«Όσο τιμώνται στην πόλη τα πλούτη και οι πλούσιοι, τόσο περιφρονείται η αρετή και οι χρηστοί: Τιμωμένου δη πλούτου εν πόλει και των πλουσίων, ατιμοτέρα αρετή τε και οι αγαθοί.». (Πλάτων).

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2012

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΗΤΕΡΑ ΘΕΑ

Η αρχαία γνώση και όλη η πνευματική δραστηριότητα ήταν θρησκευτική. Ήταν θρησκευτική από την άποψη ότι κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα αφορούσε άμεσα την θεότητα, εφόσον ο Θεός είναι παντού και πάντα. Η επιστήμη, η φιλοσοφία και τα μαθηματικά ήταν μέρη της θρησκείας. Η τέχνη, το θέατρο η μουσική και η ζωγραφική είχαν να κάνουν με τους θεούς. Κάθε μορφή της κοινωνικής και οικονομικής ζωής ήταν ιερή και συγκατοικούσε με την Θεότητα. Έτσι και το ημερολόγιο αφορούσε τις κινήσεις των θεϊκών φωτεινών σωμάτων και όχι τις κινήσεις άψυχων χωμάτινων πλανητών. Το να ασχολείται κανείς με τις κινήσεις των άστρων ή τα φυσικά φαινόμενα της γης και του ουρανού, σήμαινε ότι ασχολείται με τους θεούς.

Οι Έλληνες γεννήθηκαν από την Μητέρα Γη και κατοικούσαν μέσα στην αγκαλιά της και από τον Πατέρα Ουρανό και περπατούσαν κάτω από την σκέπη του. Σήμερα εμείς οι σύγχρονοι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουμε ούτε τους γονείς μας και περπατάμε μόνοι σε μια πνευματική έρημο αναζητώντας ένα θεό που κρύβεται κάπου ανάμεσα στα σύννεφα και στις ιδέες του εγκεφάλου μας. Ενώ ο απόστολος του χριστιανισμού ήρθε στην Αθήνα να μας υποδείξει με τα λόγια του Έλληνα φιλόσοφου Άρατου ότι ο Θεός είναι παντού, οι σημερινοί χριστιανοί βλέπουν παντού μια υλική κτίση, μια άψυχη δημιουργία και αναζητούν τον θεό μόνο μέσα θεόπνευστα αρχαία βιβλία και σε χρυσοντυμένα ιερατεία.

Ισχυρίζονται οι σημερινοί χριστιανοί ότι οι πρόγονοι μας λάτρευαν θεούς με ανθρώπινα σώματα. Λένε ότι τους λάτρευαν φτιάχνοντας αγάλματα από πέτρα και ξύλα και μέταλλα. Λένε ακόμα ότι έφτιαχναν αστείους μύθους για τις ζωές των θεών. Δεν λένε όμως ότι οι Έλληνες τα έκαναν όλα αυτά γιατί δεν λάτρευαν ανθρωπόμορφους θεούς αλλά αναγνώριζαν την αλήθεια που εκείνοι συμβόλιζαν.

Οι θεότητες των Ελλήνων δεν ήταν ανθρώπινα άτομα με ονοματεπώνυμα, οι οποίοι γεννήθηκαν κι έζησαν κάποια χρόνια μέσα στην ανθρώπινη ιστορία. Οι θεότητες των Ελλήνων ήταν πνεύματα που γεννήθηκαν στην γη και ενσαρκώθηκαν στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες, και σε κάθε εποχή ή σε κάθε χώρα είχαν διαφορετικά ονόματα μα πάντα συμβόλιζαν κάποια ουράνια ή γήινη δύναμη. Ο Απόλλων συμβόλιζε την λοξή πορεία του Ήλιου στον ουρανό γι’ αυτό και ονομαζόταν Λοξίας. Η Αρτεμη συμβόλιζε την φωτεινή πορεία της σελήνης στον νυχτερινό ουρανό. Αυτό όμως δεν συμβαίνει στην χριστιανική θρησκεία.

Η Παναγία των Χριστιανών είναι μια γυναίκα που γέννησε τον Χριστό ενώ ήταν Παρθένα. Ενώ η Παναγία έχει όλα τα σύμβολα μια ουράνιας Μεγάλης Μητέρας,, μιας φεγγαροθεάς, μιας Σεμέλης ή Ίσιδας οι χριστιανοί δεν τα αναγνωρίζουν όλα αυτά αλλά λατρεύουν την Παναγία σαν μια γυναίκα με το όνομα Μαρία, κόρη της Άννας και του Ιωακείμ, όπως διαβάζουμε στο απόκρυφο ευαγγέλιο του Ιακώβου.


Δάπεδο από πρωτοχριστιανικό ναό της Παναγίας στη Σκυθόπολη της Παλαιστίνης 

Για τους Έλληνες η Άρτεμη ήταν μια δύναμη της φύσης, σύμβολο της ήταν το ελάφι και το τόξο που κρατούσε σαν κυνηγούσε τα άγρια θηρία του δάσους. Το ελάφι συμβολίζει την καρδιά και το κυνήγι στο δάσος των άγριων ζώων είναι η νίκη απέναντι στα άγρια πάθη του ανθρώπου, ώστε να καθαριστεί η καρδιά. Γι αυτό και η Άρτεμη είναι Παρθένα συμβολίζοντας την αγνότητα. Ο Ακταίωνας μάλιστα που κατά λάθος την είδε γυμνή να λούζετε μέσα σε μια σπηλιά τιμωρήθηκε αυστηρά ώστε τα σκυλιά του δεν τον αναγνώρισαν, τον θεώρησαν ως ελάφι και τον κατασπάραξαν. Τα σκυλιά του Ακταίωνα είναι δώδεκα, όσα και ζώδια του έτους. Η Άρτεμη ως κυνηγός έχει κι εκείνη ως ιερό ζώο τον σκύλο και στις τοιχογραφίες εμφανίζεται μαζί με τον αδερφό της τον Απόλλωνα πάνω στο άρμα του ήλιου, να διασχίζουν τον ουρανό. Έτσι ο Απόλλωνας και η Άρτεμη συμβολίζουν το ημερολόγιο του χρόνου. Το ελληνικό ημερολόγιο που συνδυάζει τους δώδεκα σεληνιακούς μήνες με τις 365 μέρες του ηλιακού έτους.


