Πάντα να ξαναρχίζεις ...

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2012

Τιμές και ώρες δρομολογίων ferry-boat Ρίο Αντίρριο

Δείτε όλες τις πληροφορίες για τα ferry boat στο Ρίο Αντίρριο:



Τιμές ανά κατηγορία οχήματος


Χάρτης περιοχής Ρίου



Χάρτης περιοχής Αντιρρίου


You Tube


Διαβάστε περισσότερα ...

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

Μάγκες, κορίτσια και <θρύλος> Οδοιπορικό στο λιμάνι του Πειραιά στην δεκαετία '30

Τα λιμάνια κρατούν σφιχτά τους μύθους και τα μυστικά τους. Οσοι έχουν γεννηθεί σε λιμάνι, ακόμη και αν έχουν ξενιτευτεί μακριά, δεν σταματούν να προσκυνούν στη μνήμη του.

Τα λιμάνια ασκούν μια περίεργη γοητεία στους συγγραφείς - το γνωρίζουμε και από τον κινηματογράφο.

Το λιμάνι του Πειραιά το έχουν λατρέψει πολλοί λογοτέχνες: ο Λάμπρος Πορφύρας, ο Παύλος Νιρβάνας, ο Σπύρος Μελάς, ο Χρήστος Λεβάντας, ο Δημοσθένης Βουτυράς, αλλά και ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Δημήτρης Ροντήρης, ο Εμμανουήλ Κριαράς...

Ο νεότερος Διονύσης Χαριτόπουλος καταθέτει με τη σειρά την αγάπη του για τον γενέθλιο τόπο και ξεδιπλώνει την ανθρωπογεωγραφία του Πειραιά με όλες τις πτυχές της σε αυτό το βιβλίο, εν μέρει αυτοβιογραφικό, με τίτλο Εκ Πειραιώς (εκδ. Τόπος).

Είμαστε στο 1955. Ενα αλάνι γυρνάει τον Πειραιά από άκρη σε άκρη, βλέπει, μετέχει και καταγράφει εμπειρίες, άλλοτε σκληρές και άλλοτε γλυκές σαν κουρκουμπίνια. Αναφέρει και γεγονότα που έγιναν αργότερα που τα ενσωματώνει πρωθύστερα στην προσωπική του μυθολογία. Το αγόρι, που είναι ο ίδιος ο συγγραφέας - ως μαθητής Δημοτικού -, χαρτογραφεί τον Πειραιά μαζί με τους ανθρώπους και τις συνήθειές τους. Στο λιμάνι, «ένα ανοιχτό στόμα για να τραφεί η χώρα», εισέρχονται τα καράβια που φέρνουν προϊόντα αλλά και οι άνθρωποι που εκδιώχθηκαν από τα μικρασιατικά παράλια και οι άλλοι φτωχοί από τα νησιά και την επαρχία που ήρθαν εδώ κυνηγώντας την επιβίωση.

Ενα παιδί, λέει ο συγγραφέας, για να ξεκινήσει τη ζωή του στο λιμάνι ήθελε τρία πράγματα: να μπλέξει σε αληθινό καβγά με αίματα, να φιλήσει ένα κορίτσι και να δει τον Ολυμπιακό στη Μάντρα, ένα ποδηλατοδρόμιο που ήταν η έδρα της ομάδας. Ο Χαριτόπουλος ξεκινά την περιήγησή του από τη γειτονιά του, τα σκληρά Μανιάτικα. Μια περιοχή όπου ο θάνατος έπαιζε κρυφτούλι με τους άνδρες και οι γυναίκες το είχαν για καμάρι.

Εκεί, στα Μανιάτικα, το αλάνι του Χαριτόπουλου θα γνωρίσει και τα τρία: θα μπει «τρέχοντας» σε μια πρώιμη ενηλικίωση, αφού θα μπλέξει σε αληθινό καβγά, θα έχει την πρώτη του εμπειρία με κορίτσι και θα καταφέρει να εισχωρήσει στη Μάντρα για να δει τον θρυλικό Μπέμπη, τον Μουράτη, τον Δαρίβα, τον Κοτρίδη και τον Σούλη.

