«Όσο τιμώνται στην πόλη τα πλούτη και οι πλούσιοι, τόσο περιφρονείται η αρετή και οι χρηστοί: Τιμωμένου δη πλούτου εν πόλει και των πλουσίων, ατιμοτέρα αρετή τε και οι αγαθοί.». (Πλάτων).

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

περιεργες ζαντες



















Διαβάστε περισσότερα ...

Φύλακας με 110.000 € εισόδημα ετησίως

Στελέχη της διοίκησης του ομίλου υποστηρίζουν πως ένας φύλακας βάρδιας μαζί με τις υπερωρίες εισπράττει ετησίως 110.000 ευρώ.

Ένας τραπεζοκόμος παίρνει 74.000 ευρώ ετησίως, κλητήρας 67.000 ευρώ, αποθηκάριος 78.000 ευρώ, οδηγός 67.000 και οδηγός πυροσβεστικού 88.000 ευρώ.

Οι εργαζόμενοι είναι από τους καλύτερα αμειβόμενους σε σχέση με τους αντίστοιχους εργαζομένους στην Ε.Ε..

Σε μία περίοδο οικονομικής ύφεσης και λιτότητας για το σύνολο σχεδόν των μισθωτών και συνταξιούχων, το Σωματείο των εργαζομένων στα ΕΛ.ΠΕ, σύμφωνα με όσα υποστηρίζει η διοίκηση του ομίλου, και δημοσιεύονται στην «Ημερησία» ζητά αυξήσεις 18%. Οι συνδικαλιστές είναι σε διαπραγματεύσεις για τη συλλογική σύμβαση εργασίας και όπως σημειώνουν στελέχη του ομίλου ζητούν αύξηση 4,7% συν 3% που είναι το χρονοεπίδομα και μαζί με διάφορα θεσμικά αιτήματα, το σύνολο των αυξήσεων φτάνει στο 18%. Το 2009 και το 2010 οι εργαζόμενοι είχαν λάβει αυξήσεις 7% και 7%.

Μάλιστα, το ΠΣΕΕΠ (Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων στα Ελληνικά Πετρέλαια) επειδή δεν ικανοποιούνται τα αιτήματα έχει κηρύξει από την ερχόμενη Κυριακή 3 Απριλίου δύο επαναλαμβανόμενες 10ήμερες απεργίες, που απειλούν να στεγνώσουν την αγορά.

Σύμφωνα με τη διοίκηση των ΕΛ.ΠΕ τα διυλιστήρια έχουν έλλειμμα παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας. Στελέχη του ομίλου, λένε μάλιστα ότι "οι μισθοί είναι ευρωπαϊκοί, και καλώς είναι έτσι, αλλά η παραγωγικότητα είναι Αιγύπτου, Τουρκίας κλπ. Η νοοτροπία είναι Δημόσιο..."

Σύμφωνα με πηγές, η διοίκηση του ομίλου προτείνει στο Σωματείο των εργαζομένων "πάγωμα" μισθών, αύξηση των ωρών απασχόλησης από τις 38 εβδομαδιαίως στις 40 αλλά και είσοδο των νεοπροσλαμβανόμενων σε χαμηλότερο κλιμάκιο.

Πάντως η διοίκηση παραμένει αισιόδοξη ως προς την έκβαση των διαπραγματεύσεων.

Εξάλλου, από έρευνες που έχει κάνει η εταιρία έχει διαπιστώσει τη μισθολογική διαφορά ανάμεσα στους εργαζόμενους των ΕΛ.ΠΕ κι άλλων συναδέλφων τους σε χώρες. Για παράδειγμα ο επόπτης των ελληνικών διυλιστηρίων παίρνει 104.300 ευρώ ετησίως, όταν στο Βέλγιο, την Ολλανδία και τη Γερμανία παίρνει 78.700 ευρώ. Ο αντίστοιχος Ιταλός και Ισπανός επόπτης παίρνει 64.300 ευρώ και στην Ουγγαρία, τη Ρωσία και τη Ρουμανία οι ετήσιες αποδοχές του είναι 35.300 ευρώ.

Στις 61.800 ευρώ είναι οι μικτές αποδοχές του χειριστή Α' και τεχνίτη Α΄ όταν οι αντίστοιχες στη Γερμανία είναι 52.400 και στην Ιταλία 41.500 ευρώ.

Αξιοζήλευτα είναι τα προνόμια των εργαζομένων στον όμιλο των ΕΛ.ΠΕ. Όπως υποστηρίζει η διοίκηση, απολαμβάνουν τετραήμερες πληρωμένες διακοπές σε ξενοδοχείο τεσσάρων αστέρων, ενώ στην ΕΚΟ υπάρχει επίδομα άγαμου!

Πιο συγκεκριμένα οι εργαζόμενοι στα διυλιστήρια παίρνουν 17,8 μισθούς ετησίως. Οι τρεις λογίζονται ως πριμ παραγωγικότητας και τους παίρνουν κάθε χρόνο. "Βρέξει χιονίσει" εισπράττουν αύξηση 2,5% κάθε χρόνο (χρονοεπίδομα).

Επίσης έχουν κάθε μέρα δωρεάν φαγητό στην εταιρία, αλλά και 200 ευρώ ετησίως ως επίδομα κυλικείου (καφέ κλπ.) Τα παιδιά των εργαζομένων έχουν δωρεάν βρεφονηπιακούς σταθμούς και κατασκηνώσεις, αλλά και απονομή βραβείων στους αριστούχους.

Επίσης η εταιρία έχει κάνει για λογαριασμό τους πρόγραμμα ιδιωτικής ασφάλισης, ενώ η μεταφορά τους στα γραφεία της εταιρίας όπως και στα διυλιστήρια γίνεται δωρεάν με λεωφορεία.

Πέραν αυτών οι προσαυξήσεις βάρδιας είναι 39,5% (+22% πάνω από την αγορά), ενώ η προσαυξήσεις κανονικής άδειας είναι στο 44%. Οι υπερωρίες που δίνονται είναι 12% πάνω από τη νομοθεσία.

Έχουν επίσης αυτόματες μισθολογικές αυξήσεις στην τριετία, 15ετία και 25ετία αλλά και επίδομα πολυετίας. Οι αποζημιώσεις είναι στο 100%.
Διαβάστε περισσότερα ...

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Τώρα θέλουν και τη Σαμοθράκη!

Σε νέες διεκδικήσεις θαλάσσιων συνόρων προχωρά η Τουρκία. Στο στόχαστρο, η βραχονησίδα Ζουράφα ή Λαδοξέρα, κοντά στη Σαμοθράκη. Η Τουρκία κατήγγειλε παρενόχληση τριών τουρκικών αλιευτικών από δύο σκάφη του ελληνικού Λιμενικού την περασμένη Πέμπτη. Χρυσός η βραχονησίδα. Ενδείξεις για ύπαρξη υδρογονανθράκων και κρίσιμο σημείο για την ΑΟΖ

Μετά το Καστελόριζο και τις υπερπτήσεις τουρκικών αεροσκαφών το τελευταίο διάστημα, η Τουρκία επαναφέρει τις διεκδικήσεις της για την άλλη άκρη των θαλάσσιων συνόρων με την Ελλάδα, τη βραχονησίδα Ζουράφα ή Λαδοξέρα, 6 μίλια βορειοανατολικά της Σαμοθράκης.

