Πάντα να ξαναρχίζεις ...

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

Έχουν κότσια να γκρεμίσουν ομάδες-σύμβολα;



Από τον «Περίεργο» και τον «Κοκαλιάρη» έως τον «Μούση» και τον «Προμπέο» μεσολάβησαν μερικά χρόνια, αλλά στην πραγματικότητα ήταν «σα να μην πέρασε μια μέρα», που λέει και το γνωστό λαϊκό άσμα. Οι παλιοί μπελάδες, που στην πραγματικότητα δεν εγκατέλειψαν ποτέ το χώρο, επέστρεψαν με άλλα ονόματα. Και πέρα από το άφθονο υλικό για συζητήσεις καφενειακού τύπου και τις εφημερίδες (αθλητικές και όχι μόνο) που σε τόσο χαλεπούς καιρούς είδαν χαρά στα κυκλοφοριακά ραβασάκια τους (αφού μετεγγραφικά δεν κινείται τίποτα), δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι στο πηλίκον δεν θα ξαναγράψει μηδέν.Άλλωστε, τι εμπόδιζε τους εμπνευστές, ιδρυτές και πρωταγωνιστές της πρώτης «παράγκας» να κινούνται για χρόνια ολόκληρα ελεύθεροι κι ωραίοι στο προσκήνιο και παρασκήνιο του ελληνικού ποδοσφαίρου; Ξέρω, ξέρω.

Τι ψάχνω τώρα, θα μου πείτε. Να ασχοληθώ καλύτερα με τα φρέσκα κουλούρια. Μέχρι και αυτά με τη σειρά τους να μπαγιατέψουν και πάλι απ’ την αρχή. Συγνώμη για την απαισιοδοξία, αλλά επειδή ακριβώς είμαστε ιθαγενείς και δεν ήρθαμε ως επισκέπτες από άλλο πλανήτη κι επειδή την ίδια γλώσσα μιλάμε και καταλαβαίνουμε (εντάξει, εξαιρώ σ’ αυτό την στοιχηματική αργκό) θα μου επιτρέψετε να μην συμμετάσχω στο πανηγύρι της κάθαρσης.Θα περιμένω πρώτα να καθαρίσει, εν τοις πράγμασι, ο κόπρος του Αυγείου κι έπειτα υπάρχει πάντοτε καιρός για πανηγύρια.

Προς το παρόν, πέρα απ’ τους αναρίθμητους (και πολλές φορές δύσκολο έως αδύνατο να στοιχειοθετήσουν ακατάρριπτες κατηγορίες για πρόσωπα και ομάδες) διαλόγους, δεν κατανοώ την τόση αισιοδοξία. Μπορεί προς το παρόν να ικανοποιείται μέσω της εικόνας (χειροπέδες στα χέρια των ισχυρών και κινητήριων μοχλών του «παρα-ποδοσφαίρου») το κοινό περί δικαίου αίσθημα, αλλά στην πράξη ο βούρκος θα καθαρίσει μόνο αν το θέμα λάβει άλλες διαστάσεις. Και για μένα αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με πρόσωπα, αλλά και με ομάδες. Εκεί είναι που θα χρειαστούν κότσια, ώστε να ληφθούν οι κατάλληλες αποφάσεις για υποβιβασμό ομάδων με τεράστια λαϊκή βάση (και, άρα, δεξαμενές ψήφων).Απλώς να θυμίσω ότι τα στημένα δεν είναι ανακάλυψη του 21ου αιώνα. Υπήρχαν όσο υπάρχει το ποδόσφαιρο.

Και για να μην ταξιδεύουμε σε βάθος χρόνου, στην Ιταλία το 1980 υποβιβάστηκαν Μίλαν και Λάτσιο με το σκάνδαλο Totonero. Το ’93 η φιναλίστ του Τσάμπιονς Λιγκ, Μαρσέιγ, είχε ανάλογη τύχη στη Γαλλία και λόγω εμπλοκής σε δωροδοκία του προέδρου της, Μπερνάρ Ταπί, έμεινε ταπί και ψύχραιμη. Πριν από μία πενταετία η Ιταλία συγκλονίστηκε με το calciopolis και τον υποβιβασμό -σοκ γεύθηκαν Γιούβε και Φιορεντίνα.

Τεράστια οικονομικά μεγέθη και σύλλογοι με κοινό σε πέντε ηπείρους γνώρισαν τη χλεύη, απώλεσαν τεράστια κέρδη κι έκαναν πολλά χρόνια να συνέλθουν. Προφανώς, όλ’ αυτά δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με το άσπιλο και αμόλυντο ελληνικό ποδόσφαιρο, το οποίο στα τόσα χρόνια ύπαρξής του δικαιούται κι αυτό να εμφανίσει μια φορά αδυναμίες. Το θέμα είναι, όπως και σε όλα τα υπόλοιπα, να υπάρξει η αναγκαία πολιτική βούληση (κλισέ του αισχίστου είδους αλλά αληθινό) και να πέσουν κεφάλια!

Τότε και μόνο τότε θα έχει κάτι αλλάξει στ’ αλήθεια στο ρημάδι το ελληνικό ποδόσφαιρο. Αλλά όταν για πλάκα παραγράφουμε Βατοπέδια και Siemens, καλύτερα να αφήσουμε το χρόνο να δείξει αν πρόκειται για ξεκαθάρισμα ή για φθηνό κυβερνητικό αντιπερισπασμό.
Διαβάστε περισσότερα ...

Βουλώστε το όλοι!