Από τα Μανιάτικα θα κατηφορίσει στην Αγία Σοφία και στην Παλαμηδίου, στα τότε κέντρα του Περιμένη, του Κορδονούρη, του Κοτσιοβόλη του Χαρτοφύλακα και του Νάστου, για συναντήσει έναν κόσμο περίεργο, μυθικό και εσωστρεφή, αυτόν του ρεμπέτικου. Εκεί συχνάζει το «ανφάν γκατέ»: «Ο ψηλέας Παπαϊωάννου, πρώην βαρκάρης και τερματοφύλακας, ο γκραντ κουστουμάκιας Γεννίτσαρης, γέννημα θρέμμα της Αγια-Σοφίας, ο αρβανιτόμαγκας της Κούλουρης Νίκος Μάθεσης ή Τρελλάκιας, που δεν παίζει κανένα όργανο, μόνο γράφει στίχους, ο σένιος και ήμερος Μητσάκης, ο χαμογελαστός Κούλης Σκαρπέλης και ο τσαρλατάνος Μπάτης με το παπιγιόν, που πουλάει γιατροσόφια στις γυναίκες, όπως και ο Κώστας Καπλάνης, που έχει κουρείο».

Το τσίρκο, το σινεμά, τα ρινγκ και τα ρεμπέτικα

Το αγόρι θα συνεχίσει την περιοδεία του στο λιμάνι. Θα περάσει από τα μηχανουργεία, τα καπνεργοστάσια, τις λαμαρίνες, εκεί που είναι οι οξυγονοκολλήσεις, οι τόρνοι, τα τρυπάνια. Θα δουλέψει σε καρφάδικο, μηχανουργείο, χυτήριο. Θα γνωρίσει τον κόσμο του μεροκάματου και της μουντζούρας, αλλά και την παραβατική ζωή.

Μετά θα κατηφορίσει στο λιμάνι με τους χαμάληδες, τους φορτωτές, τους τσεκαδόρους, τα λαμόγια, αλλά και τους αλαφροΐσκιωτους, τους βαρεμένους, τους λειψούς, τους φευγάτους. Το παιδί αφομοιώνει σαν σφουγγάρι αυτόν τον βρώμικο, μάγκικο αλλά και μαγικό κόσμο. Θα συμμετάσχει σε δύσκολες περιπτώσεις, αλλού θα κρυφτεί, θα είναι όμως παρόν σε ό,τι συμβαίνει.

Ομως ο ήρωας του Χαριτόπουλου είναι παιδί, οπότε θα καταγράψει και τα «άλλα» θαύματα: το τσίρκο, τους κινηματογράφους, το θέατρο, το ρινγκ. Το τσίρκο «Apollo», με δέκα λιοντάρια της Αφρικής, έξι ινδικούς ελέφαντες, δώδεκα αραβικά άλογα, οκτώ μαύρα άλογα που χορεύουν βαλς, ινδούς φακίρηδες με φίδια, άσπρες πολικές αρκούδες, ο ατρόμητος Κονμπάνος στο πήδημα του θανάτου, η ακροβάτις Μαργκό, ο διάσημος Τζόλι που στηρίζεται στο ένα του δάχτυλο, οι ξεκαρδιστικοί κλόουν, οι ισορροπιστές, η ακροβάτις Λίλιαν, το περίφημο άλογο Καρούζο που χορεύει... και όλοι αυτοί να παρελαύνουν από το Πασαλιμάνι ως την Καστέλλα και να σέρνουν πίσω τους πιτσιρικάδες με μάτια μεγάλα, γεμάτα θαυμασμό για όσα βλέπουν.

Οι κινηματογράφοι πολλοί σε κάθε γειτονιά, με περίεργα ονόματα: «Καλιφόρνια», «Αλκαζάρ», «Παλλάς», «Εσπερος». Ανάμεσά τους το πιο περίεργο, στη Δραπετσώνα, τα Βαλκάνια. Πάντα σκοτεινό, πάντα ανοιχτό - «οι θεατές μπαίνουν από παντού σαν αρουραίοι». Θα πάει στο ρινγκ να δει κατς, τον Ασημάκη, τον Καρυστινό, τον Ναθαναήλ, τον Καρπόζηλο, τον Παπαλαζάρου...