Αμφισβητώντας την ελληνική κυριαρχία στη Ζουράφα, η Τουρκία κατήγγειλε παρενόχληση τριών τουρκικών αλιευτικών από δύο σκάφη του Λιμενικού ανατολικά της Ζουράφας την περασμένη Πέμπτη.

Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η παρενόχληση δημοσιοποιήθηκε από το τουρκικό Γενικό Επιτελείο, με την επισήμανση ότι δόθηκαν οδηγίες στο τουρκικό ΥΠΕΞ για να προβεί σε διάβημα διαμαρτυρίας προς την Αθήνα.

Η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στη Ζουράφα δεν είναι τυχαία, καθώς η βραχονησίδα έχει κρίσιμο ρόλο στη χάραξη της θαλάσσιας οριογραμμής μεταξύ των δύο χωρών και στην οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, όπως η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ.

Στη συγκεκριμένη περιοχή, μάλιστα, υπάρχουν ενδείξεις για ύπαρξη υδρογονανθράκων, εξ ου και το όνομα «Λαδοξέρα», από την ελαιώδη ουσία που αναβλύζει γύρω από τη συγκεκριμένη βραχονησίδα.

Την ίδια στιγμή μάλλον αντιφατικά είναι τα μηνύματα που στέλνει η Αθήνα, με συνέντευξη του υπουργού Εξωτερικών στη «Χουριέτ».

Θέτοντας χρονοδιάγραμμα το διάστημα αμέσως μετά τις εκλογές του Ιουνίου στην Τουρκία, ο Δημήτρης Δρούτσας θέτει και ένα δίλημμα στην τουρκική πλευρά, το οποίο όμως δεν είναι τίποτα περισσότερο από έκφραση επιθυμιών της ελληνικής κυβέρνησης.

«Μετά τις εκλογές είναι η ώρα των αποφάσεων: Ή λύση ή Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης» είναι το μήνυμα του κ. Δρούτσα, όταν είναι σαφές ότι και για τα δύο προϋπόθεση είναι η άρση του casus belli, η εγκατάλειψη της θεωρίας των «γκρίζων ζωνών» και η αποδοχή του δικαίου της θάλασσας, ενώ ακόμη και σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο η μη επίτευξη συμφωνίας διαπραγματεύσεων για την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας κάθε άλλο παρά οδηγεί αυτομάτως στη Χάγη. Η ελληνική στρατηγική, πάντως, δεν έχει απάντηση για το ενδεχόμενο να μην υπάρξει ούτε λύση ούτε προσφυγή στη Χάγη.

Διαβάστε περισσότερα ...

Ποιοι κλέβουν τον ελληνικό χρυσό και το ουράνιο;

του Κώστα Χαρδαβέλλα

Συναγερμός χτύπησε στο κέντρο πυρηνικών ερευνών «Δημόκριτος» και στα υπουργεία Βιομηχανίας και Ενέργειας, όταν έφτασε πριν 12 χρόνια απόρρητη έρευνα που αφορούσε την τεράστια συγκέντρωση ραδονίου στον ελληνικό χώρο και συγκεκριμένα στη Νεράιδα Θεσπρωτίας.

Η μέτρηση ήταν 9.500 Μπεκερέλ ανά τετραγωνικό μέτρο με όριο επιφυλακής τα 150. Παρόμοια υψηλά κοιτάσματα ραδονίου διαπιστώθηκαν στις περιοχές Σερρών, Θεσσαλονίκης, Μυκόνου, Καβάλας, Ικαρίας, Λέσβου, Φθιώτιδας, Νιγρίτας και Σουρωτής.

Το ραδόνιο είναι φυσικό ραδιενεργό στοιχείο που αποτελεί την πιο σημαντική ένδειξη για ύπαρξη ουρανίου στις περιοχές που βρίσκεται.

Παράλληλα, στο όρος Παγγαίο, στην Καβάλα, δίνεται μάχη μεταξύ μεγάλων Funds επενδυτών της Αμερικής για την εξόρυξη τεράστιων κοιτασμάτων χρυσού που υπάρχουν εκεί, ενώ στην Ολυμπιάδα Χαλκιδικής έχει ήδη ξεκινήσει η εκμετάλλευση του υπεδάφους που έχει χρυσό και ουράνιο από την TVX Gold του Τζορτζ Σόρος.

Απόρρητη έκθεση του Ινστιτούτο Γεωλογικών & Μεταλλευτικών Ερευνών (ΙΓΜΕ) εμφανίζει κοιτάσματα Ουρανίου και άλλων σπανίων μετάλλων για δορυφόρους και πύραυλους που υπάρχουν στο ελληνικό υπέδαφος αξίας σε δραχμές (η έκθεση είναι του 1996) 100 τρισ. δρχ.

Το κείμενο της έκθεσης υπογράφεται από 7 διακεκριμένους επιστήμονες και κάνει λόγο για κοίτασμα ουρανίου που περιέχει 300 εκατ. τόνους με συμπύκνωμα ουρανίου 16%, καθώς και σπάνια άλλα ορυκτά όπως ρουτίλιο, λουτέσιο και λανθάνιο που χρησιμοποιούνται στην κατασκευή πυραυλικών συστημάτων.

Να σημειωθεί ότι η αξία του εμπλουτισμένου ουρανίου 235 στη διεθνή αγορά είναι 25.000 δολάρια το γραμμάριο.

Υπολογίζεται ότι το ελληνικό ουράνιο και ο ελληνικός χρυσός έχουν συνολική αξία 80 δισ. ευρώ.

Το ερώτημα είναι πόσο θα ξεπουλήσουμε και αυτόν τον ορυκτό πλούτο στους ξένους εν ονόματι της δέσμευσης των 50 δισ. ευρώ που πρέπει να βρούμε τα επόμενα δύο χρόνια.

Διαβάστε περισσότερα ...

Μπομπ Γκουτσιόνε-Ο εκδότης του Penthouse



Αμερικανός επιχειρηματίας και εκδότης του ανδρικού περιοδικό Penthouse (Σοφίτα). Δημιούργησε ένα εκδοτικό συγκρότημα, που έσπασε τα ταμπού και εξόργισε τους θεματοφύλακες της ηθικής και του καλού γούστου, προτού καταρρεύσει, εξαιτίας μιας σειράς κακών επενδύσεων και της καταλυτικής εμφάνισης του ΊντερνετΟ Ρόμπερτ Τσαρλς Τζόζεφ Έντουαρντ Σαμπατίνι Γκουτσιόνε, όπως ήταν το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1930 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, στους κόλπους μιας Καθολικής μεσοαστικής οικογένειας με ρίζες στη Σικελία. Ο πατέρας του Άντονι ήταν λογιστής και η μητέρα του Νίνα νοικοκυρά.Η επιθυμία της οικογένειάς του να ακολουθήσει τον δρόμο του Θεού και να γίνει κληρικός δεν ενθουσίαζε τον νεαρό Μπομπ. Φοίτησε, πάντως, σε ιερατική σχολή, αλλά γρήγορα την εγκατέλειψε για τη ζωγραφική. Ένας γάμος στα 18 του χρόνια με τη Λίλιαν Μπέκερ και η γέννηση της κόρης του Τόνιας ανέστειλαν για λίγο τις καλλιτεχνικές φιλοδοξίες του. Γρήγορα βαρέθηκε τον έγγαμο βίο. Εγκατέλειψε την οικογένειά του και ταξίδεψε στην Ιταλία για να σπουδάσει ζωγραφική.