Ο Ακταίωνας κατασπαράσσεται από τα σκυλιά του.

Στα ερμητικά κείμενα, αναφέρει ο Πλούταρχος στο περί Ίσιδος και Οσίριδος, είναι γραμμένο για τα ιερά ονόματα των θεών, πως η δύναμη που αφορά την περιφορά του ήλιου ονομάζεται Ώρος και οι Έλληνες την αποκαλούν Απόλλων. Την δύναμη που αφορά την περιφορά του αέρος, δηλαδή την σεληνιακή, οι Αιγύπτιοι την λένε Όσιρη και οι Έλληνες της Αλεξανδρειας Σέραπι. Οι Έλληνες βέβαια την δύναμη αυτή της σεληνιακής περιφοράς την λένε Διόνυσο. Φυσικά μόνο οι ιερείς και όσοι ήταν μυημένοι στα μυστήρια κατείχαν αυτή την γνώση της ελληνικής θρησκείας. Για εκείνους που έβλεπαν απέξω τα σύμβολα των θεών και άκουγαν τους μύθους, η ελληνική θρησκεία ήταν ακατανόητη.

Το ημερολόγιο που σήμερα χρησιμοποιεί η εκκλησία και με το οποίο καθορίζεται η εορτή του Πάσχα, προέρχεται από το ελληνικό ημερολόγιο και στηρίζεται πάνω στον γνωστό κύκλο του Έλληνα αστρονόμου Μέτωνα. Ο Μέτων υπολογίζει ότι 19 ηλιακά έτη είναι ίσα με 235 σεληνιακούς μήνες ή 6940 ημέρες. Οι 28 κύκλοι του ήλιου και οι 19 κύκλοι της σελήνης αναφέρονται πρώτη φορά από τον προσωκρατικό φιλόσοφο Αναξίμανδρο.

Ο Μέτωνας υπολογίζοντας τους κύκλους της σελήνης σε 19 χρόνια, του ηλίου σε 28 χρόνια και της γης σε 532 χρόνια, δηλαδή κάθε τόσα χρόνια επανέρχονται στην ίδια θέση, δημιούργησε το πρώτο σταθερό ημερολόγιο με την μεγαλύτερη ακρίβεια. Σε αυτό το ημερολόγιο στηρίχθηκε ο Ιούλιος Καίσαρας για να προσαρμόσει το σεληνιακό ημερολόγιο των Ρωμαίων στο ηλιακό και να κατασκευάσει το σημερινό Ιουλιανό λεγόμενο ημερολόγιο.

 Ο Έλληνας αστρονόμος, Σωσιγένης, μαθηματικός και φιλόσοφος (1ος αι. π.Χ.) από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, το 46 π.Χ. κατόπιν εντολής του Ιουλίου Καίσαρα μεταρρύθμισε το υφιστάμενο τότε ημερολόγιο των 365 ημερών στο νέο Ιουλιανό, όπως ονομάσθηκε, με την προσθήκη 1 ημέρας κάθε 4 χρόνια (εφαρμογή δίσεκτου έτους). Για να γίνει δε αυτή η διόρθωση το έτος εκείνο δηλαδή το 46 π.Χ διήρκεσε 445 ημέρες!

 Η πλειοψηφία των Ορθοδόξων ετοιμάζονται να γιορτάσουν την κοίμηση της Θεοτόκου, 13 μέρες αργότερα από εκείνους τους Ορθόδοξους που ακολουθούν το νεότερο Παπικό ημερολόγιο το λεγόμενο Γρηγοριανό. Από τις πρώτες συνόδους της Εκκλησίας το ημερολόγιο ήταν πολύ σημαντικό θέμα και ήταν επιθυμία όλων να γιορτάζουν μαζί το Πάσχα. Σήμερα, 2000 χρόνια μετά οι Ορθόδοξοι είναι χωρισμένοι χωρίς καμία σύνοδο να μπορεί να τους ενώσει υπό τα σκήπτρα μιας εξουσίας. Σήμερα δεν υπάρχει ο Ρωμαίος αυτοκράτορας που θα καλέσει κάποια Ιερά Οικουμενική Σύνοδο. Ο αυτοκράτορας ήταν εκείνος που καλούσε και υπέγραφε έπειτα το αποτέλεσμα των Οικουμενικών συνόδων.

Το 431 μ.Χ, συνεκλήθη η 3η οικουμενική σύνοδο στην Έφεσο, από τον Θεοδόσιο τον Β΄. Δογμάτισε κατά του Νεστοριανισμού, στο Ναό της βασιλικής της Παναγίας με 200 επισκόπους. Καταδίκασε τον Νεστόριο επίσκοπο Κωνστ/πολης, και δογμάτισε ότι μπορεί η Παναγία να ονομάζεται και Θεοτόκος.

Κάποιοι ήθελαν την Παναγία να μην είναι Θεοτόκος αλλά Χριστοτόκος. Άλλοι την θεωρούσαν σαν μια απλή γυναίκα στην οποία ο Χριστός είπε, τι είναι μεταξύ εσένα και μένα γύναι; Οι καθολικοί όμως που υπεραγαπούν την βασίλισσα των ουρανών προχώρησαν ακόμα περισσότερο δογματίζοντας την άμωμη σύλληψη της Παναγίας καθώς και την ανάληψη της στους ουρανούς.

