Πάντα να ξαναρχίζεις ...

Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

Ευχαριστώ δεν θα πάρω

Τις προάλλες καθόμουν με παρέα σε ένα καφέ και πίναμε τα φραπεδάκια μας. Φεύγοντας προσφέρθηκα να πάω και μια φίλη μέχρι το σπίτι της. Καθώς οδηγούσα, έπαιζαν από το MP3 player διάφορα τραγουδάκια στο shuffle. Η αντίδραση της φίλης μου ήταν: «Αχ, τι ωραίο είναι αυτό, ποιος το λέει – Αχ, και αυτό καλό είναι ποιοι το λένε;». Εγώ φυσικά της απαντούσα. Λίγο πριν την αφήσω, με ρώτησε αν έχω λογαριασμό στο Facebook. - «Όχι», της λέω, «είχα κάποτε για ένα μικρό διάστημα, αλλά τον έσβησα, γιατί;» - «Ε, να», μου λέει, «για να ανεβάζεις τραγούδια και σου κάνουμε like»! - «Δεν πειράζει», της λέω, «θα σου στέλνω ένα με mail κάθε μέρα, και ανέβασέ τα εσύ...».

Το περιστατικό αυτό ήταν η αφορμή για να ξανασυγκεντρώσω τις σκέψεις μου σχετικά με τη χρησιμότητα του Facebook, σκέψεις οι οποίες με είχαν κάνει να το απαρνηθώ περίπου 2 χρόνια πριν, μετά από μια σύντομη δοκιμή του - «Μα, δε χάνεσαι με τους φίλους σου» θα γυρίσει κάποιος να μου πει. - «Με αυτούς που θέλω πραγματικά, δεν πρόκειται να χαθώ ποτέ», θα τους απαντήσω.

Έχω φίλους με τους οποίους μπορεί να κάνουμε να μιλήσουμε μήνες, αλλά όταν βρεθούμε, είναι σαν να τα λέγαμε μόλις χθες. Επιπλέον, εφόσον έχετε και οι δύο πρόσβαση στο internet, θα έχετε και οι δύο mail, msn, Skype κτλ, μέσα πολύ πιο «ιδιωτικά» από το φόρα-παρτίδα του Facebook. - «Μα έχει ωραία παιχνιδάκια!» - «Τι ώρα πήγε; Πρέπει να δω αν μεγάλωσαν οι φράουλές μου! Έχεις internet να μπω λίγο να δω;» - «Άσε, σήμερα έχασα πολλά λεφτά, 3 ώρες έπαιζα και δεν μπόρεσα να ρεφάρω…» Τα αφήνω ασχολίαστα… - «Μα βρίσκεις άτομα με τα οποία έχεις χαθεί!» - Υπάρχει και το “ Έχεις Πακέτο”, γιατί δεν απευθύνεσαι και εκεί; Αλλά αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι αυτή η χωρίς αναστολές και δεύτερη σκέψη δημοσίευση της προσωπικής σου ζωής και ακόμα χειρότερα της ίδιας της προσωπικότητάς σου. Που πήγες (και με αποδείξεις), τι έκανες, τι έφαγες, τι μουσική ακούς, τι βιβλία διάβασες, τι ψήφισες, ποιον γουστάρεις, ποιον δε γουστάρεις, με ποιον τα έχεις, με ποιον θα ήθελες να τα έχεις, χώρισες, παντρεύτηκες, γέννησες, βγήκες χθες, έμεινες σπίτι, μισείς το αφεντικό σου, αγαπάς τα ζώα, που μένεις, καπνίζεις, πίνεις, αθλείσαι, οδηγείς, τι ομάδα είσαι, έχεις γονείς, αδέρφια, ξαδέρφια, θέλεις να σώσεις τον πλανήτη, δε σε νοιάζει. Και φυσικά, μην ξεχάσεις να ενημερώσεις το status σου. Είσαι χαρούμενος, λυπημένος, κουρασμένος, νευριασμένος, μπερδεμένος; Γιατί να μην το μοιραστείς με άλλους 500 από τους οποίους οι 495 θα πουν: «Χέστηκα»; Οι υπόλοιποι 5 ήταν ήδη διαθέσιμοι για καφέ και κουβέντα, θα μπορούσες να τους τηλεφωνήσεις…

Ας μην αναφέρω φυσικά και πιο «σοβαρούς» λόγους, όπως προστασία προσωπικών δεδομένων κτλ κτλ… Πληροφοριακά να αναφέρω, πως αν προσπαθήσεις να σβήσεις τον λογαριασμό σου, εκτός από την Οδύσσεια που θα αντιμετωπίσεις μέχρι να τα καταφέρεις, στο τέλος στην ουσία δε σβήνεται τίποτα. Αν τον επανενεργοποιήσεις, βρίσκονται όλα εκεί, όπως τα άφησες, άθικτα. Δεν είναι να μπαίνεις σε σκέψεις…; Στο μόνο που θα μπορούσα να συμφωνήσω, είναι πως το χρησιμοποιείς για να βρεις γκόμενα/ο.

Είναι σίγουρα ένα μέσο, αρκεί να μην είναι μόνο αυτό. Τελικά, που είναι η μαγεία του να γνωρίσεις έναν άνθρωπο; Πλέον, γνωρίζεις σχεδόν τα πάντα γι’ αυτόν χωρίς να τον έχεις γνωρίσει. Μήπως όμως αυτό ακριβώς θέλουμε; Να μας μάθουν οι (πολλοί) άλλοι; Μήπως κρύβουμε έναν επίδοξο star όλοι μέσα μας; Μήπως “την έχουμε δει” λίγο; Δεν ξέρω, μπορεί και να σφάλω, πάνε και 2 χρόνια από τότε που το δοκίμασα (έτσι, κάτι σαν ναρκωτικό…) και μπορεί κάποια πράγματα να έχουν αλλάξει, αλλά δε νομίζω να έχει αλλάξει η ουσία, όποια και αν είναι αυτή. Άλλωστε, 500 εκατομμύρια χρήστες μπορούν να κάνουν λάθος;

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Facebook