Σε ένα ταξίδι του στην Ταγγέρη γνωρίστηκε με τον συγγραφέα Γουίλιαμς Μπάροους και το περιβάλλον της γενιάς των μπίτνικς.Στην πόλη αυτή του Μαρόκου έμελλε να συναντήσει τη δεύτερη γυναίκα του, την αγγλίδα τραγουδίστρια Μάριελ Χάντσον. Παντρεύτηκαν το 1960 και εγκαταστάθηκαν στο Λονδίνο. Μαζί της απέκτησε τέσσερα παιδιά (Μπομπ τζούνιορ, Τόνι, Νικ και Νίνα). Για να συντηρήσει την πολυμελή οικογένειά του αναγκάστηκε να δουλέψει αρχικά σε μία αλυσίδα πλυντηρίων και στη συνέχεια ως σκιτσογράφος στην εβδομαδιαία εφημερίδα «The London American», ενώ η γυναίκα του ξεκίνησε μια επιχείρηση πώλησης γυναικείων πόστερ. Χώρισαν το 1964, όταν ο Μπομπ γνώρισε τη νοτιοφρικανίδα χορεύτρια Κάθι Κίτον, η οποία έγινε η «μούσα» του στις εκδοτικές επιχειρήσεις του.Το 1965 έκανε το πρώτο επιχειρηματικό βήμα του, που αποδείχτηκε και το πιο επιτυχημένο. Εξέδωσε το ανδρικό περιοδικό Penthouse, πρώτα στη Μ. Βρετανία και από τον Σεπτέμβριο του 1969 στις ΗΠΑ, σε μία εποχή έντονης απελευθέρωσης των ερωτικών ηθών.
Για να ανταγωνιστεί το δημοφιλές Playboy του Χιου Χέφνερ, που κυκλοφορούσε από το 1953, έκανε το Penthouse πιο αισθησιακό και τολμηρό, με κείμενα που απευθύνονταν στον μέσο αναγνώστη και όχι στο καλλιεργημένο κοινό του Playboy. Ελλείψει κεφαλαίων, φωτογράφιζε ο ίδιος τα μοντέλα του, εφαρμόζοντας τις γνώσεις του στη ζωγραφική, με την τεχνική της μαλακής εστίασης (Soft Focus) και ακολουθώντας τη «ματιά του ηδονοβλεψία», όπως έλεγε, έβαζε τα μοντέλα του να κοιτούν μακριά από τον φακό. Το Penthouse έγινε «το περιοδικό για το σεξ, την πολιτική και τη διαμαρτυρία», όπως ακριβώς το ήθελε ο δημιουργός του, εξοργίζοντας τους συντηρητικούς και τις φεμινίστριες.Το Penthouse ήταν το πρώτο ερωτικό περιοδικό, που τόλμησε να δείξει τα γυναικεία γεννητικά όργανα και τις τρίχες του εφηβαίου, σε μία εποχή που κάτι τέτοιο θεωρούνταν από πολλούς χυδαίο. Αργότερα, ακολούθησαν οι απεικονίσεις της σεξουαλικής πράξης χωρίς όμως να παρουσιάζεται η διείσδυση ή τα ανδρικά γεννητικά όργανα. Πολλά χρόνια μετά (τέλη δεκαετίας '90) παρουσιάστηκαν οι πρώτες φωτογραφίες όπου απεικονιζόταν και το ανδρικό μόριο, ακόμα και σε στύση.Το 1985 το περιοδικό δημοσιεύει παράνομα μία σειρά από γυμνές φωτογραφίες της Βανέσα Ουίλιαμς, της πρώτης μαύρης αμερικανίδας νικήτριας καλλιστείων, με αποτέλεσμα η μαύρη καλλονή να χάσει το στέμμα της.

Την ίδια περίοδο δημοσιεύει τις περίφημες ασπρόμαυρες γυμνές φωτογραφίες της Μαντόνα, από την εποχή που ήταν μία άσημη χορεύτρια. Το περιοδικό βρίσκεται στην ακμή της κυκλοφορίας του, με τις πωλήσεις να ξεπερνούν τα 5 εκατομμύρια τεύχη και τα έσοδα του Γκουτσιόνε να φθάνουν τα 6 δισεκατομμύρια δολάρια. Ήταν από τους πλουσιότερους ανθρώπους στις Ηνωμένες Πολιτείες και το 1982 συμπεριλήφθηκε στη σχετική λίστα του περιοδικού Forbes, με περιουσία που άγγιζε τα 400 εκατομμύρια δολάρια.

H επιτυχία του Penthouse άνοιξε την όρεξη στον Γκουτσιόνε για πολυτελή ζωή, χωρίς όμως τις εξαλλοσύνες και τις εκκεντρικότητες του μεγάλου αντιπάλου του Χιου Χέφνερ. Αγόρασε μία βίλα 2.000 τ.μ. στο Μανχάταν και τη στόλισε με πίνακες μεγάλων ζωγράφων (Ελ Γκρέκο, Πικάσο, Βαν Γκογκ, Μοντιλιάνι και Νταλί).Με τη συμβολή της συμβίας του Κάθι Κίτον, την οποία παντρεύτηκε τελικά το 1987, εξέδωσε, εκτός του Penthouse, τα περιοδικά Omni (αφιερωμένο στην επιστήμη και την επιστημονική φαντασία), Viva (το θηλυκό Penthouse), Longevity (γιά την υγεία και την διατροφή) και Spin (μουσικό περιοδικό για το ανεξάρτητο ροκ με εκδότη τον γιο του Μπομπ τζούνιορ). Ο Γκουτσιόνε αναμίχθηκε και στον κινηματογράφο ως παραγωγός, με καταστροφικά αποτελέσματα, κυρίως για τη φιλόδοξη παραγωγή «Καλιγούλας» (1979) σε σκηνοθεσία Τίντο Μπρας, με τον Μάλκολμ ΜακΝτάουελ στον επώνυμο ρόλο και με τη συμμετοχή σπουδαίων ηθοποιών (Τζον Γκίλγκουντ, Έλεν Μίρεν, Πίτερ Ο' Τουλ). Επένδυσε 17 εκατομμύρια δολάρια, αλλά η ταινία, λόγω του τολμηρού θέματός της, πάτωσε στο ταμείο, επειδή πολεμήθηκε από τους συντηρητικούς κύκλους της Αμερικής και τη διανομή. Αποδείχθηκε, όμως, διαχρονική επιτυχία στα βίντεο κλαμπ.