Τι έγινε; Νιώθετε πως σας αδικήσαμε;Και; Για ηρεμήστε λιγάκι… Για ηρεμήστε, γιατί έχουμε ξεφύγει τελείως εδώ! Αδικία… ναι, εύκολες λέξεις! Μισό λεπτό να τα βάλουμε σε μια σειρά…Εσείς! Εσείς οι γέροι! Ναι οι γέροι, οι ηλικιωμένοι, τα χούφταλα, πώς να σας πω… καταλάβατε. Εσείς, λοιπόν… Εσείς γιατί μιλάτε;Εσείς, που είστε πια παντελώς άχρηστοι, μη ωφέλιμοι στην κοινωνία- φύρα κανονική- που δε δουλεύετε, αλλά σας πληρώνουμε, που δεν προσφέρετε, αλλά σας ανεχόμαστε. (Nαι, κάποτε πληρώσατε, αλλά αυτά τα ποσά δεν ανταποκρίνονται στα σημερινά κόστη).

Εσείς που δεν αγοράζετε τίποτα, δεν είστε υπολογίσιμο target group, δεν μπαίνετε στο ίντερνετ, δεν μπορείτε ούτε καν να κινηθείτε μόνοι σας- μας τραβολογάτε για να κάνουμε τις δουλειές σας- κατουριέστε πάνω σας, σας φεύγουν οι μασέλες, μυρίζετε άσχημα, πιάνετε χώρο στο σπίτι, πιάνετε όλα τα παγκάκια, πρέπει να σηκωθούμε στο λεωφορεία για ν’ αράξετε εσείς, κάθε τρεις και λίγο τρέχετε στα νοσοκομεία κι εμείς από πίσω να καλύπτουμε τον λογαριασμό για το ζάχαρο, την ουρία, τη καρδιά, τα κατάγματα, τον καταρράχτη στα μάτια, τη μαλάκυνση… κι εσείς να γκρινιάζετε, να γκρινιάζετε, να γκρινιάζετε.Κι όλα αυτά γιατί;Δε το λέμε φωναχτά… αλλά αφού όλοι το ξέρουμε. Όλοι!Δεν έχει κανένα νόημα η περίπτωσή σας , αφού πολύ σύντομα θα πεθάνετε. Έχετε φτάσει στο τέλος. ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ; Στο τέλος! Φινίτο! BYE BYE! Σταυροκοπηθείτε στις εκκλησίες, είναι το μοναδικό που σας απομένει.

Εσείς οι νέοι τώρα! Ναι, εσείς! Εσείς γιατί μιλάτε;Τι θράσος! Τι θράσος αλήθεια!Να μιλάτε εσείς για αδικία, κωλόπαιδα… Εσείς που δεν έχετε κάνει ΤΙΠΟΤΑ στη ζωή σας. ΤΙΠΟΤΑ! Τσάμπα φαί, σκατά και χαβαλές τα παιδικά σας χρόνια! Και τώρα τι θέλετε;Όνειρα! Όνειρα; Ιδέες; Βρε τι μας λες; Χαχαχαχα! Ναι, ναι βέβαια… Πείτε τις μαλακίες σας ελεύθερα, ναι είναι η εποχή να τις πείτε- όλοι τις είπαμε- εκτονωθείτε με βαρύγδουπες αοριστίες, αλλά μετά… Μετά… ΒΟΥΛΩΣΤΕ ΤΟ.Όπως όλοι το βουλώσαμε.Γιατί όταν θα ψωμολυσσάτε, δε θα υπάρχει κανένα όνειρο να ηρεμήσει το στομαχάκι σας που θα γουργουρίζει. Πείτε στον μπαμπά να πληρώνει για φροντιστήρια. Και μετά για Πανεπιστήμια.

Και μεταπτυχιακά. Πρέπει το χρήμα να κυλήσει. Στα «τέτοια μας» τι θα μάθετε. Απλώς πληρώστε. Αν δεν πληρώστε, σημαίνει πως είστε τεμπέληδες! Ναι, τεμπέληδες! Αντιπαραγωγικοί, παράσιτα. Αυτό είστε! ΚαλοζωΪσμένα φυγόπονα κακόμοιρα, που κλαψουρίζουν. Κάντε γνωριμίες, δικτυωθείτε, φτιάξτε ήσυχα τις ζωούλες σας κι αφήστε τις βλακείες. Κανείς δε θα σας πει μπράβο για μια καλή ιδέα, κανείς δε θα εκτιμήσει την ευφυΐα, το φιλότιμό σας, πάντα θα υπάρχει κάποιος με καλύτερα κονέ από σας.Όνειρα…Ελάτε τώρα, αφού αν σας κουνήσουμε λίγα λεφτουδάκια μπροστά στην σπυριασμένη φάτσα σας, θα ξεχάσετε όλες τις μαγκιές. Κι ας λέτε «όχι» τώρα. Η ξεροκεφαλιά της νιότης σας είναι. Σε λίγο θα παρακαλάτε… Σας τ’ ορκίζομαι πως θα παρακαλάτε.

Όσο για σας… ναι, για σας τους Μεσήλικες…Τολμάτε εσείς να μιλάτε για αδικία; Εσείς;;;Εσείς οι… ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΙ!YOU LOOSERS!!!Εσείς είστε που θα διαμαρτυρηθείτε συμβιβασμένοι από καιρό, ξεπουλημένοι, βολεμένοι; Κοιτάξτε τον εαυτό σας! Κοιτάξτε τον στον καθρέφτη! Φτάσατε 40! Φτάσατε 50! Κοιλιά, καράφλα, κυτταρίτιδα και χρέη… και μου το παίζετε τι; Τι;;;;Εσείς δε μπορείτε να μιλάτε για αδικία, συνένοχοι. Εσείς τώρα καλείστε μόνο να πληρώνετε. Πληρώστε τους γέρους σας που κάποτε σας τάιζαν, πληρώστε και τα κουτσούβελα που σπείρατε, αφού το θέλατε τόσο πολύ να γεννοβολήσετε. Εσείς το επιλέξατε! Δεν μπορείτε καν να μετανιώσετε! ΠΛΗΡΩΣΤΕ! Γιατί έτσι όπως τα κάνατε, αν δεν αντέξετε θα παρασύρετε στον όλεθρο μαζί σας κι όλους τους υπόλοιπους. Θέλετε να δείτε τα παιδιά σας να υποφέρουν; Θέλετε να δείτε τον πόνο στα μάτια τους; Μήπως αυτό τελικά θέλετε; Απαντήστε μου.Εσείς ειδικά, δεν έχετε περιθώρια ούτε κατάθλιψη να πάθετε.