Στην Κοκκινιά το αγόρι θα ξεναγηθεί στους λαϊκούς ναούς, στον «Περιβόλα», στον «Γάλλο», στον «Εγγλέζο», που βρίσκεται απέναντί του, στον «Αστέρα» όπου τραγουδάει ο Καζαντζίδης, στα «Εξι Αδέλφια». Και θα διηγηθεί για τους διάσημους που κατέβαιναν στα λαϊκά μαγαζιά, τον Λέοναρντ Μπερνστάιν, τον Τενεσί Γουίλιαμς και τον Σόμερσετ Μομ, που ξημερώθηκε στου «Κεφάλα» ακούγοντας δέκα φορές το «Για πρόσεξέ με βλάμισσα / κοίτα με και στη μούρη / κοίτα να δεις αν φαίνομαι / αν μοιάζω για καψούρι», προσπαθώντας να καταλάβει τι είναι το «καψούρι»!

Η μάχη της παράγκας και η «μεγάλη φάκα»

Στη Δραπετσώνα η ζωή είναι κατάρα: η μεγαλύτερη παραγκούπολη της χώρας. Παραπήγματα παντού από παλιοσάνιδα, σκουριασμένους τενεκέδες, τσουβάλια, σκισμένα πισσόχαρτα, λαμαρίνες. Και στην άκρη της οι σπηλιές με τους τεκέδες, ένας περίκλειστος κόσμος, απείθαρχος και απρόσβλητος από κοινωνικές συντεταγμένες. Είναι η χώρα του Μάρκου, του Στράτου, του Μπάτη και του Δελιά ή Αρτέμη - η περίφημη «Τετράς, η ξακουστή του Πειραιώς».

Το 1960 η Αστυνομία θα προσπαθήσει να διαλύσει τις παράγκες, και θα γίνει η μεγάλη μάχη της παράγκας με μπροστάρισσες τις γυναίκες του συνοικισμού. Η Αστυνομία θα καταθέσει τα όπλα. Ο μικρός θα συνεχίσει την περιοδεία του στο Πέραμα - το Χονγκ Κονγκ του Πειραιά, όπου «άνθρωποι και πλεούμενα ζουν ανακατεμένοι μέσα κι έξω από το νερό, η Γη Χαναάν των αστέγων». Θα περιηγηθεί ακόμη στις εξίσου απαγορευμένες γειτονιές, τη Λεύκα και την Πειραϊκή.
Και θα ακολουθήσει η μύηση στην απαγορευμένη ζώνη, στα κέντρα διασκέδασης, στην Τρούμπα και στα μπουρδέλα της.

Τα καμπαρέ, όλα με εξωτικά ονόματα («Κιτ Κατ», «Τζον Μπουλ», «Αρζεντίνα», «Σανγκάι», «Μοκάμπο», «Πουέρτο Ρίκο») και το περίφημο «45 Γιάννηδες», εκεί που η Τζένη Καρέζη γύρισε τη «Λόλα». Μαζί πάνε και τα ξενοδοχεία του έρωτα: «Λουξ», «Μαξίμ», «Αλεξάνδρεια», «Παράδεισος», «Αίγυπτος»... Η Τρούμπα είναι μεγάλη φάκα, το ξέρουν οι μάγκες, τα αλάνια, οι ληστές, οι πορτοφολάδες, οι πόρνες, οι χορεύτριες, αλλά και οι ναύτες των στόλων που καταπλέουν με καράβια όπως το θρυλικό «Εντερπράις», το πολεμικό «Φόρεσταλ», τα καταδρομικά «Αϊόβα», «Μέικον», «Χέιλ» κτλ.

Ο Χαριτόπουλος καταγράφει τα πάντα σε ατελείωτες σειρές: ονόματα εμπορικών και πολεμικών πλοίων, πελαγίσια και του Σαρωνικού, κρουαζιερόπλοιων και γιοτ, πρωταγωνιστές και αυτά στο θέατρο που λέγεται λιμάνι του Πειραιά. Καταγράφει τις ταβέρνες, τα καφέ - από τα απλά με τα 20 είδη ελληνικού ως τα καφέ σαντάν. Ονοματίζει με τη σειρά τους κινηματογράφους, τα θέατρα, τους δρόμους, τα παράνομα στέκια, τις πιο γνωστές πουτάνες, τα ψώνια, τους περίφημους μάγκες, αλλά και τους ανθρώπους που τον βοήθησαν, όπως τον παλαιοβιβλιοπώλη, τον «πιο διαβασμένο και αλεπουδιάρη», τον Θανάση. Αυτός τον μύησε στο χόμπι του διαβάσματος ξεκινώντας από τη

«Γέφυρα των Στεναγμών».