Η εκδοτική του αυτοκρατορία άρχισε να φθίνει τη δεκαετία του '90. Μία σειρά από αποτυχημένες επενδύσεις στον χώρο των καζίνο και της πυρηνικής ενέργειας και η μετατόπιση των αναγνωστών του Penthouse στο βίντεο και στη συνέχεια στο Ίντερνετ με τις χιλιάδες σελίδες δωρεάν ερωτικού περιεχομένου, τον έφεραν σε δεινή οικονομική θέση. Είχε προηγηθεί το ανελέητο κυνηγητό της διακυβέρνησης Ρίγκαν στην ερωτική βιομηχανία των ΗΠΑ. Το 2003 κήρυξε πτώχευση και αναγκάστηκε να εκποιήσει το σύνολο της περιουσίας του, συμπεριλαμβανομένης και της πανάκριβης συλλογής των πινάκων του, σε μία ομάδα επιχειρηματιών με επικεφαλής τον αμφιλεγόμενο ελληνοαμερικανό χρηματιστή Ιάσωνα Γαλάνη (Jason Galanis). Το Penthouse εξακολουθεί να εκδίδεται, με την κυκλοφορία του να ξεπερνά μόλις τα 100.000 τεύχη μηνιαίως.Ο Μπομπ Γκουτσιόνε ήταν ασταθής και ευμετάβλητος χαρακτήρας, γεμάτος αντιφάσεις. Προσλάμβανε και απέλυε με το παραμικρό τους συνεργάτες του, για να τους ξαναπροσλάβει την επόμενη μέρα. Τη μία στιγμή ήταν ζεστός και διασκεδαστικός και την άλλη κρύος και απόμακρος.

Δεν δίστασε να έλθει και σε σύγκρουση με τον γιο του Μπομπ Γκουτσιόνε τζούνιορ για το ροκ περιοδικό Spin, το οποίο διηύθυνε. Θέλησε να το κλείσει στα δύο χρόνια κυκλοφορίας του, παρότι ήταν επιτυχημένο, τόσο από πλευράς κυκλοφορίας, όσο και επιρροής στον μουσικό χώρο. Τελικά, ο Μπομπ τζούνιορ αναζήτησε αλλού κεφάλαια για να συνεχίσει την κυκλοφορία του περιοδικού.Το 2006 ο Μπομπ Γκουτσιόνε παντρεύτηκε για τέταρτη φορά, την Έιπριλ Ντον Γουόρεν, αφού η μούσα του Κάθι Κίτον είχε πεθάνει από καρκίνο του στήθους το 1997. Χτυπημένος και ο ίδιος από καρκίνο πέθανε στις 20 Οκτωβρίου 2010 στο Νοσοκομείο Πλέινο του Τέξας, δύο μήνες προτού κλείσει τα ογδόντα του χρόνια.

Διαβάστε περισσότερα ...

15+1 χρόνια Το «Χαμόγελο του Παιδιού» μιλάει με τα έργα του



Όταν μου ζητήθηκε να αρθρογραφήσω σε αυτό το site, ανάμεσα σε σημαντικούς ανθρώπους της επικοινωνίας και όχι μόνο, πραγματικά προβληματίστηκα. Τι άλλο θα μπορούσα να μοιραστώ μαζί σας εκτός από το μεγαλείο, που τα τελευταία 15 + 1 χρόνια ζω, προσπαθώντας να συνεισφέρω στον κόσμο των παιδιών που υποφέρει; Τα θαύματα, αλλά και τα εμπόδια που καθημερινά συναντώ μέσα από το έργο ενός Συλλόγου, που την τελευταία δεκαπενταετία στέκεται δίπλα στα παιδιά, δίνοντας τους φωνή και τη θέση που τους ανήκει στην κοινωνία.
Πριν από 15 + 1 χρόνια δεν ήμουν παρά ένας πατέρας δύο παιδιών, με ανοδική καριέρα στο χώρο της πληροφορικής. Η οικογένειά μου , τα παιδιά μου, αποτελούσαν το κέντρο του δικού μου κόσμου. Ξαφνικά η ζωή μου ανατράπηκε. Ο μικρός μου γιος αρρώστησε.

Το πρόβλημά του μη αναστρέψιμο. Κακοήθης όγκος στον εγκέφαλο. Η γη άρχισε να τρέμει κάτω από τα πόδια μου. Η 11μηνη περιπέτεια για την αντιμετώπιση του καρκίνου άρχιζε για το παιδί και, φυσικά, για όλη την οικογένεια. Εγχειρίσεις στο κεφάλι , ακτινοβολίες, χημειοθεραπείες και όλα αυτά τα πάλευε με απίστευτη δύναμη και υπομονή . Τα νέα, όμως, δεν ήταν αισιόδοξα. Ο Ανδρέας σύντομα θα έχανε τον αγώνα. « Ο Ανδρέας δεν θα τα καταφέρει, έχει λίγο χρόνο ακόμα», μας ενημέρωσαν οι γιατροί του. Σε αυτό το διάστημα ο Ανδρέας άρχισε να γράφει στο ημερολόγιο του διάφορες δημιουργικές ιδέες. Ήταν ένας πανέξυπνος μικρός, που ήξερε το πάντα γύρω από το πρόβλημα της υγείας του, ακόμα και ότι πλησίαζε το τέλος, κάτι που εμείς δε γνωρίζαμε. Το έμαθα λίγα χρόνια αργότερα από την Έλντα Πανοπούλου, μία από τις αγαπημένες του ηθοποιούς, που της το είχε ο ίδιος εκμυστηρευτεί σε τηλεφωνική τους επικοινωνία. Έτσι, λοιπόν, στο ημερολόγιο του έγραψε την τελευταία του επιθυμία και ανήγγειλε τη δημιουργία του Συλλόγου «Το Χαμόγελο του Παιδιού» (http://www.hamogelo.gr/default.asp?pid=11&la=1).

Η δημιουργία και η δράση του Συλλόγου για μένα δεν ήταν απλά η τήρηση μιας υπόσχεσης, αλλά ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε μένα και το παιδί μου που έφυγε από τη ζωή και αναζητούσα τρόπο να το κρατήσω δίπλα μου…. Η επιθυμία του ήταν για μένα μια εντολή που δεν μου επιτρεπόταν να παραβώ. Κι εκεί αρχίζουν τα δύσκολα…
Από την επιτυχημένη επιχειρηματική μου δραστηριότητα με 2 εταιρείες στην πληροφορική, έπρεπε να μπω σε έναν άλλο κόσμο σε μία εντελώς διαφορετική διαδικασία. Το πιο δύσκολο; Με κινητήρια δύναμή μου την παρακαταθήκη που μου άφησε ο γιος μου έπρεπε να κινητοποιήσω πολλούς. Μόνο έτσι θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα η επιθυμία του. Ο δρόμος δεν ήταν στρωμένος με λουλούδια. Πολλά ήταν τα αγκάθια και οι δυσκολίες που ξεφύτρωναν. Τραβούσα μία ανηφόρα γεμάτη αμφισβήτηση και αρνητισμό, αλλά και αγάπη από τον κόσμο, υποστήριξη και συμπαράσταση σημαντικών ανθρώπων από όλους τους χώρους, που μου έδινε δύναμη να συνεχίζω τη δύσκολη προσπάθεια.