Ούτε κατάθλιψη.Εσείς, είστε μόνο ΕΥΘΥΝΕΣ!Καταλάβατε;Επομένως…Μετά απ’ όλα αυτά, αγαπητοί μου… συνεχίζετε να πιστεύετε πως σας αδικούμε;Μάλλον όχι.Γι’ αυτό πληρώστε. Πληρώστε τώρα.Γιατί αν δεν πληρώστε, θα χρεοκοπήσετε.ΑΝ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΣΤΕ , ΘΑ ΧΡΕΟΚΟΠΗΣΕΤΕ. Μήπως θέλετε να το ξαναπώ; Μήπως δεν πιάσατε το νόημα; Μήπως… είστε ηλίθιοι;Αυτά προς το παρόν.

Διαβάστε περισσότερα ...

Ώρα για μπάλα με... Κόπα Αμέρικα



Όλα είναι έτοιμα για να ξεκινήσει το 43o Κόπα Αμέρικα, το οποίο φέτος φιλοξενείται στην Αργεντινή (για 9η αφορά) από την 1η ως τις 24 Ιουλίου. Οι αγώνες θα διεξαχθούν σε οκτώ γήπεδα διαφορετικών πόλεων και θα υπάρξει για πρώτη φορά τηλεοπτική κάλυψη της διοργάνωσης από το youtube στην σελίδα http://www.youtube.com/copaamerica.

Σε κάθε διοργάνωση συμμετέχουν δώδεκα ομάδες, δέκα από την ομοσπονδία της Λατινικής Αμερικής (CONMEBOL), ενώ δύο ομάδες λαμβάνουν ειδική πρόσκληση. Σχεδόν πάντα η μία πηγαίνει στο Μεξικό, ενώ φέτος η δεύτερη είχε πάει στην Ιαπωνία. Ωστόσο, ο φονικός σεισμός που προκάλεσε τεράστιες καταστροφές στη χώρα, ώθησαν τους Ιάπωνες στο να ακυρώσουν τη συμμετοχή τους και έτσι την θέση τους πήρε η Κόστα Ρίκα.
Διαβάστε περισσότερα ...

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

Το πιο super lux γιοτ που κατασκευάστηκε ποτέ!




Δυο μεγάλες Γαλλικές εταιρίες κατασκευής σκαφών συνεργάστηκαν για την δημιουργία του πιο εντυπωσιακού γιότ όλων των εποχών. Με μήκος 58 μέτρα και πλάτος 38 (!) ο «Ερμή» θυμίζει περισσότερο super lux εξοχική κατοικία. Μπορεί να φιλοξενήσει 12… παραθεριστές και πλήρωμα 20 ατόμων. Ο «Ερμής» είναι και οικολογικός καθώς κάνει οικονομία στα καύσιμα σε ποσοστό 20 με 30% και 40 έως 50% στον ηλεκτρικό καθώς έχει χρησιμοποιεί ηλιακή ενέργεια. Έχει τρία καταστρώματα, πισίνα 25 μέτρων, σπα, χώρο στάθμευσης ελικοπτέρου, σάουνα, γυμναστήριο, τραπεζαρία, σινεμά κ.α.








Διαβάστε περισσότερα ...

Οι καταρράκτες των μπλε νερών


Βρίσκονται στην Αριζόνα των ΗΠΑ, στη γη των Ινδιάνων Havsuw’ Baaja (άνθρωποι των μπλε νερών), σε ένα κομμάτι του Grand Kanyon γνωστό και σαν φαράγγι των καταρρακτών. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους είναι το έντονο χρώμα των υδάτων καθώς πέφτουν από ύψος 35 μέτρων σε μια γαλάζια λιμνούλα. Το τοπίο προσφέρει μια πανδαισία χρωμάτων καθώς τα γηαλάζια νερά συνδυάζονται υπέροχα με την πράσινη βλάστηση και το κοκκινωπό βραχώδες τοπίο.










Διαβάστε περισσότερα ...

Διώξτε τους! Αλλιώς θα μας διώξουν!



Η εταιρεία έδρασε. Πλήρης παραπληροφόρηση, ασύστολα ψεύδη, ανανδρεία, προδοσία. Πούλησαν κάθε γωνιά της πατρίδας.Η μόνη αλλαγή είναι το ύφος της μοιρολογήτρας του πρωθυπουργού. Πριν φορούσε τη μαντίλα της και τώρα τραγουδάει το άνοιξε πέτρα για να μπω!Ή θα ξηλώσουμε πεζοδρόμια και θα τους πάρουμε με τα μάρμαρα, ή θα πάμε για εκλογές. Δεν υπάρχει χρόνος. Βουλιάζουμε στο λιμάνι της εταιρείας. Θα γίνουμε υπάλληλοι, όχι της χώρας μας (γεγονός που δεν θα με πείραζε καθόλου), αλλά υπάλληλοι της εταιρείας! Δυστυχώς, είμαστε ακυβέρνητοι.Και συνεχίζω. Θα απομονωθούμε και πληγώνουμε ο ένας τον άλλο. Οδηγούμαστε σε αδιέξοδο μονόδρομο από άχρηστους. Είναι σύμπτωμα της εποχής να εθελοτυφλούμε; Και βέβαια όχι.Έχουμε γίνει ξενοδοχείο τοκογλύφων. Διώξτε τους αλλιώς θα μας διώξουν.
Διαβάστε περισσότερα ...