Ο Πάπας Πίος ο IX, στο αποστολικό διάταγμά του Ineffabilis Deus (8 Δεκεμβρίου 1854) με το οποίο καθόρισε την Άμωμο Σύλληψη ως δόγμα για την Καθολική Εκκλησία, αναφέρθηκε πρωταρχικά στο κείμενο της Γένεσης, όπου ο Θεός είπε στο φίδι, "θα θέσω έχθρα μεταξύ εσού και της γυναικός, μεταξύ του απογόνου σου και του απογόνου της".3:15

Η Ανάληψη της Αειπάρθενου Μαρίας στους Ουρανούς είναι η παραδοσιακή πεποίθηση που πιστεύεται από τους Δυτικούς Ρωμαίο-καθολικούς Χριστιανούς, τους Ανατολικούς Ορθόδοξους, και μερικές Προτεσταντικές Εκκλησίες ότι δηλαδή η Αειπάρθενος Μαρία στο τέλος της ζωής της αναλήφθηκε ψυχή και σώματι στους ουρανούς. Η πίστη αυτή της εκκλησίας στηρίζεται σε απόκρυφο ευαγγέλιο, όπως σε απόκρυφα ευαγγέλια στηρίζεται σχεδόν το σύνολο της εκκλησιαστικής παράδοσης.


Η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία διδάσκει ως δόγμα πως η Αειπάρθενος Μαρία, «ολοκληρώνοντας την πορεία της επίγειας ζωής της, αναλήφθηκε ψυχή και σώματι στην Ουράνια δόξα. Αυτό σημαίνει ότι Παναγία μεταφέρθηκε στον ουρανό με το σώμα και την ψυχή της ενωμένα. 

Αυτό το δόγμα, καθορίστηκε δογματικά και αλάνθαστα από τον Πάπα Πιο τον 12ο, την 1η Νοεμβρίου 1950, στο Αποστολικό Σύνταγμά του «Μεγαλοδύναμος Θεός - Munificentissimus Deus». Η ημέρα της γιορτής που αναγνωρίζει την μετάβαση της Παναγίας στους Ουρανούς γιορτάζεται ως η «Επισημότητα της Αναλήψεως της Ευλογημένης Αειπάρθενου Μαρίας» από τους Ρωμαιοκαθολικούς, και ως η «Κοίμησης της Θεοτόκου» από τους Ορθόδοξους Χριστιανούς. Σε αυτές τις ονομασίες η Ανάληψη είναι μια σημαντική εορτή και πανήγυρης που γιορτάζεται συνήθως στις 15 Αυγούστου.

Κατά την Ορθόδοξη Εκκλησία, η Κοίμηση της Θεοτόκου είναι μια Θεομητορική εορτή των Χριστιανικών Εκκλησιών, η οποία εορτάζεται στις 15 Αυγούστου. Στην Ελλάδα γιορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα σε πολλά μέρη της χώρας, ονομάζεται δε και «Πάσχα του καλοκαιριού».

 Σύμφωνα με το απόκρυφο κείμενο «η ανάληψη της Μαρίας», όταν η Παναγία πληροφορήθηκε άνωθεν τον επικείμενο θάνατό της, προσευχήθηκε στο όρος των Ελαιών, ετοιμάστηκε και ανέφερε το γεγονός στους Αποστόλους. Επειδή κατά την ημέρα της κοίμησης δεν ήταν όλοι οι Απόστολοι στα Ιεροσόλυμα, μια νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε κοντά της. Την τοποθέτησαν στο μνήμα της Γεσθημανής. Μετά από τρεις μέρες ο τάφος ήταν άδειος. Η Παναγία ανελήφθη στους ουρανούς.

Αν όλα αυτά που ψηφίστηκαν ως δόγμα από την χριστιανική εκκλησία για την Παναγία αρμόζουν ως ιδιότητες ενός ιστορικού προσώπου ή είναι μυθολογίες αντίστοιχες των θεών της ελληνικής θρησκείας μπορεί ο καθένας λογικός άνθρωπος να το κρίνει. Η Παναγία των χριστιανών δεν διαφέρει καθόλου από την Μεγάλη Μητέρα της αρχαίας θρησκείας η οποία πεισματικά επιστρέφει μέσα στις καρδιές των ανθρώπων σαν μια αληθινή δύναμη της γης και του ουρανού.

Το φαινόμενο δεν πρέπει να θεωρηθεί ως ένας πόλεμος μεταξύ των οπαδών μιας λογικής θρησκείας και των οπαδών μιας αρχαίας παράλογης θρησκείας. Ο πόλεμος είναι ο πατέρας των πάντων όπως λέει ο Ηράκλειτος και ο πόλεμος αυτός είναι η συνεχή μάχη μεταξύ του Ουρανού και της Γης, μεταξύ του Άνδρα και της Γυναίκας. Στην ανθρώπινη ιστορία η κυριαρχία του Ουρανού ακολουθεί την κυριαρχία της Γης και η αρμονία είναι πάντα το ζητούμενο. Όλοι γνωρίζουμε ότι ζούμε σε μια εποχή που οι Πατριαρχικές λεγόμενες μονοθεϊστικές θρησκείες υπερέχουν. Η Μητριαρχική θρησκεία όμως δεν γίνεται να εξαφανιστεί εντελώς γιατί αυτό θα είχε ως συνέπεια την καταστροφή του κόσμου. Κάθε φορά που οι Πατριαρχικές θρησκείες φτάνουν σε μεγάλη ισχύ υπάρχει μια αντίσταση από τις γήινες δυνάμεις για να επέλθει η ισορροπία. Μια πραγματικά άξια διακυβέρνηση θα ήταν εκείνη που τηρούσε την αρμονία μεταξύ του Ουρανού και της Γης.