Με την ευκολία που μας διακρίνει όλους στην άσκηση κριτικής από την πολυθρόνα του σπιτιού μας και στην αμφισβήτηση, σε ότι,δήποτε αρχίζει να ξεχωρίζει, άρχισαν τα λόγια « Ποιος είναι αυτός που χαλάει το κατεστημένο της φιλανθρωπίας, των μη κυβερνητικών οργανώσεων και του κράτους;», « Τι Σύλλογος είναι αυτός που ξαφνικά κάνει έργο και βγάζει στην επιφάνεια τα προβλήματα των παιδιών στην Ελλάδα στην πραγματική τους διάσταση;» Ειπώθηκαν και σκληρές κουβέντες:
« χρησιμοποιεί το θάνατό του παιδιού του για να προβληθεί», « άλλος ένα απατεώνας που κοροϊδεύει τον κόσμο». Κουβέντες που με πόνεσαν σπιλώνοντας τη μνήμη του παιδιού μου. Το εύκολο ήταν να τα παρατήσω, να γυρίσω στην ήρεμη ζωή μου και να βυθιστώ στο προσωπικό μου πόνο. Δεν το έκανα όμως. Συνέχισα την προσπάθεια να κάνω πραγματικότητα το όνειρο του αγαπημένου μου γιου.

Έτσι φτάσαμε εδώ, το 2011(http://www.hamogelo.gr), με δράσεις και έργο που έχουν εντυπωσιάσει, που έχουν αποδείξει τη σημαντικότητα αυτής της προσπάθειας και τη διαφορά. Ξεφύγαμε από την επιφάνεια και φτάσαμε στη ρίζα του προβλήματος. Προτείναμε και δημιουργήσαμε. Το «Χαμόγελο του Παιδιού» έσπασε τα σύνορα και η δουλειά του τυχαίνει παγκόσμιας αναγνώρισης, αφού συμμετέχει πλέον ισότιμα σε διεθνείς οργανισμούς. Στην έκθεση του ΟΗΕ αναγνωρίζεται ως μία από τις λίγες και καλές πρακτικές στην Ελλάδα.
Απόδειξη για όσους το αμφισβήτησαν και για όσους ενοχλήθηκαν, πως δεν μπορούν τα πάντα να θυσιαστούν στο βωμό της διαφθοράς και της εκμετάλλευσης. Με πικρία ομολογώ ότι κάποιοι από το ελληνικό κράτος το σαμποτάρουν. Υπάρχουν τα βραβεία , οι καλές κουβέντες, τα εύσημα, αλλά ακόμα και σε αυτό το χώρο τα συμφέρονται είναι πολλά. Το «Χαμόγελο του Παιδιού» δεν μπήκε σε αυτά, αντίθετα τα πολέμησε και τα πολεμά , αφήνοντας να φανεί η διαχρονική ανικανότητα στην αντιμετώπιση των προβλημάτων και της προστασίας των παιδιών.

Υπάρχει, όμως, και η άλλη πλευρά του νομίσματος, η θετική, που αγγίζει το πρόβλημα και ψάχνει τη λύση, οι υποστηρικτές των παιδιών. Όλη η λειτουργία του Συλλόγου 24 ώρες την ημέρα, 7 ημέρες την εβδομάδα οφείλεται στο έργο που παράγει και στη συμμετοχή πολύ σημαντικών ανθρώπων από τη Δημόσια Διοίκηση, που δε στερείται ευαισθησίας και που δεν αρνείται να δει το πρόβλημα. Εισαγγελείς, αστυνομικοί , γιατροί και άλλοι κρατικοί λειτουργοί είναι οι άνθρωποι που καθημερινά, σε συνεργασία με τους ανθρώπους του Συλλόγου, δίνουν λύσεις σε προβλήματα παιδιών.

Δε σταμάτησα, λοιπόν, στα κακόβουλα σχόλια και στις άδικες, ανούσιες, σκληρές κριτικές, γιατί κάθε μέρα βλέπω τα αποτελέσματα της προσπάθειάς μας, που διαψεύδουν τους επικριτές μου. Το «Χαμόγελο του Παιδιού» είναι ένα απόκτημα αυτής της κοινωνίας και ανήκει σε όλους και ειδικότερα στα παιδιά. Η συμμετοχή όλων μας αποδεικνύει ότι δεν είμαστε μια κοινωνία που γίνεται έρμαιο στους ευκαιριακούς και τυχαίους πειραματισμούς κάποιων που δεν θέλουν να υπάρχει τίποτα καλό στην Ελλάδα, γιατί χαλάει τα συμφέροντα τους.

Το «Χαμόγελο του Παιδιού» θα συνεχίσει το έργο του για όσο χρειαστεί κλυδωνίζοντας την ελληνική πραγματικότητα , παραμένοντας πιστό στην αρχική του υπόσχεση
« ..όλα παιδιά είναι και αξίζουν ένα χαμόγελο .. Αν ενωθούμε όλοι θα τα καταφέρουμε.. »
Ανδρέας Γιαννόπουλος / 9 Νοεμβρίου 1995
*Ο Κώστας Γιαννόπουλος είναι Πρόεδρος του οργανισμού «Το Χαμόγελο του Παιδιού»
Διαβάστε περισσότερα ...

Κάντε έρωτα όχι πόλεμο, κοστίζει φθηνότερα!



Η ελευθερία των αντικαθεστωτικών της Λιβύης αξίζει την τιμή ενός πολέμου εν μέσω κρίσης; «Ναι», απαντούν σχεδόν ομόφωνα στη Γαλλία και σε άλλες δυτικές χώρες. Αυτό το «ναι», όμως, πόσο θα κοστίσει στη χώρα του Σαρκοζί που πρωταγωνιστεί στο νέο πόλεμο, αλλά και στους συμμάχους, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα; Για την ώρα ουδείς μπορεί να απαντήσει με ακρίβεια, αν και ειπώθηκε πως μόνο η πρώτη ώρα των βομβαρδισμών στοίχισε στις ΗΠΑ 112 εκατομμύρια δολάρια!Για την Ελλάδα, αν πιστέψουμε κάποια γραφόμενα, το κόστος υπολογίζεται πως θα ξεπεράσει το 1,5 εκατ. ευρώ την ημέρα για τη διάθεση και την τήρηση ετοιμότητας μιας φρεγάτας, ενός ιπτάμενου ραντάρ, ελικοπτέρων και τεσσάρων F-16. Το ποσό αυτό, φυσικά, μπορεί και να πολλαπλασιαστεί σε περίπτωση που οι στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά των δυνάμεων του Καντάφι διαρκέσουν ή πάρουν άλλη μορφή.