Άντε στο διάολο …αγαπούλα



Αγαπητέ συνάδελφε,Πρίν από λίγες μέρες πληροφορήθηκα πως πρώην μεγαλοπαράγοντας του ελληνικού ποδοσφαίρου, κατηγορούμενος σήμερα για παιδεραστία και εξακολουθητική ασέλγεια σε βάρος ανήλικων δημόσιων λειτουργών και υπουργών, σε αποκαλούσε «αγαπούλα», ζητώντας να του χορηγήσεις ένα ακόμα κωλόχαρτο απαλλαγής του, από ένα ακόμα ενοχλητικό δικαστήριο. Δεν θα αναφερθώ στον Ιπποκράτη, «αγαπούλα». Ούτε στον όρκο που έδωσες πριν από χρόνια, να διατηρείς αγνή και άσπιλη τη ζωή σου και την τέχνη σου, μακριά από τέτοιου είδους συνειρμούς και κακόβουλα κουτσομπολιά.

Πρώτον, γιατί βαρέθηκα να βλέπω τριγύρω μου το εξακολουθητικό κουρέλιασμα της όποιας ηθικής κουρνιάζει ακόμα, διστακτική και φοβισμένη, μέσα στις λέξεις του υπέροχου αυτού όρκου και δεύτερον, γιατί σιχάθηκα να βλέπω τους κυβερνώντες μου να κρύβονται συνεχώς πίσω από τις βολικές συμβάσεις του Ιπποκράτη, για να καλύπτουν κάθε φορά την ηλιθιότητα και την ανικανότητα των ίδιων και των διοικητικών εντολοδόχων τους.Θα επικαλεστώ, λοιπόν, την αίσθηση του ωραίου για να αποκαλύψω το θερσίτειο είδωλο της αντιαισθητικής σου παρουσίας. Την καθολικότητα και την ανιδιότελειά του ,για να θυμηθώ και τον καθαρό λόγο του Καντ, μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα σαχλαμάρας, βρωμιάς και χυδαιότητας. Και η αισθητική κρίση κραυγάζει πως είναι άκρως αντιαισθητικό να σε βλέπει κανείς να συνομιλείς με τον συγκεκριμένο παράγοντα .

Όπως είναι, επίσης, αντιαισθητικό να παρακολουθεί κανείς έναν δημόσιο, υποτίθεται, λειτουργό της Υγείας να θεωρεί πως η υπογραφή του, ένα ορνιθοσκάλισμα τις περισσότερες φορές, μπορεί να ακυρώνει τους νόμους ενός κράτους και να βραχυκυκλώνει εσαεί τους μηχανισμούς μιας ευνομούμενης πολιτείας. Δεν χρειάζεται να κατανοήσει κάποιος τα συμφραζόμενα της ιδιότυπης αυτής συνεύρεσης , ούτε να συλλάβει το όποιο λογικό περιεχόμενο μπορεί να εμπεριέχεται σε αυτήν. Αρκούν οι δυο μορφές για να κομίσουν χλεύη και ασχήμια.

Ο μουστάκιας από την μία και το λιγούρι με την άσπρη ποδιά από την άλλη. Δεν αντιλέγω. Ακόμα και αν ο συγκεκριμένος παράγοντας – θεσμικός μέχρι πριν λίγες μέρες για να μην λησμονούμε και το τσαλαπάτημα των λέξεων σε αυτήν τη χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας»- δεν έπαιρνε το πολυπόθητο χαρτί από τον προσωπικό του γιατρό και εμφανιζόταν τελικά στο δικαστήριο, θα βρισκόταν σίγουρα κάποια άλλη «αγαπούλα», δημόσιος λειτουργός της Θέμιδος αυτή τη φορά, για να ακυρώσει, το ίδιο αναίσχυντα, την ευνομία της Πολιτείας. Μιας Πολιτείας γεμάτης με αμέτρητες «αγαπούλες», που στον χώρο μου τουλάχιστον είναι γνωστές από καιρό.«Αγαπούλες», που δίνουν αναρρωτικές άδειες και ελεύθερα υπηρεσίας σε αγανακτισμένους υπαλλήλους ΔΕΚΟ για λίγα ευρω-ψυχία.«Αγαπούλες», που διορίστηκαν ως νοσηλευτές επειγόντων και σήμερα στρογγυλοκάθονται στα γραφεία των διοικητικών υπηρεσιών, τρόφιμοι του πελατειακού κατεπείγοντος.«Αγαπούλες», που ως αποτυχόντες αιρετών διαδικασιών και γελωτοποιοί στις αυλές υπουργών δρέπουν σήμερα διοικητικές δάφνες για να μπορούν αργότερα να προσθέσουν στο βιογραφικό τους, με φαρδιά πλατιά γράμματα τη φωτεινή επιγραφή του διοικητή νοσοκομείου.«Αγαπούλες», που κοτσάρουν τον πανεπιστημιακό τους τίτλο, άσχετα με το πώς αυτός αποκτήθηκε και τι επιστημονική αξία κρύβει πίσω από τα πηχαία γράμματα της εξίσου εντυπωσιακής επιγραφής του, για να γεμίσουν τα απογευματινά τους ιατρεία με πλήθος πελατών .