Όλοι θεωρούμε την Ιουδαική θρησκεία ως αρχή της Πατριαρχικής χριστιανικής θρησκείας. Αυτό δεν είναι βέβαια ακριβές. Μετά την βασιλεία του Σολομώντα το βασίλειο του χωρίστηκε στα βασίλεια του Ιούδα και της Σαμάρειας. Ο βασιλέας Ιεροβοάμ, υπό την πίεση των Ιουδαίων, δημιούργησε μια εορτή για την βασίλισσα των ουρανών.

«και εκαμεν ο Ιεροβοαμ εορτην εν τω μηνι τω ογδοω εν τη δεκατη πεμπτη ημερα του μηνος ως την εορτην την εν Ιουδα και ανεβη επι το θυσιαστηριον ουτως εκαμεν εν Βαιθηλ θυσιαζων … και ανεβη επι το θυσιαστηριον το οποιον εκαμεν εν Βαιθηλ την δεκατην πεμπτην ημεραν του ογδοου μηνος το οποιον εφευρεν απο της καρδιας αυτου και εκαμεν εορτην εις τους υιους Ισραηλ και ανεβη επι το θυσιαστηριον δια να θυμιαση»

Εφεύρε γράφει η Βίβλος αυτή την εορτή από την καρδιά του. Αυτό δεν είναι αληθές. Οι Ιουδαίοι ανέκαθεν λάτρευαν την βασίλισσα του Ουρανού. Όταν βρισκόταν στην Αίγυπτο καταδιωγμένοι από τους Βαβυλώνιους λατρεύουν κι εκεί την βασίλισσα των ουρανών. Ο προφήτης Ιερεμίας τους απειλεί με εξολόθρευση επειδή λάτρευαν τη θεά. ¨Θέλουσι πέσει εν μαχαίρα, θέλουσι καταναλωθεί εν πείνει από μικρού έως μεγάλου¨, τους προειδοποιεί ο προφήτης. Είναι αξιοπρόσεχτο πως απαντάνε οι Ιουδαίοι της Αιγύπτου. ¨Περί του λόγου τον οποίον ελάλησας προς ημάς εν ονόματι Κυρίου, δεν θέλομε σου ακούσει, αλλά θέλομεν εξάπαντος κάμνει παν πράγμα εξερχόμενον εκ του στόματος ημών, διά να θυμιάζωμεν εις την βασίλισσαν του ουρανού και να κάμνωμεν σπονδάς εις αυτήν, καθώς εκάμνομεν, ημείς και οι πατέρες ημών, οι βασιλείς ημών και οι άρχοντες ημών, εν ταις πόλεσι του Ιούδα και εν ταις πλατείαις της Ιερουσαλήμ και εχορταίνομεν άρτον και διεκείμεθα καλώς και κακό δεν εβλέπομεν¨

Αυτό είναι το εδάφιο του Ιερεμία, (ΜΔ,17) από το Εβραϊκό κείμενο. Αφήνω ασχολίαστο το γεγονός ότι η ελληνική μετάφραση των Ο΄, γράφει όπου ¨διεκείμεθα καλώς¨, ¨και εγενόμεθα χρηστοί¨.

Η βασίλισσα των Ουρανών λατρευόταν με διάφορα ονόματα και μορφές από όλους τους λαούς της Μεσογείου. Στα ιερά της Ισιδας ή Αθηνάς οι γυναίκες των αρχαίων πήγαιναν σέρνοντας το σώμα τους ή προχωρώντας με τα γόνατα, όπως ακριβώς γίνεται και σήμερα. Στο τέμπλο του ναού κρεμούσαν χρυσά ή ασημένια ομοιώματα ματιών, ποδιών ή χεριών, ανάλογα με το μέρος του σώματος που επιθυμούσαν να θεραπεύσουν, όπως ακριβώς τα σημερινά τάματα. Στην Αίγυπτο τα χαρίσματα αυτά τα ονόμαζαν κουμάσια.

Η Μαρία είναι μια γυναίκα θνητή, που γεννάει αθάνατο παιδί, όπως η Σεμέλη τον Διόνυσο. Οι κόρες του Κάδμου έλεγαν, σύμφωνα με τον Ευριπίδη, ότι ο Διόνυσος δεν γεννήθηκε από τον Δία, αλλά η μητέρα του η Σεμέλη “νυμφευθείσαν εκ θνητού τινός, ες Ζην αναφέρειν την αμαρτίαν της γέννας”. Δεν ήταν δηλαδή ο γιος της Σεμέλης Υιός Θεού αλλά συνευρέθη με κάποιο άνδρα θνητό και λέει ότι την άφησε έγγυο ο Δίας. Όπως έλεγαν και για την Μαρία ότι αρραβωνιάσθηκε τον Ιωσήφ και γέννησε τον Χριστό με ένα θνητό άνδρα. Κατά την γέννηση του Χριστού σύμφωνα με το πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου, μια γυναίκα ονόματι Σαλώμη που βρισκόταν εκεί αμφισβητούσε την παρθενία της, «και είπεν η Σαλώμη Ζη κύριος ο Θεός μου, εάν μη βαλώ τον δάκτυλον μου και ερευνήσω την φύσιν αυτής, ου μη πιστεύσω ότι παρθένος εγγένησε.» Για να μην υπάρχει αμφιβολία της παρθενίας της Παναγίας, έβαλε το δάχτυλο της στη φύση της Μαρίας και είδε ότι όντως ήταν ακόμα παρθένα.

Η Σεμέλη είναι το κλήμα της αμπέλου, ο δε Διόνυσος ο κάθε χρόνο καινούριος βλαστός, εκ του οποίου τα σταφύλια και ο οίνος της θείας κοινωνίας. Και η Παναγία ως Παναγία Σουμελά είναι η βασίλισσα που γέννησε τον Χριστό βασιλιά που μετέτρεψε σε κρασί το νερό και στα μυστήρια του το αίμα του είναι κρασί.