Όσο για τη Γαλλία -που ηγείται του πολέμου μαζί με την Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ- το κόστος αναμένεται να είναι δυσβάσταχτο, καθώς η χώρα συμμετέχει ενεργά και σε άλλες 20 περίπου ειρηνευτικές αποστολές και στρατιωτικές επιχειρήσεις. Στις ειρηνευτικές δυνάμεις του ΟΗΕ σε Βαλκάνια (Κόσοβο), στο Λίβανο στην Ακτή Ελεφαντοστού, στη ναυτική δύναμη της ΕΕ ανοιχτά της Σομαλίας για την καταπολέμηση της πειρατείας, στην Πολυεθνική Επιχείρηση Βοήθειας και Aσφάλειας στο Αφγανιστάν…Η πρώτη φάση της «Αυγής της Οδύσσειας» για τη δημιουργία της εναέριας ζώνης αποκλεισμού, που θα επιτρέψει την προστασία των αμάχων στη Λιβύη και θα στερήσει από τις δυνάμεις του Καντάφι τον ανεφοδιασμό σε στρατιωτικό εξοπλισμό, λέγεται ότι θα είναι σχετικά εύκολη υπόθεση.

Είναι όμως και φθηνή; Καθόλου! Μια ώρα πτήσης ενός Mirage 2000 (χωρίς να υπολογίσουμε τα καύσιμα) κοστίζει από 10000 έως και 12000 ευρώ. Για ένα Rafale από 10000 ευρώ εώς 14000 ευρώ.
Όσο για τις αμερικάνικες βόμβες τύπου GBU12 και τους γαλλικούς πυραύλους ΑΑSM ο Ευρωπαίος φορολογούμενος πληρώνει από 300.000 -350.000 ευρώ… το κομμάτι! Μια περιουσία κοστίζει και ένα ταξίδι του γαλλικού αεροπλανοφόρου Charles de Gaule, όπως και όλα τα υπόλοιπα «αξεσουάρ» της πολεμικής σύρραξης.Όμως, το πιο δύσκολο και πιο ακριβό κομμάτι για τους συμμάχους θα είναι ο εξοπλισμός και η εκπαίδευση των αντικαθεστωτικών πριν απο την άλωση της Τρίπολης για την αποκαθήλωση του Καντάφι. Διότι, όπως υποστηρίζουν στρατιωτικοί αναλυτές, αυτός είναι και ο πραγματικός σκοπός της επιχείρησης. Έτσι, για όσο διάστημα ο Καντάφι θα παραμένει στη θέση του, η συμμαχία θα πρέπει να διατηρήσει πολλές δυνάμεις σε κατάσταση πολέμου και το… ταξίμετρο θα γράφει!Με βάση πρόχειρους υπολογισμούς, η περίφημη ζώνη εναέριου αποκλεισμού μπορεί να κοστίσει από 150 εώς 250 εκατομμύρια ευρώ μόνο τον πρώτο χρόνο!

Για τους δύο πολέμους του US Army σε Ιράκ και Αφγανιστάν, το αμερικανικό πεντάγωνο διέθεσε ετησίως προϋπολογισμό 130 δισ. δολάριων. Όμως, μόνο τα συσσωρευμένα έξοδα για τον πόλεμο στο Ιράκ άγγιξαν το ποσό των 3.000 δισ. (!) δολαρίων, σύμφωνα με τον διάσημο οικονομολόγο Joseph Stiglitz. Αστρονομικά ποσά που αποδεικνύουν ότι σίγουρα το κόστος μιας πολεμικής επιχείρησης… παραείναι εκρηκτικό!Όπως σίγουρο είναι ότι οι ΗΠΑ, η Γαλλία η Μ. Βρετανία και η πλειοψηφία των συμμάχων τους, που κάνουν τους Ράμπο στη Λιβύη, είναι τραγικά χρεωμένοι. Οπότε, μήπως από το να κάνουν πόλεμο θα ήταν προτιμότερο να κάνουν έρωτα γιατί σίγουρα θα τους ερχόταν… πιο φθηνά και θα ήταν πιο καλά! Λέω τώρα…

Διαβάστε περισσότερα ...

Γιαούρτι με φράουλες και αίμα



Δε βλέπω την ώρα και τη στιγμή που θα πιάσουμε πάτο. Γιατί παρακάτω από τον πάτο δεν έχει. Είμαι βέβαιος πως δεν πιάσαμε ακόμη πάτο γιατί κάθε μέρα κατρακυλάμε παρακάτω. Θέλω τόσο πολύ να πιάσουμε όσο γίνεται πιο γρήγορα πάτο, για δύο λόγους:Πρώτον, γιατί όπως μας λένε, μετά θα έρθει η ανάπτυξη… αυτή η καλή νεράιδα, η ανάπτυξη, που τη φαντάζομαι με μακριά ξανθά μαλλιά, καταγάλανα μάτια, με χιτώνα γαλανόλευκο, ως καθαρόαιμη Ελληνίδα ανάπτυξη, λευκό δέρμα σαν πορσελάνη και καθαρή, μοσχοβολούσα, να αναδύεται από τον πάτο μας και να μας παρασέρνει όλους μαζί, κοινούς θνητούς και υπουργούς σε άλλους τόπους και εποχές που όλοι μαζί τρώγαμε.Δεύτερον, γιατί αν είναι κάτι να γίνει, ας γίνει μια ώρα γρηγορότερα να τελειώνουμε.

Αντιγράφω από τοίχο στα Εξάρχεια: καλύτερα ένα τρομακτικό τέλος παρά ένας ατελείωτος τρόμος.Τον ατελείωτο τρόμο που ζούνε εδώ και μήνες οι χαμηλοσυνταξιούχοι και οι άνθρωποι που χάσανε τη δουλειά τους, τον αντιλαμβάνεται πλέον ο καθένας μας. Υπάρχει, όμως, και άλλη μια ομάδα ανθρώπων που δεν έχει βγει ποτέ στους δρόμους να διαδηλώσει, δεν έχει κλείσει ποτέ δρόμους, λιμάνια, αεροδρόμια, συγκοινωνίες, δεν έχει εκβιάσει ενώ πληρώνει διαρκώς τα σπασμένα των άλλων και τα δικά της, όταν πρόκειται για βιτρίνες.Η ομάδα των επιχειρηματιών, των εμπόρων, μικρομεσαίων, μικρομικρών ή μεγαλομεσαίων δεν έχει σημασία, είναι μια βουβή ομάδα και γι’ αυτό πολύ επικίνδυνη γιατί το ξέσπασμά της μπορεί να είναι απρόβλεπτο. Η αντίδρασή της μπορεί να έχει και δύναμη και διάρκεια.

Οι υπουργοί, λοιπόν, αυτής της κυβέρνησης θα πρέπει να προσέχουν τα λόγια τους για να μην ερεθίζουν τις κοινωνικές ομάδες άδικα. Πήρα αφορμή από τα λεγόμενα του κ. Παπακωνσταντίνου στο Mega, όπου θυμωμένος μας είπε πως οι επιχειρηματίες που δεν αποδίδουν τον Φ.Π.Α. στο κράτος είναι κλέφτες. Εδώ η οργή ξεχειλίζει.Το κράτος χρωστάει σε ιδιώτες περισσότερα από 5 δις ευρώ.