«Αγαπούλες», που χορηγούν άχρηστα φάρμακα σε χρήσιμους, για την προσωπική τους καλοπέραση, ασθενείς.«Αγαπούλες», τέλος, που σουλατσάρουν στους θαλάμους των ασθενών ,σαν τα κοράκια ,για να αποσπάσουν από τους συγγενείς τους έστω και λίγα ευρώ για μια επέμβαση ρουτίνας!Και είναι αυτές οι «αγαπούλες»- αντάμα με εκείνες που περιφέρονται αναιδώς και στους άλλους επαγγελματικούς χώρους- στις οποίες πρέπει να στραφεί επιτέλους το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης.

Όχι για να ξεριζώσει το αντιαισθητικό του πράγματος- αυτό δεν αλλάζει όσα σαπούνια και αν χαλάσει το σύστημα εξουσίας πάνω στο γλοιώδες της παρουσίας τους- αλλά για να κομίσει το απαραίτητο παράδειγμα κάθαρσης και νομιμότητας. Με μια σαρωτική επιχείρηση -σκούπα, στην οποία οι χιλιάδες εργαζόμενοι των εφοριών θα ξαμολυθούν στα βόρεια προάστια, στην Καλαμαριά και στο Πανόραμα και σε όλες εκείνες τις συνοικίες των επαρχιακών πόλεων που αναδύουν νεοπλουτίστικο πατσουλί και θα ελέγξουν όλα τα πόθεν έσχες της οικονομικής ελίτ- τρομάρα τους- αυτής της χώρας.

Σενάριο Α-Καλημέρα σας-Καλημέρα-Πόθεν έσχες;-Από εκεί και από εκεί-Ευχαριστούμε κύριε. Καλή σας μέρα ( ακούγεται και το χειροκρότημα της πλατείας)

Σενάριο Β- Καλημέρα σας- Καλημέρα- Πόθεν έσχες;- Εεεεεεεε….εγώ….ίσως…ο δείνα είναι κολλητός μου…- Ακολουθήστε μας κύριε ( ακούγονται και τα γιούχα της πλατείας)

Η πολυπόθητη κάθαρση σε αυτόν τον ρημαγμένο τόπο θα έρθει μόνο μέσα από τη δήμευση των περιουσιών που αποκτήθηκαν με παράνομα μέσα. Ο Λοκ δεν μπορεί να αποτελεί πιά το άλλοθι όλων αυτών των ξιπασμένων λαφυραγωγών που έκλεψαν, διαγούμισαν και λεηλάτησαν τα δημόσια ταμεία και σήμερα κρύβονται πίσω από το αναπαλλοτρίωτο του δικαιώματος της ιδιοκτησίας, για να κρύψουν τις πομπές τους. Όπως και η ιδιοκτησία δεν μπορεί να αποτελεί την ιερή αγελάδα, σε μια χώρα της οποίας η μεγαλοαστική και τμήμα της μικροαστικής τάξης ανδρώθηκαν μέσα από την φοροδιαφυγή και τις παρασιτικές δραστηριότητες του χρηματοπιστωτικού συστήματος, του εμπορίου και των δημόσιων προμηθειών και εργολαβιών.

Η ιδιοκτησία, είτε το θέλουν ορισμένοι είτε όχι, είναι μέσο παραγωγής και όχι αυτοσκοπός ζωής. Και αυτό ας το καταλάβουμε, επιτέλους, όλοι μας καλώντας τους κυβερνώντες να σπάσουν τον φαύλο αυτό κύκλο της αντιπαραγωγικής ιδιοκτησίας, που κληροδοτείται ήρεμα και τακτικά από πατέρα σε γιό, και να εκδιώξουν από τον δημόσιο βίο όλα τα παράσιτα του «μεταπράτειν», που αποτελούν σήμερα την «ραχοκοκκαλιά» της ελληνικής οικονομίας.Όταν πρωτοφτιάχτηκε αυτό το καταραμένο κράτος- κατάρα του δόθηκε, είμαι σίγουρος πια, να πιάνει ικανότητα και να την κάνει στάχτη- και παραδόθηκε το δημόσιο ταμείο στον Καποδίστρια από τους επαναστατημένους προγόνους μας, βρέθηκε μέσα του ένα μονάχα νόμισμα. Και αυτό κίβδηλο!

Βλέπετε, τα ελληνικά δάνεια της επανάστασης εξανεμίστηκαν από τη λαιμαργία των τοκογλύφων τραπεζιτών και των μεσαζόντων, καθώς και από την εξουσιολαγνία των εδώ επαναστατών, που έριζαν για το γκουβέρνο ενός ανύπαρκτου ακόμα κράτους. Διακόσια χρόνια βέβαια μετά, κράτος επίσημο και διεθνώς αναγνωρισμένο υπάρχει. Με ή χωρίς κυριαρχία, αυτό δεν φαίνεται να μας απασχολεί και πολύ γιατί αυτό που προέχει τώρα είναι η δανειοδοτηση του ψυχανώμαλου καταναλωτισμού μας.

Το αν είμαστε και λίγα δράμια λιγότερο κυρίαρχοι, αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί τα ζύγια της ψυχής μας. Το πρόβλημα, βέβαια, είναι πως η κατάρα μας ακολουθεί ακόμα. Τα δημόσια ταμεία είναι άδεια. Οι συνειδήσεις μας κίβδηλες. Οι ξενόφερτοι Καποδίστριες κατώτεροι των περιστάσεων. Και τα χρήματα των δανείων εξανεμίζονται κατά τον ίδιο και απαράλλαχτο τρόπο. Με μια μικρή διαφορά, βέβαια. Τους αγανακτισμένους. Αρκετοί εκ των οποίων δεν είναι απλά κύμβαλα αλλαλάζοντα που φωνασκούν στις πλατείες αλλά συνειδητοποιημένοι πολίτες που βαρέθηκαν να τρώνε στην μάπα ολημερίς τις άθλιες «αγαπούλες» του συστήματος. Και ο νοών νοείται για το τι πρόκειται να ακολουθήσει….