Είναι ένα γοητευτικό βιβλίο μεταξύ λαογραφίας, μυθιστορήματος, βιογραφίας και ντοκουμέντου. Μια κατάβαση του συγγραφέα στην εσωτερική νεότητα. Στα «συν» η ικανότητα του Χαριτόπουλου να περνάει ανάλαφρα από τη μαγκίτικη γλώσσα στην κοινή καθομιλουμένη, να κρατάει σε ισορροπία τον λογοτεχνικό λόγο με τις ιδιορρυθμίες του καθημερινού διαλόγου, χωρίς λαϊκισμούς και ευκολίες.

Η μπέσα της αγοράς

Ο Χαριτόπουλος σκιαγραφώντας τους ανθρώπους της αγοράς διηγείται: «Κάποτε βρήκαν ξυλιασμένο τον Μπαρμπα-Γιάννη, τον Σινάνη, έναν ξυπόλητο, κουρελή χαμάλη. Ειδοποίησαν στο Δημαρχείο να στείλει το κάρο να τον πάρει, μα αυτοί τους ξαπόστειλαν. Οι της αγοράς ζοχαδιάστηκαν. Τραγουδούσαν το "ανοίξετε τα μνήματα τα κόκκαλα σκορπίστε / τον πλούσιο από τον φτωχό να δούμε αν θα γνωρίστε".

Εβαλαν ρεφενέ, του αγόρασαν κουστούμι και λουστρίνια παπούτσια, παράγγειλαν νεκροφόρα με τέσσερα άλογα που τον πήγε στην Αγία Τριάδα μέσα σε πολυτελές δρύινο φέρετρο. Δεκάδες στεφάνια περίμεναν έξω από την εκκλησία ενώ οι της αγοράς νοίκιασαν τη Φιλαρμονική του Δήμου και έφεραν τον δεσπότη να χοροστατήσει στην εξόδιο ακολουθία. Το νέο κυκλοφόρησε από στόμα σε στόμα και υπήρξε τέτοια αυθόρμητη συρροή κόσμου που δεν είχε ξαναδεί σε κηδεία ο Πειραιάς. Αναγκάστηκε τελικά να παραβρεθεί και ο δήμαρχος αναγνωρίζοντας ότι δεν μπορούσε να πάει κόντρα στους ανθρώπους της αγοράς».



Εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ" (11/11/12)
Διαβάστε περισσότερα ...

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

Ρωμιοσύνη - Ritsos Giannis (1909-1990)


Aυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα,
αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.

Eτούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,
σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,
σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ' αμπέλια του,
σφίγγει τα δόντια. Δεν υπάρχει νερό. Mονάχα φως.

O δρόμος χάνεται στο φως κι ο ίσκιος της μάντρας είναι σίδερο.
Mαρμάρωσαν τα δέντρα, τα ποτάμια κ' οι φωνές μες στον ασβέ-
στη του ήλιου.

H ρίζα σκοντάφτει στο μάρμαρο. Tα σκονισμένα σκοίνα.
Tο μουλάρι κι ο βράχος. Λαχανιάζουν. Δεν υπάρχει νερό.
Όλοι διψάνε. Xρόνια τώρα. Όλοι μασάνε μια μπουκιά ουρανό
πάνου απ' την πίκρα τους.

Tα μάτια τους είναι κόκκινα απ' την αγρύπνια,
μια βαθειά χαρακιά σφηνωμένη ανάμεσα στα φρύδια τους
σαν ένα κυπαρίσσι ανάμεσα σε δυο βουνά το λιόγερμα.

Tο χέρι τους είναι κολλημένο στο ντουφέκι
το ντουφέκι είναι συνέχεια του χεριού τους
το χέρι τους είναι συνέχεια της ψυχής τους -
έχουν στα χείλια τους απάνου το θυμό
κ' έχουνε τον καημό βαθιά-βαθιά στα μάτια τους
σαν ένα αστέρι σε μια γούβα αλάτι.

Όταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο
όταν χαμογελάνε, ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μες απ' τ' άγρια γε-
νεια τους όταν κοιμούνται, δώδεκα άστρα πέφτουν απ' τις άδειες τσέπες τους
όταν σκοτώνονται, η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και
με ταμπούρλα.