Οι επιχειρηματίες έχουν φορολογηθεί για τα χρήματα που δεν έχουν εισπράξει, έχουν πληρώσει προκαταβολή φόρου, έχουν πληρώσει έκτακτη εισφορά – νταβατζιλίκι – και εάν τολμήσουν να μην αποδώσουν τον Φ.Π.Α., επειδή οι τράπεζες δεν δίνουν πλέον δάνεια, είναι κλέφτες.Εξαιτίας των χρεών του δημοσίου προς ιδιώτες, κλείνουν επιχειρήσεις και απολύεται κόσμος. Αλλά αν δεν αποδώσουν τον Φ.Π.Α. στο κράτος είναι κλέφτες.Θέλει μεγάλη προσοχή κύριοι υπουργοί γι’ αυτό που λέτε αλλά και για τον τρόπο που το λέτε.Γιατί πολύ φοβάμαι πως θα συνεχίσουν να πέφτουν γιαούρτια, κι αν είναι κόκκινα δεν θα είναι από φράουλα…

Διαβάστε περισσότερα ...

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

Ιβουάρ: Ένα χωριό - κόσμημα




Στις όχθες της λίμνης Λεμάν, ακριβώς απέναντι από τη Γενεύη, υπάρχει ένα γαλλικό χωριό που... αντιστέκεται ακόμη: όλα εδώ είναι φροντισμένα, η εξαιρετική αρχιτεκτονική είναι απείραχτη και οι (πολλοί) επισκέπτες δεν έχουν αλλοιώσει τον χαρακτήρα του
Το δημοφιλές ιστορικό χωριό της Γαλλίας κατέχει τον τίτλο του «ομορφότερα διακοσμημένου χωριού της χώρας». Από το 1950 και για 20 συνεχή έτη κέρδιζε το πρώτο βραβείο σε εθνικό διαγωνισμό, στον οποίο έπαψε να συμμετέχει! Το 2002 εκπροσώπησε τη Γαλλία σε ευρωπαϊκό διαγωνισμό και έλαβε το πρώτο διεθνές βραβείο για τη διατήρηση της πολιτιστικής του κληρονομιάς και για την αισθητική του περιβάλλοντος. Κτισμένο στις ειδυλλιακές όχθες της λίμνης Λεμάν, το Ιβουάρ φαντάζει σαν σκηνικό που ξεπήδησε από τον μακρινό Μεσαίωνα. Τα σοκάκια του, περίφημα αρχιτεκτονικά κομψοτεχνήματα, αποπνέουν ιστορία και προκαλούν την περιέργεια να εξερευνήσεις τον τόπο.

Μόλις 25 λεπτά με το καράβι από την ελβετική Γενεύη και γύρω στα 40 χλμ. οδικώς, το μεσαιωνικό παραλίμνιο γαλλικό χωριό, που ανήκει στην Ανω Σαβοΐα, γειτονεύει με τις γνωστές πόλεις Τονόν (Thonon) και Εβιάν (Evian). Νοτίως, απλώνονται οι γαλλικές Αλπεις, ενώ βόρεια βρίσκεται η Γενεύη. Οι μόνιμοι κάτοικοί του δεν ξεπερνούν τους 750, ο τουρισμός ωστόσο που δέχεται ετησίως το Ιβουάρ ξεπερνά τους 500.000. Καθετί σ' αυτό τον τόπο είναι δημιούργημα των κατοίκων του, που κρατούν αυστηρά την ποιότητα και την αισθητική στον περιβάλλοντα χώρο. Αφήνοντας το βλέμμα να τρέξει στα κάλλη των πέτρινων αρχοντικών, στα μονίμως πολύβουα από κόσμο καλντερίμια, στα πολύχρωμα μπαλκόνια και τους κήπους που αναδίνουν τα ευωδιαστά αρώματα των λουλουδιών, στο επιβλητικό κάστρο, και τέλος, στη γαλαζοπράσινη λίμνη, η οποία φέρει και αυτή τη δική της ιστορία. Με μια έκταση 528 χλμ. (348 χλμ. στην Ελβετία και 234 στη Γαλλία) και βάθος 310 μ., τρέφεται από τον Ροδανό ποταμό. Είναι η μεγαλύτερη λίμνη της Δυτικής Ευρώπης, με τους κατοίκους των ακτών της να αναπτύσσουν δραστηριότητες σε αυτήν, οι οποίοι ωστόσο δεν αμελούν να την τιμούν με φαντασμαγορικές γιορτές, αλλά και να την εκμεταλλεύονται για τον αλιευτικό πλούτο της.
Η ιστορία του τόπου ξεκινάει από το 500 π.Χ., όταν στις όχθες της λίμνης Λεμάν κατοικούσαν Κέλτες, οι οποίοι κατέλυαν μέχρι το βορειοδυτικό τμήμα της Ελβετίας, από την κοιλάδα του Ρήνου και γύρω από τη λίμνη.

Οι Κέλτες κατακτήθηκαν από τους Ρωμαίους το 50 π.Χ., ωστόσο τα σημάδια τους στην αρχιτεκτονική παρέμειναν μέσα στους αιώνες. Τα κυριότερα γεγονότα που στιγμάτισαν την εποχή της παρακμής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν η μαζική μετανάστευση των Γερμανικών φυλών και ο ερχομός του Χριστιανισμού. Μεταξύ 443 - 534 από την περιοχή πέρασαν και οι Βουργουνδοί, από τη Νορβηγία, ο πολιτισμός των οποίων όμως δεν άφησε τα σημάδια του μέσα στο χρόνο.Μετά την πτώση τους ακολούθησαν πέντε αιώνες κυριαρχίας από τους Μεροβίγκιους, τους Καρολίνιους και τους Ροδόλφιους. Αρχές του 11ου αιώνα η περιοχή βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του Humbert aux Blanches Mains, κόμη της πόλης Maurienne και ιδρυτή του οίκου της Σαβοΐας. Ο επόμενος κόμης ωστόσο, ο Amed?e ο 5ος, ήταν εκείνος που διέκρινε τη στρατηγική σημασία της γεωγραφικής θέσης του Ιβουάρ. Κάτοχος του χωριού υπήρξε η οικογένεια Compay, η οποία το 1306 αντάλλαξε το Ιβουάρ με το κάστρο του Marin, καθώς και με 60 ικανούς άντρες και τον τίτλο «mentral de Thonon», τίτλο διοικητικό και δικαστικό.

Το μέρος οχυρώθηκε, ανοικοδομήθηκε και ξαναγύρισε στους αρχικούς του κατόχους μετά από 60 χρόνια. Κατά τη Γαλλική Επανάσταση η Σαβοΐα αποτελούσε μέρος του βασιλείου του Πιεμόντε και της Σαρδηνίας. Το 1798 εισέβαλαν γαλλικά στρατεύματα και η Σαβοΐα προσαρτήθηκε μέχρι το 1815. Η ζωή των κατοίκων του Ιβουάρ έγινε δύσκολη με την επιβολή της στρατιωτικής θητείας. Οι παντρεμένοι άντρες εξαιρούνταν από τη στράτευση και για αυτό το λόγο άρχισαν να γίνονται όλο και περισσότεροι γάμοι, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός του Ιβουάρ να αγγίξει τους 600 μέχρι το 1840. Το 1860, το Ιβουάρ και η υπόλοιπη Σαβοΐα παραχωρήθηκαν στη Γαλλία κατόπιν συμφωνίας με τον Ναπολέοντα ΙΙΙ και την Ιταλία. Με την είσοδο του τουρισμού στον τόπο το 1950, οι κάτοικοί του κατάλαβαν πόση αξία είχε το χωριό τους για τους ξένους, συνεπώς και για αυτούς. Το καλό είναι ότι ουδέποτε το Ιβουάρ μετατράπηκε σε μουσείο ή «θεματικό πάρκο». Παρέμεινε ένα αυθεντικό χωριό.