Διαβάστε περισσότερα ...

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

Τι ζητάμε, τελικά, από τους νέους;



Πριν από λίγες μέρες ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα των εισαγωγικών εξετάσεων. Ο γνωστός θόρυβος στις εφημερίδες και στα κανάλια, δηλώσεις, συνεντεύξεις, αναλύσεις, άνοδος και πτώση των βάσεων, στατιστικά… Όμως, η υποκρισία, ο λαϊκισμός και η έλλειψη σοβαρότητας περισσεύουν. Οι νέοι και νέες δίνουν τον καιρό της ευαίσθητης εφηβείας τους κυριολεκτικά μια μάχη, την “μάχη” των εισαγωγικών εξετάσεων. Μια μάχη που τους έχουμε επιβάλει, με σκληρό ανταγωνισμό (και όχι συν-αγωνισμό) για να δημιουργήσουν (έτσι τους είπαμε) τις βάσεις για ένα καλύτερο μέλλον.

Μάχη εξοντωτική για τους ίδιους και τις οικογένειες τους. Ξόδεψαν οι νέοι μας και οι οικογένειες τους ψυχή και χρήματα για μια επιτυχία, που σε λίγο “ειδικοί” και μη θα τορπιλίσουν με τα λεγόμενα και τις πράξεις τους. Λεγόμενα και πράξεις που παραπλανούν σκόπιμα, είτε απαξιώνοντας συλλήβδην την (Τριτοβάθμια) Εκπαίδευση και αποσιωπούν σκόπιμα ό,τι θετικό και δημιουργικό υπάρχει είτε ωραιοποιώντας καταστάσεις και κρύβοντας τα σοβαρά προβλήματα και τα λάθη (όλων) και, άρα, αποφεύγοντας την ανάγκη βελτίωσης.Θυσίασαν πολλά οι νέοι για να “περάσουν”, παλεύοντας σκληρά και μάλιστα μέσα σε πιο περιβάλλον;

Σ’ ένα ζοφερό και παρακμιακό κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον και με (κάθε είδους) ηγεσίες ανίκανες να τους δώσουν ελπίδα, αλλά ικανές είτε να τους απογοητεύουν και να τους κόβουν τα φτερά είτε να τους χαϊδεύουν ψεύτικα και πονηρά τ’ αυτιά.Ζητήσαμε από τους νέους να κάνουν το καλύτερο, αλλά τι μέλλον τους επιφυλάξαμε; To μέλλον της ανεργίας, της αναγκαστικής μετανάστευσης, των 590 ευρώ του αρχικού μισθού, της γενικευμένης παρακμής και αδικίας. Μας εξόργιζε το γεγονός της αντίδρασης τους, που όμως, παρότι πολλές φορές πράγματι απαράδεκτη και εκτός ορίων, έπρεπε να μας προβληματίσει σοβαρά για τα αίτια της.

Όμως, σε μια παρακμιακή κοινωνία του μαύρου – άσπρου είναι πάντα πιο βολική μια εύκολη και χωρίς πολλά – πολλά καταδίκη, αντί μια βασανιστικής και επεξεργασμένης εκτίμησης και κατανόησης των αιτίων του προβλήματος.Τι πρέπει να κάνουμε; Πρέπει, ειδικά σήμερα που βρισκόμαστε σε τέλος εποχής, που η κοινωνία και ιδιαίτερα οι νέοι κοιτάζουν το αύριο με αμηχανία και φόβο, να παραδεχθούμε τα λάθη μας και να πούμε την αλήθεια.

Η αλήθεια είναι ότι η εποχή της Μεταπολίτευσης (δημιούργημα μας) δεν τελείωσε απλά, αλλά κατέρρευσε και η νέα αρχή θα πρέπει να βασισθεί στους νέους μας, για τους οποίους η βασική προϋπόθεση προκειμένου να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν το ζοφερό μέλλον, είναι μία, δηλαδή o δύσκολος δρόμος προς την στέρεη γνώση, δηλαδή την ποιοτική εκπαίδευση, σε οποιοδήποτε επίπεδο του Εκπαιδευτικού Συστήματος. Να γίνουν πραγματικά “καλοί” στο επάγγελμα, στην επιστήμη, στην έρευνα, αλλά και ευαίσθητοι και προβληματιζόμενοι ΠΟΛΙΤΕΣ για να σηκώσουν και πάλι την Ελλάδα.

Χθες το κριτήριο της επιτυχίας (;) ήταν το “πόσα βγάζεις” (ανεξάρτητα από τον τρόπο), αύριο πρέπει να είναι το “πόσο καλός είσαι” (παντού).Αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις για την Εκπαίδευση, αλλά και όσοι συμμετέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία (κυβέρνηση, κόμματα, πολιτικοί, εκπαιδευτικοί) έχουν την ιστορική ευθύνη να εξασφαλίσουν στους νέους, κατ’ απόλυτη προτεραιότητα, αυτήν την δυνατότητα, όχι από συμβατική υποχρέωση, αλλά ως την απαραίτητη συνθήκη για την επιβίωση της χώρας. Μπορούν; Επιτέλους, τα λόγια πρέπει να γίνουν πράξεις.Πρέπει οπωσδήποτε, γιατί, όπως λέει ο Λ. Παπαδόπουλος:

Και όταν θα ‘ρθουν οι καιροί
που θα ‘χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα
Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα

Επαναλαμβάνω αυτό που έγραψα πριν λίγο καιρό πάλι στο aixmi.gr: Ο χρόνος τελειώνει και αν δεν τα καταφέρουμε, μετά θα έρθει η απόγνωση. Αλλά δεν αξίζει στους νέους μας το μέλλον της απόγνωσης.