Tόσα χρόνια όλοι πεινάνε, όλοι διψάνε, όλοι σκοτώνονται
πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα,
έφαγε η κάψα τα χωράφια τους κ' η αρμύρα πότισε τα σπίτια τους
ο αγέρας έρριξε τις πόρτες τους και τις λίγες πασχαλιές της πλατείας
από τις τρύπες του πανωφοριού τους μπαινοβγαίνει ο θάνατος
η γλώσσα τους είναι στυφή σαν το κυπαρισσόμηλο
πέθαναν τα σκυλιά τους τυλιγμένα στον ίσκιο τους
η βροχή χτυπάει στα κόκκαλά τους.

Πάνου στα καραούλια πετρωμένοι καπνίζουν τη σβουνιά και τη
νύχτα βιγλίζοντας το μανιασμένο πέλαγο όπου βούλιαξε
το σπασμένο κατάρτι του φεγγαριού.

Tο ψωμί σώθηκε, τα βόλια σώθηκαν,
γεμίζουν τώρα τα κανόνια τους μόνο με την καρδιά τους.

Tόσα χρόνια πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα
όλοι πεινάνε, όλοι σκοτώνονται και κανένας δεν πέθανε -
πάνου στα καραούλια λάμπουνε τα μάτια τους,
μια μεγάλη σημαία, μια μεγάλη φωτιά κατακόκκινη
και κάθε αυγή χιλιάδες περιστέρια φεύγουν απ' τα χέρια τους
για τις τέσσερις πόρτες του ορίζοντα.
Διαβάστε περισσότερα ...

Prestige - Η μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή στην ιστορία της Ισπανίας.

Στις 13 Νοεμβρίου του 2002, σημειώνεται ένα ατύχημα που προκάλεσε τη βύθιση του ελληνικών συμφερόντων τάνκερ Prestige και τη μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή στην ιστορία της Ισπανίας.

To ελληνικής πλοιοκτησίας δεξαμενόπλοιο, με σημαία των νήσων Μπαχάμες, μετέφερε 77.000 τόνους πετρελαίου από τη Λιθουανία με προορισμό τη Σιγκαπούρη. Ενώ έπλεε στα ανοιχτά των ισπανικών ακτών, μία από τις δώδεκα δεξαμενές του εξερράγη εν μέσω σφοδρής καταιγίδας. Οι κυβερνήτες του πλοίου ζήτησαν τη βοήθεια σωστικών συνεργείων, όμως οι ισπανικές, γαλλικές και πορτογαλικές κυβερνήσεις αρνήθηκαν να του δώσουν την άδεια να δέσει στα λιμάνια τους.

Αδυνατώντας λόγω κατασκευής να αντεπεξέλθει στην κατάσταση, το 26 ετών, μονοπύθμενο Prestige τελικά βυθίστηκε 275 χιλιόμετρα δυτικά των ακτών της Γαλικίας. Στις 19 Νοεμβρίου έσπασε στα δύο απελευθερώνοντας 17.000 τόνους πετρελαίου στη θάλασσα. Η πετρελαιοκηλίδα που δημιουργήθηκε, με πλάτος πάνω από 200 γιάρδες και μήκος 18 μίλια, προκάλεσε τεράστια περιβαλλοντική ρύπανση.

Περισσότερες από 100 ακτές μολύνθηκαν ενώ απαγορεύτηκε η αλιεία σε απόσταση 400 χιλιομέτρων από τις ακτές της Γαλικίας, προκαλώντας σοβαρό πλήγμα στον αλιευτικό κλάδο. Η διαρροή επηρέασε ένα από τα πιο γραφικά και πλούσια θαλάσσια οικοσυστήματα, που περιελάμβανε κοραλλιογενείς υφάλους, ποικίλα είδη καρχαριών και πουλιών αλλά και δελφίνια, θαλάσσιες χελώνες και φώκιες.

Εκτός από περιβαλλοντικές και οικονομικές επιπτώσεις, η διαρροή προκάλεσε πολυάριθμα προβλήματα υγείας στα συνεργεία καθαρισμού, όπως καρδιοπάθειες, πνευμονοπάθειες και καρκινοπάθειες. Πολίτες προέβησαν σε κινητοποιήσεις, διαδηλώσεις και συμπλοκές με τις ισπανικές αρχές.