Τα μικρά και χαριτωμένα εμπορικά μαγαζάκια κατά μήκος των σοκακιών πωλούν παραδοσιακά εδέσματα, τυριά, αλλαντικά, ενώ άλλα καταστήματα έχουν να επιδείξουν πανέμορφα χειροποίητα διακοσμητικά αντικείμενα σαβοϊκής τέχνης. Δεν λείπουν φυσικά και οι μπουτίκ με τα πανάκριβα ρούχα σε διάφορες φίρμες. Αν κανείς σκοπεύει να κάνει ψώνια, σίγουρα θα πρέπει να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη, γιατί τίποτε σ' αυτό το μέρος δεν είναι φθηνό.
Μεγάλος πόλος έλξης είναι το κάστρο του Ιβουάρ. Δυστυχώς όμως, μονάχα από μακριά μπορεί κάποιος να το θαυμάσει και να φανταστεί το παρελθόν του. Σήμερα του δίνει νέα πνοή ζωής η οικογένεια που το κατοικεί. Ο κήπος του όμως, που βρίσκεται εκτός κάστρου, αποτελεί το μεγάλο αξιοθέατο του Ιβουάρ. Ενας λαβυρινθώδης παραδεισένιος κήπος, πλούσιος σε θεραπευτικά βότανα, με τα αιωνόβια δέντρα και με τα άνθη του, είναι ειδικά μελετημένος ώστε να αφυπνίζει τις πέντε αισθήσεις του ανθρώπου. Ο αέρας είναι μια συμφωνία εύθυμων ευωδιών και οι χώροι διαλογισμού και ανάπαυσης στον κήπο ταξιδεύουν τον επισκέπτη σε άλλες διαστάσεις. Ποιος επιθυμεί να βρει την έξοδο από έναν τέτοιο λαβύρινθο;

Σαν πέσει ο ήλιος, τα τουριστικά μικρομάγαζα κλείνουν και την προσοχή του ταξιδιώτη διεκδικούν τα πολυτελή εστιατόρια. Κρυμμένα σχεδόν στα ισόγεια των αρχοντικών κατοικιών αναδίδουν μυρωδιές σαβοϊκής γαστρονομίας. Σ' αυτό τον τόπο, τα λιμνίσια ψάρια είναι το ζητούμενο, τα οποία μαγειρεύονται με ποικίλους τρόπους. Από τα μπαράκια αρχίζουν να ακούγονται οι μουσικοί που ζεσταίνουν τις κιθάρες και τα σαξόφωνα, ενώ ολόκληρο το χωριό σύντομα «πήζει» από τον κόσμο που δημιουργεί το αδιαχώρητο στα στενά. Η εκκλησία του St Pancras, του 11ου αιώνα, με τον ανοξείδωτο τρούλο του εξέχει πάνω από τα πετρόκτιστα σπίτια, φωτισμένος, σπάζοντας τη μονοτονία των γήινων χρωμάτων.

Κάποιοι επιθυμούν να απέχουν από την οχλοβοή της κοσμικότητας και καταφεύγουν στις όχθες της λίμνης. Εκεί, απολαμβάνουν την ηρεμία τους πίνοντας το κρασί που κουβαλούν μαζί τους. Το Ιβουάρ, καλά προστατευμένο από τους κατοίκους του, συνεχίζει να αποπνέει χάρη και μεγαλοπρέπεια. Φροντίζει να διατηρεί τόσο ζωηρή την ιστορία και την αισθητική του όσο και το ενδιαφέρον των επισκεπτών του για τον τόπο.
Διαβάστε περισσότερα ...

RIQUEWIHR ALSACE-ενα χωριο στην Γαλλια













Διαβάστε περισσότερα ...

Τολέδο ή ένας περίπατος στην ιστορία




Το όνομα του Τολέδο (από το λατινικό Toletum «χτισμένο σε ύψος») είναι συνδεδεμένο με την ουσία της μεσαιωνικής Ισπανίας. Είναι μια πόλη που έχει δει να ξετυλίγονται μπροστά της αιώνες ιστορίας, χωρίς να υποστεί αλλοίωση η όψη της. Γιατί από αρχιτεκτονικής σκοπιάς με μια επιφανειακή ματιά βλέπουμε ότι οι αλλαγές υπήρξαν ελάχιστες (αυτό γίνεται αντιληπτό από τις πασίγνωστες ζωγραφιές του El Greco που απεικονίζουν την πανοραμική άποψη της πόλης.) Ίσως να είναι αυτή η μεσαιωνική αύρα που προσελκύει τη σταθερή ροή τουριστών. Είναι δύσκολο να μη μείνει κανείς άναυδος από την πανοραμική θέα της πόλης, να μη δει τα τείχη της που διασώζονται, τους λιθόστρωτους δρόμους της, τα μαγαζιά με τα σπαθιά, τους θυρεούς, τα κτήριά της που στέκουν ορθά στο πέρασμα των αιώνων...

Αυτό είναι, πάντως, ένα χαρακτηριστικό των χωριών της κεντρικής Ισπανίας το οποίο είναι γνωστό σε πολλούς: τα χωριά της Μάντσας δεν αλλάζουν με τον ίδιο ρυθμό όπως οι πόλεις που βρέχονται από ποτάμια ή θάλασσες... το νερό φέρνει αλλαγή, εμπόριο, κίνηση και άνοιγμα. Και μετά από αυτό, αξίζει να αναφέρουμε ότι το Τολέδο προσωποποιεί όπως κανένα άλλο μέρος της Ισπανίας το πνεύμα της μεσαιωνικής εποχής, τη γνησιότητα, τη μεγαλοπρέπεια, τη σταθερότητα, την κλάση. Είναι μια πόλη μυστηριώδης και κλειστή, με ανηφοριές και κατηφοριές, με έναν επιβλητικό καθεδρικό ναό, όμως αυτό που περισσότερο συναρπάζει τον τουρίστα, κατά τη γνώμη μου, είναι αυτή η αίσθηση ότι σ’ αυτόν τον τόπο σταμάτησε ο χρόνος εδώ και αρκετούς αιώνες. Το Τολέδο είναι επίσης γνωστό ως η πόλη των τριών πολιτισμών, επειδή κατοικήθηκε από Εβραίους, χριστιανούς και Άραβες, και επίσης είχε την προσωνυμία Αυτοκρατορική Πόλη επειδή ήταν η κύρια έδρα του Καρόλου Α’ της Ισπανίας και Ε’ της Γερμανίας.

Διαβάστε περισσότερα ...

Facebook