Διαβάστε περισσότερα ...

Εγώ τρελός δεν είμαι



Στο Λύκειο είχαμε ένα μαθηματικό, ο οποίος, όταν κάναμε καμιά πατάτα, μας έλεγε: «Ή εσύ είσαι τρελός, ή εγώ είμαι τρελός, αλλά εγώ τρελός δεν είμαι». Τον θυμήθηκα, όταν παρακολουθούσα τα τεκταινόμενα των τελευταίων ημερών, και είπα «εγώ τρελός δεν είμαι».Ας αρχίσουμε από την τριημερία της γελοιότητας 15-17 Ιουνίου.

Τι είναι αυτά τα περί συναίνεσης που απαιτούν οι Ευρωπαίοι και εμείς αγωνιζόμαστε να ανταποκριθούμε στην απαίτηση τους; Εντάξει, οι σημερινοί ευρωπαίοι ηγέτες είναι ανιστόρητοι. Εδώ δεν μπορούν να συλλάβουν την ιστορία της Ευρώπης και τη ευρωπαϊκής ενοποίησης, την πολιτική ιστορία της Ελλάδας θα ξέρουν;Δε βρέθηκε, όμως, κανένας δικός μας να τους εξηγήσει ότι από την εποχή του Εμφυλίου και μετά η ελληνική πολιτική ζωή κυριαρχείται από μετωπικές συγκρούσεις, και ότι αυτές δίνουν τον τόνο στην πολιτική κουλτούρα μας;

Από τον «Ανένδοτο Αγώνα», στα Ιουλιανά, και από εκεί στις διαρκείς μετωπικές συγκρούσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ στη Μεταπολίτευση, η πολιτική ιστορία μας υπήρξε πάντα συγκρουσιακή. Από πού θα μας προέκυπτε ξαφνικά η συναίνεση;Και τώρα έχω μπροστά μου το Μεσοπρόθεσμο και βλέπω με φρίκη ότι με τα μέτρα που επιβάλλει σπάει, κυριολεκτικά, της ραχοκοκκαλιά αυτής της μεσαίας τάξης, που είναι και το μόνο –μικρό ή μεγάλο– παραγωγικό κομμάτι της κοινωνίας μας. Ο πατήρ Παπανδρέου είχε κάνει σημαία του τους μικρομεσαίους, ο υιός Παπανδρέου τους τσακίζει, κατ’ απαίτηση της Ευρωζώνης. Πώς είναι δυνατό να ανασυνταχθεί αυτή η κοινωνία με μια ξεζουμισμένη μικρομεσαία τάξη; Με το Δημόσιο, τις ΔΕΚΟ ή το Ελληνικό;

Εγώ είμαι ο τρελός;Από την άλλη, είδα τον Θόδωρο Πάγκαλο να ανεβαίνει στο βήμα της Βουλής και να μιλάει περί 1981 και εγκατάστασης της γνήσιας Δημοκρατίας. Κανείς δε σκέφτηκε να του πει: «Αφήστε τη Δημοκρατία, κ. Πάγκαλε. Εδώ και δέκα πέντε μήνες είχατε αναλάβει να ξεκαθαρίσετε τις ΔΕΚΟ. Τι κάνατε;» Κανείς δεν τον ρώτησε. Η ΝΔ ξαναγύρισε στην αίθουσα, για να παίξει το προσφιλές συγκρουσιακό παιχνίδι της.Συμφωνούμε να περικοπούν οι μισθοί και οι συντάξεις, επιβάλλουμε φόρους και απανωτές αυξήσεις ΦΠΑ στους μικρομεσαίους, επειδή το ζητάει η Τρόικα. Αλλά το δικό μας κράτος είναι εκείνο που δεν μπορεί να εισπράξει τους φόρους, και να καταπολεμήσει τη φοροδιαφυγή. Δέκα πέντε μήνες ακούω κούφιες απειλές για τους φοροφυγάδες και γι αυτούς που έβγαλαν τα λεφτά τους στις πέντε άκρες της Ευρώπης.

Η μόνη που κινδυνεύει με φυλακή είναι η μαφία του ποδοσφαίρου. Οι μαφίες των φοροφυγάδων και του πελατειακού κράτους ζουν και βασιλεύουν.Η δική μας ολιγωρία να ξεκαθαρίσουμε το Δημόσιο είναι το τσεκούρι που αποκεφαλίζει τώρα τους μικρομεσαίους. Και βλέπω ορισμένους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να ξεσπαθώνουν λάβροι κατά του ξεπουλήματος της ΔΕΗ, του ΟΛΠ, του ΟΤΕ, αλλά να μην τους περισσεύει ούτε μια λέξη, γι αυτά τα δύσμοιρα μικρομεσαία στρώματα.Ελα, όμως, που το σύστημα του κοινοβουλευτικού πατερναλισμού, το οποίο κυριάρχησε στη Μεταπολίτευση, με πρώτο διδάξαντα τον Ανδρέα Παπανδρέου, μας έχει τελειώσει. Πάνε οι 300 που μοίραζαν λεφτά, αυξήσεις και επιδόματα και φωτογραφίζονταν με τα κλαδικά τέκνα τους. Τώρα ζούμε με ένα είδος «βιβλιάριον απόρων κορασίδων» της «άνασσας» Φρειδερίκης. Και όπως για να πάρεις το «βιβλιάριο» έπρεπε να είσαι «εθνικών φρονημάτων», έτσι και τώρα, για να το πάρεις, πρέπει να ψηφίσεις το Μεσοπρόθεσμο.