Ο Κωνσταντίνος Παπαρηγόπουλος αναγνωρίζοντας τις ομοιότητες της θεάς των Ελλήνων Ορφικών με την Παναγία αναφέρει στα προλεγόμενα στην ελληνική ιστορία του, ότι ο ακάθιστος ύμνος στην Παναγία είναι ολοφάνερα όμοιος με τους χαιρετισμούς των Ορφικών προς την αρχαία Μεγάλη Μητέρα Θεά.

«Οι χαιρετισμοί εις την υψίστην θεόν ενός των μεταγενεστέρων Ορφικών έχουσι πρόδηλον την οικειότητα προς τον ακάθιστον εκείνον Υμνον, ον μέχρι της σήμερον άπας ο ελληνισμός δεν παύει αναπέμπων από Κωνσταντινουπόλεως μέχρις Αθηνών, και από Θεσσαλονίκης μέχρι Κρήτης και Μικράς Ασίας, προς την πάναγνον μητέρα του Σωτήρος, επί τη μνήμη της λυτρώσεως των προπατόρων από Αβάρων και Αράβων. Χαίρε, αναφωνεί προς τοις άλλοις ο Ορφικός ποιητής,

Χαίρε δε και κλίμαξ ποτί ουρανόν αστερόεντα


ευθυδρόμους κατάγεις, ευθυδρόμους δ΄ανάγεις.


Χαίρε δ΄αγαλλομένη μεν εν Ελλάδι και Σαλαμίνι, κ.λ.π.

Χαίρε, ανακράζει και ο χριστιανός ποιητής,

Χαίρε κλίμαξ επουράνιε δι΄ης κατέβη ο Θεός

Χαίρε γέφυρα μετάγουσα τους εκ γης προς Ουρανόν

Χαίρε των Αθηναίων τας πλοκάς διασπώσα.»


Και ο Πλούταρχος αναφέρει ότι την θεά Αθηνά οι Αιγύπτιοι αποκαλούν Ίσιδα. Ο Ηρόδοτος, μάλιστα (Β,62), περιγράφει την αιγυπτιακή γιορτή «Λυχνοκαϊα», που ήταν αφιερωμένη στη θεά Νηίθ (Αθηνά), η οποία ταυτιζόταν με τη θεά Ίσιδα. «Οι Αιγύπτιοι στην πόλη Σάιν λατρεύουν τη θεά Νηίθ (Αθηνά),αφιερώνοντάς της κάθε χρόνο μια γιορτή την οποία ονομάζουν «Λυχνοκαϊα». Εφόσον λοιπόν έρθει η εποχή της γιορτής αυτής, οι περισσότεροι βάζουν σε ειδικά πλοία τους λύχνους και πλέουν μέσω του Νείλου στη Σάιν. Όταν φτάσουν στο ναό και μπροστά στο άγαλμα, κάνουν όλες τις απαιτούμενες τελετές, ανάβουν τους λύχνους κοντά στις σκηνές και τα κράσπεδα του περιβόλου, και όλη η πόλη φωταγωγείται από την ιερή φωτιά...».

Όταν οι Αθηναίοι θέλησαν να αφιερώσουν σε κάποιο θεό την πόλη τους, διάλεξαν μεταξύ της τρίαινας του Ποσειδώνα και του φωτός της Αθηνάς. Η Αθηνά τους έδωσε το φωτεινόδεντρο, μια ελιά. Και με το λάδι καίει ο λύχνος και φωτίζει την νύχτα από τα αρχαία εκείνα χρόνια. Λάδι σημαίνει φως. Και φως σημαίνει ήλιος και νους. Γι αυτό και η θεότητα αυτή γεννήθηκε από το κεφάλι του Δία. Το πέπλο της Αθηνά που χρησιμοποιούν στις εορτές της, είναι το σχέδιο του νυκτερινού ουρανού, γιατί όπως ο Δίας συμβολίζει τον αιθέρα, τον φωτεινό και υψηλότερο ουρανό, η Αθηνά συμβολίζει τον νυκτερινό ουρανό

Δυό τρόποι υπάρχουν για να πολεμήσεις για την ζωή σε αυτόν τον κόσμο. Ο ένας είναι ο σιδερένιος, ο κόκκινος από αίμα τρόπος του Άρη. Ο άλλος είναι ο φωτεινός, ο λευκός τρόπος της Αθηνάς. Εκείνη πολεμά με το νου, με την σκέψη, με το θάρρος της ψυχής και την σύνεση.



Η γέννηση της Αθηνάς από το κεφάλι του Δία.

Στην επίθεση του ελληνοπέρση βασιλιά του Πόντου, Μιθριδάτη 6ου, εναντίον της Ρόδου, χρησιμοποιήθηκαν μεγάλες πολιορκητικές μηχανές, ανάμεσα στις οποίες ξεχώριζε μια πολύ θεαματική «ελέπολις», πανύψηλη και με τεράστιο όγκο, που ονομαζόταν Σαμβύκη. Ήταν ένα γιγάντιο κατασκεύασμα, τοποθετημένο πάνω σε δύο μεγάλα ενωμένα πλοία. Εξάφνως, την νύχτα που ο Μιθριδάτης ήταν έτοιμος να διατάξει την επίθεση, ο ουρανός φωτίστηκε από μια μεγάλη φλόγα που είχε ανάψει στην κορυφή του απέναντι λόφου.

Όταν ο Μιθριδάτης διέταξε την επίθεση, η Σαμβύκη άρχισε να πλησιάζει απειλιτικά τα τείχη. Πλησίασε στο σημείο του τείχους όπου βρισκόταν ο ναός της θεάς Ίσιδας, αλλά, ξαφνικά, συνέβηκε κάτι τελείως αναπάντεχο: Όλη εκείνη η τεράστια πολιορκητική μηχανή, μην μπορώντας να αντέξει το βάρος του φορτίου της, άρχισε, σιγά σιγά, να βυθίζεται προκαλώντας ταυτόχρονα ένα τρομαχτικό θόρυβο και βγάζοντας φωτιές από όλες τις μεριές της !