Μετά το ναυάγιο ωστόσο, συνεχίστηκε η διαρροή πετρελαίου που έφτανε τους 125 τόνους καθημερινά. Στις αρχές του 2003 ανακοινώθηκε ότι είχε χαθεί το μισό του υπόλοιπου, ενώ το Μάρτιο του 2006 εντοπίστηκαν νέες κηλίδες πετρελαίου κοντά στο πλοίο. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ειδικών έχουν παραμείνει στο πλοίο περίπου 16 με 23.000 τόνους πετρελαίου, συμπέρασμα που βρίσκει αντίθετη την ισπανική κυβέρνηση η οποία ισχυρίζεται ότι με συνεπείς καθαρισμούς, το ανάλογο υπόλοιπο δεν ξεπερνά τους 1300 τόνους.

Μετά τη βύθιση του Prestige, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακάλεσε το πρώτο χρονοδιάγραμμα απόσυρσης των μονοπύθμενων τάνκερ και αποφάσισε, αντί του 2015, τα μονοπύθμενα να αποσυρθούν μέχρι το 2010. Παράλληλα, αποφάσισε η απόσυρση τάνκερ που έχουν ναυπηγηθεί πριν από το 1982, να ξεκινήσει την 1η Ιουλίου 2003, με καταληκτική ημερομηνία το 2005.
Διαβάστε περισσότερα ...

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Πώς να «ξεσκουριάσει» ο λαός με εκλεγμένο «βολεμένο» νεαρό;

Άκουγα το πρωί της Παρασκευής το ραδιοφωνικό μαγκαζίνο του ΣΚΑΪ της συναδέλφου Σίας Κοσιώνη, σε ένα μέρος του οποίου συνομίλησε τηλεφωνικά με τον νεαρό ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Κρίτωνα Αρσένη, που δραστηριοποιείται στις Βρυξέλλες σε τομείς περιβαντολλογικού ελέγχου, αλιείας κλπ..

Προσπερνώντας το γεγονός ότι ο πολιτικός αυτός είναι μόλις πέντε χρόνια μεγαλύτερός μου (35 ετών), το ότι αποτελεί ενδεικτική περίπτωση «συνεχιστή» οικογενειακού τζακιού, μα κυρίως ότι είναι προσωπική τρανταχτή επιλογή του Γιώργου Παπανδρέου επί προεδρίας του στο κίνημα ["συνεχίζοντας" κατά κάποιον τρόπο την προσπάθειά του (ποιάν;) για την πολυσυζητημένη "πράσινη ανάπτυξη"], έμεινα εμβρόντητος γιατί διαπίστωσα από τα λεγόμενά του το εξής απλούστερο όλων: Ο νεαρός -πραγματικά βολεμένος και άγνωστος μέχρι την Πέμπτη- πολιτικός, ζει μια ωραιότατη ζωή στις Βρυξέλλες την ώρα που πολλοί συνομήλικοι μακροχρόνια άνεργοι συμπατριώτες του δεν κάνουν οικογένεια γιατί ζουν από την πενιχρή σύνταξη των εξευτελισμένων από την κοινωνία γονέων τους…

Υπενθυμίζεται ότι η ύπαρξη του κ. Αρσένη έγινε γνωστή όταν ο ίδιος (άκουσον- άκουσον) κατέθεσε επείγουσα ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τους κινδύνους που, ενδεχομένως θα αντιμετωπίσουν τα κήτη στο Ιόνιο πέλαγος από έρευνες που θα γίνονται για τρεις μήνες. Το γεγονός δημιούργησε μείζονα κρίση στο κονιορτοποιημένο σήμερα ΠΑΣΟΚ, με τον άλλοτε υφυπουργό Περιβάλλοντος Γιάννη Μανιάτη να κάνει λόγο για κίνδυνο των Ελλήνων, από πρωτοβουλίες σαν κι αυτή του ευρωβουλευτή του κόμματός του. Στο σημείο αυτό να επισημανθεί ότι είναι απολύτως σεβαστές οι όποιες οικολογικές – περιβαντολλογικές ανησυχίες από τον γράφοντα, ωστόσο ακόμη και η παροιμία: «Κάθε πράγμα στον καιρό του και τον Αύγουστο κολιός (φάλαινα, δελφίνι κλπ)», μαρτυρά ότι θα ήταν φρόνιμο κάθε πολίτης, με προεξέχοντα τον εκπρόσωπό του, να μπορεί, τουλάχιστον, να αξιολογεί τι πραγματικά έχει ανάγκη στην εκάστοτε φάση ο τόπος του.