Στην αντίπερα όχθη βρίσκονται ο κύριος Σαμαράς και η Νέα Δημοκρατία. Εγώ καταλαβαίνω την τακτική του κ. Σαμαρά. Ετσι κερδίζονται οι εκλογές στην Ελλάδα: με την απαξίωση της εκάστοτε κυβέρνησης από την αντιπολίτευση.Μόνο που εδώ έχουμε μια διαφορά. Ενώ ο κ. Σαμαράς απαξιώνει την κυβέρνηση, οι ομοϊδεάτες του στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα απαξιώνουν την ίδια στιγμή τον κ. Σαμαρά.Τι θα γίνει, αν αύριο η Νέα Δημοκρατία ως κυβέρνηση βρει όλες τις πόρτες κλειστές στην Ευρώπη; Τι θα κάνει τότε ο κ. Σαμαράς; Εχει εναλλακτικό σχέδιο, όταν θα έρθουν τα δύσκολα και δε θα μπορεί να παίζει τον ανένδοτο εκ του ασφαλούς; Ή δεν έχει, ή έχει και μας το κρύβει. Το ένα είναι χειρότερο από το άλλο.Και αν είναι έτσι, τότε τι θα λύσουν οι εκλογές;

Οι εκλογές αλλάζουν κυβερνήσεις, δεν αλλάζουν μυαλά.Ποιος είναι εδώ, ο τρελός; Εγώ, πάντως, δεν είμαι.

Διαβάστε περισσότερα ...

Το εντυπωσιακό Mont Saint Michel

Το Mont Saint Michel είναι μία μικρή νησίδα στις ακτές της Νορμανδίας, σε πολύ μικρή απόσταση (περίπου 1,6 χλμ) από την ακτή, με την οποία συγκοινωνεί με ασφαλτοστρωμένο δρόμο. Στην κορυφή του υπάρχει το περίφημο αββαείο με το επίχρυσο άγαλμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην κορυφή του καμπαναριού, που χαρακτηρίζεται ως αριστούργημα του δυτικού πολιτισμού.

Έχει χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Από κάτω, πίσω από τα τείχη που περιβάλλουν το αββαείο, βρίσκεται ένα μικρό γραφικό χωριό με στριμωχτά σπίτια με αετώματα. Το αββαείο έφτασε στη σημερινή του μορφή περίπου το 17ο με 18ο αιώνα, ενώ πιθανολογείται ότι πρωτοχτίστηκε γύρω στο 10ο αιώνα.

Δύο φορές το μήνα συμβαίνει το φαινόμενο της παλίρροιας, αλλά στις ισημερίες το φαινόμενο είναι ιδιαίτερα έντονο: Η θάλασσα κατακλύζει ολόκληρη την περιοχή (και τα χωράφια) γύρω από τη νησίδα, αφήνοντας ελάχιστα ακάλυπτο τον κεντρικό δρόμο προς τη νησίδα (τα πάρκινγκ καλύπτονται ολοσχερώς). Αποτελεί ένα από τα πιο φημισμένα τουριστικά αξιοθέατα στη Γαλλία με 3 περίπου εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο.








Διαβάστε περισσότερα ...

Εκπληκτικά σχέδια χαραγμένα σε φύλλα δέντρων!


Ο εξηντάχρονος σήμερα Huang Taisheng, είναι ο εμπνευστής μιας νέας μορφής τέχνης, που λέγεται εγχάραξη σε φύλλα δέντρων. Είχε την ιδέα περίπου 25 χρόνια πριν, όταν είδε ένα φύλλο φαγωμένο από σκουλήκια που έμοιαζε με χάρτη. Κάθε χρόνο πλέον, όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες ασχολούνται με την περίεργη και δύσκολη αυτή τέχνη. Το να χαράξει κανείς ένα φύλλο δεν είναι εύκολο. Τα φρέσκα φύλλα είναι μαλακά και εύθραυστα. Έτσι, οι πρώτες προσπάθειες του Huang Taisheng κατέληξαν σε αποτυχία. Όμως, με τον καιρό και με τη βοήθεια αρκετών ειδικών, κατέληξε σε ένα διάλυμα το οποίο σε συνδυασμό με μια σειρά πολλών άλλων διαδικασιών, προσδίδει ικανοποιητική αντοχή στα φύλλα.
Ο Huang Taisheng έχει βραβευτεί από τα ρεκόρ Guinness για τα πρωτότυπα δημιουργήματά, ενώ πολλά από τα έργα του (όπως και άλλων πλέον καλλιτεχνών) κοσμούν διάφορα μουσεία ανά τον κόσμο.







Διαβάστε περισσότερα ...

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

Παραμυθένιες λίμνες στην Κροατία





Οι λίμνες Plitvice βρίσκονται στην Κροατία και είναι πραγματικά παραμυθένιες. Καθώς τα νερά ρέουν στα ασβεστολιθικά πετρώματα της περιοχής συγκεντρώνονται σε μικρές ή μεγαλύτερες κοιλότητες. Με το πέρασμα των χρόνων τα ιζήματα που μεταφέρουν συγκεντρώνονται εκεί που συναντούν εμπόδια, δημιουργούν φυσικά φράγματα που με τη σειρά τους δημιούργησαν μια σειρά από πανέμορφες λίμνες με σπηλιές και καταρράκτες. Υπάρχουν σήμερα περίπου 20 λίμνες, οι περισσότερες από τις οποίες συνδέονται μεταξύ τους. Η περιοχή είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός από τα χρόνια ακόμη της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας. Οι λίμνες και το ομώνυμο πάρκο, δηλαδή ο χώρος που τις περιβάλλει έχουν ενταχθεί, από το 1979, στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO σαν περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους. Όπως εύκολα μπορούμε να φανταστούμε η περιοχή είναι πλούσια σε πανίδα και χλωρίδα.




















Διαβάστε περισσότερα ...

Facebook