Υπάρχει η παράδοση στη Ρόδο, σύμφωνα με την οποία η μητέρα του θεού Ώρου, η Ίσιδα, εξαιτίας του «θαύματος» της αυτού, ονομάστηκε από τους ντόπιους «Ίσιδα Σαμβύκη». Η ονομασία αυτή συνέχισε να δίνεται και στη διάδοχο της, την Μητέρα του Χριστού, την Παναγία, η οποία ονομάστηκε «Παναγία Τσαμπύκα» και της οποίας η εκκλησία χτίστηκε στην θέση του αρχαίου ναού της Ίσιδας.

Οι σύγχρονοι Ροδίτες, που θέλουν να αγνοούν το γεγονός της Σαμβύκης του Μιθριδάτη και της θεάς Ίσιδας, αναφέρουν ότι Τσαμπίκα σημαίνει φλόγα και πως στο σημείο εκείνο έλαμπε το φως μιας φλόγας. «Η λέξη Τσαμπίκα, σύμφωνα με την άγραφη προφορική παράδοση προέρχεται από τη λέξη τσάμπα, που στην τοπική αρχαγγελίτικη διάλεκτο σημαίνει φωτιά-σπίθα. Σύμφωνα με την παράδοση η εικόνα από μακριά δε φαινόταν καθαρά, διακρινόταν όμως η φωτιά της κανδήλας που είχε μαζί της.» Η φλόγα που έκαψε την Σαμβύκα του Πόντιου Μιθριδάτη. Η φλόγα που οι ντόπιοι λένε ότι φάνηκε στην κορυφή του λόφου. Είναι μια πολύ συνηθισμένη ιστορία όπου υπάρχουν ναοί της Παναγίες να έχει παρατηρηθεί φως κατά την νύχτα και μετά να βρεθεί μια θαυματουργή εικόνα, η οποία όσες φορές και να την απομακρύνουν οι κακοί, η εικόνα επιστρέφει πετώντας.

Η τσαμπίκα είναι η σπίθα, μια σπίθα από φωτιά μέσα στην νύχτα που μπορεί να πυρπολήσει την εχθρική επίθεση και να την καταστρέψει. Και αυτή η φλόγα μέσα στην νύχτα δεν φωτίζει μονάχα το νόημα της γυναικείας θεικής παρουσίας μέσα από την Ίσιδα και την Παναγία την Τσαμπίκα αλλά υποδεικνύει την σχέση αυτής της θεότητας με το φως που πάντα λάμπει μέσα στο σκοτάδι της ύλης.

 Ο κόσμος μας είναι ένας σκοτεινός κόσμος. Κοίτα ποιος είναι ο κόσμος μας. Βγες την νύχτα έξω και δες. Σκοτάδι. Αυτός είναι ο κόσμος μέσα στον οποίο ζούμε. Ο ήλιος όσο μεγάλος και φωτεινός και να είναι, δεν είναι παρά μια μικρή παρένθεση φωτός στο σκοτεινό σύμπαν. Όλα αυτά τα άστρα του ουρανού, που καθόλου δεν μας φωτίζουν είναι ήλιοι, εκατομμύρια ήλιοι διάσπαρτοι στο χάος του σκοτεινού σύμπαντος. Όλα τα άστρα είναι σπίθες φωτιάς από την αρχική φλόγα που δημιούργησε το σύμπαν.



Η παραλία που έκανε απόβαση ο Μιθριδάτης όπως φαίνεται πάνω από το ναό της Ίσιδος.

Σήμερα, η γυναικεία θεότητα εκφράζεται με την παρουσία της Παναγίας αλλά και με κάποιες μορφές γυναικών αγίων. Η Φωτεινή με το φωτεινό πρόσωπο και τα λυτά της μαλλιά εκφράζει περισσότερο από κάθε άλλη Αγία την Αθηνά, αν και άλλες Αγίες θα μπορούσαν να εκφραστούν τέτοιους συμβολισμούς όπως είναι η μορφωμένη Αγία Αικατερίνη. Σήμερα έχουμε χάσει την επαφή μας με την πνευματική πραγματικότητα που αποκαλυπτόταν στον πολυθεϊσμό, στις τελετές και στις θεότητες. Ονομάζουμε αποκαλυμμένη θρησκεία εκείνη που έχει αποκαλυφθεί σε ένα άνθρωπο και έχει παραδοθεί με κάποιο κείμενο η με την ζωή του στους ανθρώπους.

Όμως και οι μύθοι, οι τελετές, τα σύμβολα των θεοτήτων, τα ιερά τους ζώα, αποκαλύπτουν μια πνευματική πραγματικότητα που κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την ύπαρξη της. Η ελληνική θρησκεία δεν δημιουργήθηκε από την άρρωστη φαντασία κάποιου ανθρώπου αλλά με τα χρόνια δημιουργήθηκε από το συλλογικό ασυνείδητο και παραδόθηκε από γενιά σε γενιά. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να λατρεύει τους ήρωες ή τους αγγέλους ή τους προγόνους αλλά είναι υποχρεωμένος να τους αναγνωρίζει και να τους τιμά.

Σταδιακά οι φιλόσοφοι υπέδειξαν στους ανθρώπους ότι οι μύθοι συμβολίζουν και δεν κυριολεκτούν, τα αγάλματα είναι σύμβολα θεών και όχι θεοί και ότι τελικά οι θεοί, οι άγγελοι και οι άνθρωποι δεν είναι παρά μέλη τους ενός ζωντανού ενιαίου σύμπαντος. Αυτή η αλήθεια δεν ακυρώνει την ύπαρξη των θεών αλλά υποδεικνύει την σχέση που οφείλουμε να έχουμε μαζί τους.