Στο ίδιο ραδιοφωνικό μαγκαζίνο και πριν τη λήξη του, 35άρηδες οργανωτές του «εργαστηρίου ιδεών» (TEDxAthens) που θα λάβει χώρα στην Αθήνα στο τέλος της ερχόμενης εβδομάδας, στον αντίποδα, παρουσίαζαν μέρος των ομιλιών που πρόκειται να πραγματοποιηθούν, από ανθρώπους που, προσέξτε, έχουν ιδέες, τις παρουσιάζουν με δελεαστικό τρόπο, ωστόσο «τις συνοδεύουν» με το πώς θα τις κάνουν πράξη, δεν μένουν μόνο στη θεωρία. Ενδεικτικά, o Δανός Lars Rasmussen, εκ των ομιλητών, μπορεί να είναι ο «πατέρας» της διάσημης εφαρμογής χαρτογράφησης της Google (GoogleMaps) που ουσιαστικά επηρέασε τομείς όπως η ασφάλεια και η περιήγηση ολόκληρων λαών, όμως καλείται να εξηγήσει και πώς πραγμάτωσε την ιδέα του, θέλοντας να παρακινήσει, να εμπνεύσει, να κινητοποιήσει τον σημερινό δυσπρόστιο, δύσπιστο, δύσκολα δοκιμαζόμενο Έλληνα.

Αν τυχόν απορείτε για τον παραπάνω συσχετισμό προσώπων από πλευράς μου, όχι, δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να τα συγκρίνω. Θα ήμουν το λιγότερο άστοχος (ή και αφελής) αν το έπραττα. «Η μέρα με τη νύχτα», «Άσπρο – Μαύρο» και λοιπές εκφράσεις μου έρχονται στο νου.

Απλώς, να… Είναι που ένα από τα «στοιχεία» του ελληνικού προβλήματος κατ’ εμέ σήμερα, είναι η συνεχής θεωρητικολογία που καταντά συνήθως μπουρδολογία μα, περισσότερο, η εθνική μας ακινησία… Από το μετερίζι του ο καθένας, οφείλει να συμβάλλει στο «ξεσκούριασμα» – όπως κι αν το αντιλαμβάνεται. Ας το πράξει όμως…

Φίλοι αναγνώστες, είναι αληθινό αν και σκληρό: «Ο κάθε λαός έχει τους πολιτικούς ηγέτες που του αξίζουν» (Joseph de Maistre).

Επίσης, από το «μπλα μπλα» στο «να πώς θα…» η απόσταση βαρβάτη…

(…κι από τον κ… στο μ… δυο δάχτυλα και κάτι.)
Διαβάστε περισσότερα ...

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

Ένα Coupe που συνδυάζει το κλασικό με το μοντέρνο



Το πάθος των Huet Brothers για τα κλασικά αυτοκίνητα μετατράπηκε σε ένα διθέσιο αυτοκίνητο που θα ξεκινήσει να παράγεται μέσα στο 2012. Το HB Coupe κάνει το 0-100 σε λιγότερο από 6 δευτερόλεπτα ενώ το γεμάτο του ρεζερβουάρ θα σε ταξιδέψει κάτι περισσότερο από 1100 χιλιόμετρα. Το ίδιο αυτοκίνητο θα κυκλοφορήσει και σε εκδόσεις Race Car και Motorsport για να συμμετέχει σε αγώνες. Αλλά η Coupe έκδοση είναι σίγουρα εκείνη που θα τραβήξει τα βλέμματα. Η τιμή αναμένεται τους επόμενους μήνες.
Διαβάστε περισσότερα ...

Το ηλεκτρικό ποδήλατο της Audi



Το νέο μοντέλο ηλεκτρικού ποδηλάτου της Audi βρίσκεται σε στάδιο παραγωγής και αναμένεται να κυκλοφορήσει στα τέλη του χρόνου. Με ταχύτητες που φτάνουν τα 80 χλμ την ώρα (αν κάνεις πετάλι) και τα 46 χλμ την ώρα (αν βαριέσαι) είναι σίγουρα ό,τι πιο γρήγορο μπορείς να βρεις σε ηλεκτρικό ποδήλατο. Ο σκελετός του απλά εντυπωσιακός.
Διαβάστε περισσότερα ...

Facebook