Οι θεοί, οι άγγελοι, τα πνεύματα, είναι όπως ονομάζονται από τον ψυχίατρο Κάρολο Γιουνγκ, αρχέτυπα που ζούνε την δική τους ζωή μέσα στο συλλογικό ασυνείδητο και εμφανίζονται στον καθένα από μας προσωπικά. Όταν εμείς αγνοούμε την ύπαρξη τους ή δεν την παραδεχόμαστε, αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας. Γράφοντας αυτό το κείμενο επιθυμώ να υποδείξω ότι είναι αναγκαίο να σταματήσει η συκοφαντία εναντίον της ελληνικής θρησκείας και των Ελλήνων από τους Χριστιανούς. Πρέπει κάποιος να υποδείξει στους χριστιανούς ότι κι εκείνοι λατρεύουν εικόνες από ξύλο και μάρμαρο και ασήμι, κι εκείνοι φιλούν τα οστά των νεκρών ηρώων τους αγίων, κι εκείνοι αποδέχονται αγγελικές δυνάμεις και λατρεύουν την πλατυτέρα των ουρανών, την Μεγάλη Μητέρα όλων, την Παναγία. 

Η Μητέρα θεά είναι εκείνη που βοηθάει και τους αμαρτωλούς να σωθούν, είναι η Θεά με την απέραντη αγάπη και την άπειρη συγχώρεση, η Θεά που γνωρίζει τα πάθη και τους πόνους των θνητών ανθρώπων. Ως μια τέτοια Θεά την σεβάστηκαν και την τίμησαν οι θαλασσινοί λαοί της μεσογείου και δεν σταμάτησαν να την τιμούν τους αιώνες της καταδίωξης και της στεναχώριας. Στην αγάπη της Μεγάλης Μητέρας αφιερώνω αυτό το κείμενο με την προτροπή να επιτρέψουν οι χριστιανοί και σε άλλους να θρησκεύονται όπως η συνείδηση τους και η ιστορία τους το υπαγορεύει και να σταματήσουν να αναζητούν αιρετικούς και μάγισσες για να θρέψουν τις φλόγες της κολάσεως.

Βασιλάκης Φ. Νεκτάριος

ΠΗΓΕΣ

ΑΠΠΙΑΝΟΣ - ΡΩΜΑΙΚΑ ΒΙΒΛΙΟ Μ - ΜΙΘΡΙΔΑΤΕΙΟΣ

27. Η σαμβύκη δ' επαχθείσα του τειχους ή το της Ίσιδος ιερόν εστίν, εφόβει μάλιστα, βέλη τε πολλά ομου και κριους και ακοντια αφιείσα, στρατιωται τε σκάφεσι πολλοις αυτή μετά κλιμάκων παρεθεον ως αναβησομενοι δι' αυτης επι τα τειχη. οι δε Ρόδιοι και ταδε ευσταθως υπέμενον, εως το τε μηχανημα υπο βαρους ενεδιδου και φασμα της Ισιδος εδοξε πυρ αφιεναι πολυ κατ' αυτου και ο Μιθριδατης απογνους καιτησδε της πειρας ανεζευγυεν εκ της Ρόδου.

Η σαμβυκη μεταφερθηκε στο σημειο του τειχους όπου υπήρχε το ιερό της Ίσιδας καιπροκάλεσε μεγάλο φόβο στους Ρόδιους, γιατι εξαπέλυε πολλά βλήματα ταυτόχρονα και κριους και ακοντια. Στρατιώτες με σκάλες περνουσαν με πολλα σκάφη γρηγορα δίπλα της, ετοιμοι να ανεβιυβ στα τειχη μεσω αυτης. Οι Ρόδιοι τα υπέμεναν και αυτα σταθερα μέχρι που η μηχανη αρχισε να καταρρέει υπό το ίδιο της το βαρος, και φανηκε πως ενα φασμα της Ίσιδας εξαπέλυε μεγάλη φωτια καταπάνω της. Ο Μιθριδατης, απογοητευμενος και με αυτη την προσπάθεια, εφυγε από τη Ρόδο.

(ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΠΑΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ Προλεγόμενα (Εκδόσεις ΕΡΜΗΣ, Νέα Ελληνική Βιβλιοθήκη) ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Κ.Θ.Δημαράς Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ)

(Πλουτάρχου Περί Ίσιδος και Οσίριδος 62. «Την μεν γαρ Ισις πολλάκις τω της Αθηνάς ονόματι καλούσι φράζοντι τοιούτον λόγον ‘ήλθον εμαυτής’ όπερ εστίν αυτοκινήτου φοράς δηλωτικόν.»)

Βασιλειών Α 12.

28 ελαβε λοιπον ο βασιλευς βουλην και εκαμε δυο μοσχους χρυσους και ειπε προς αυτους φθανει εις εσας να αναβαινητε εις ιερουσαλημ ιδου οι θεοι σου ισραηλ οιτινες σε ανηγαγον εκ γης αιγυπτου

29 και εθεσε τον ενα εν βαιθηλ και τον αλλον εθεσεν εν δαν

30 και εγεινε το πραγμα τουτο αιτια αμαρτιας διοτι επορευετο ο λαος εως εις δαν δια να προσκυνη ενωπιον του ενος

31 και εκαμεν οικους επι των υψηλων τοπων και εκαμεν ιερεις εκ των εσχατων του λαου οιτινες δεν ησαν εκ των υιων λευι

32 και εκαμεν ο ιεροβοαμ εορτην εν τω μηνι τω ογδοω εν τη δεκατη πεμπτη ημερα του μηνος ως την εορτην την εν ιουδα και ανεβη επι το θυσιαστηριον ουτως εκαμεν εν βαιθηλ θυσιαζων εις τους μοσχους τους οποιους εκαμε και κατεστησεν εν βαιθηλ τους ιερεις των υψηλων τοπων τους οποιους εκαμε

33 και ανεβη επι το θυσιαστηριον το οποιον εκαμεν εν βαιθηλ την δεκατην πεμπτην ημεραν του ογδοου μηνος εν τω μηνι τον οποιον εφευρεν απο της καρδιας αυτου και εκαμεν εορτην εις τους υιους ισραηλ και ανεβη επι το θυσιαστηριον δια να θυμιαση

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ

ΠΕΡΙ ΙΣΙΔΟΣ ΚΑΙ ΟΣΙΡΙΔΟΣ

61.

Εν δε ταις Ερμού λεγομέναις βίβλοις ιστορούσι γεγραφθαι περί των ιερών ονομάτων, ότι την μεν επί της του ηλίου περιφοράς τεταγμένης δύναμιν Ώρος, Έλληνες δ’ Απόλλωνα καλούσι, την δ’ επί του πνεύματος οι μεν Όσιριν οι δε Σάραπιν, οι δε Σώθιν Αιγυπτιστί.

ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑΣ

CHARLS KAHN

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΛΥΤΥΠΟ 1982

Α.2 ΙΙ.16.5 (Dox.348 = Vors A 21 ) «Αναξίμανδρος κύκλον είναι οκτωκαιεικοσαπλασίονα της γης, αρματείω τροχώ παραπλήσιον, την αψίδα έχοντα κοίλην, πλήρη πυρός, κατά τι μέρος εκφαίνουσα δια στομίου το πυρ ώσπερ δια πρηστήρος αυλού, και τούτο’ είναι τον ήλιον.»

Α.1 ΙΙ.25.1 (Dox.355 = Vors A 22 ) «κύκλον είναι την σελήνη εννεακαιδεκαπλασίονα της γης, ώσπερ τον ηλίου πλήρη πυρός, εκλείπειν δε κατά τας επιστροφάς του τροχού, όμοιον γαρ είναι αρματείω τροχώ κοίλην έχοντι την αψίδα και πυρός πλήρη καθάπερ τον του ηλίου, κείμενον λοξόν, ως κακείνον έχοντα μίαν εκπνοήν οίον πρηστήρος αυλόν.»

Διαβάστε περισσότερα ...

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012

H τρομερή καταστροφή των Ψαρών

Κατά το τέταρτο έτος της Εθνικής Παλιγγενεσίας, ο σουλτάνος Μαχμούτ βρισκόταν σε αδυναμία να καταστείλει την Επανάσταση και ζήτησε τη βοήθεια του υποτελούς του Μεχμέτ Αλή Πασά της Αιγύπτου.

Το Μάρτιο του 1824 συνήφθη μεταξύ των δύο ανδρών συμφωνία, με την οποία ο Μεχμέτ Αλή δεχόταν να συμπράξει, υπό τον όρο να του παραχωρηθεί η Κρήτη, η Κύπρος και να διορισθεί ο θετός γιος του, Ιμπραήμ, διοικητής της Πελοποννήσου. Την ίδια ώρα, οι ελληνικές δυνάμεις, ευρισκόμενες στη δίνη του Εμφυλίου Πολέμου, είχαν φθαρεί και αποσυντονισθεί.

Οι Τουρκοαιγύπτιοι έδιδαν πρωταρχική σημασία στις κατά θάλασσα επιχειρήσεις, γιατί αν δεν καταστρεφόταν ο ελληνικός στόλος και δεν εξουδετερώνονταν οι ναυτικές βάσεις των Ελλήνων, δεν θα ήταν δυνατό να ευδοκιμήσουν οι κατά ξηρά προσπάθειές τους. Αποφασίσθηκε, λοιπόν, ο αιγυπτιακός στόλος υπό τον περιβόητο Χουσεΐν να προσβάλλει την Κάσο και ο τουρκικός υπό τον Χοσρέφ Πασά τα Ψαρά.

Τα Ψαρά, ένα μικρό νησί στα βορειοδυτικά της Χίου, είχε σπουδαία θαλασσινή παράδοση και ήταν η τρίτη ναυτική δύναμη της Ελλάδας, μετά την Ύδρα και τις Σπέτσες, με ονομαστούς πυρπολητές, όπως ο Παπανικολής, ο Κανάρης και ο Πιπίνος. Ο Χοσρέφ είχε εντολή από τον σουλτάνο να εξαφανίσει από προσώπου γης τα Ψαρά, που τόσα προβλήματα δημιουργούσαν στον δυσκίνητο τουρκικό στόλο.

Το πρωί της 20ής Ιουνίου ο τουρκικός στόλος απέπλευσε από το Σίγρι Μυτιλήνης με προορισμό τα Ψαρά. Απετελείτο από 176 πλοία (πολεμικά και φορτηγά) και 12 χιλιάδες άνδρες (τούρκους καιτουρκαλβανούς). Η τουρκική αρμάδα έφθασε στον αβαθή ορμίσκο Κάναλος, στη βορειοδυτική πλευρά του νησιού, το απόγευμα της ίδιας μέρας. Τη στιγμή εκείνη, άρχισε μία εκ των πλέον δραματικών δοκιμασιών του Αγώνα της Ανεξαρτησίας. Έπειτα από ισχυρό κανιοβολισμό, οι Τούρκοι πέτυχαν την απόβαση των αγημάτων τους.

Οι κάτοικοι του νησιού ανέρχονταν σε 30.000, οι 7.000 ντόπιοι και οι υπόλοιποι πρόσφυγες από τη Χίο και τις ακτές της Μικράς Ασίας. Το υπερασπίζονταν 1.300 Ψαριανοί, 700 πάροικοι και 1027μισθοφόροι από τη Μακεδονία και τη Θεσσαλία.

Οι μαχητές των Ψαρών υπέπεσαν σε ένα σοβαρό λάθος, καθώς αποφάσισαν να περιορισθεί ο αγώνας στην άμυνα της νήσου. Έτσι, έθεσαν σε απραξία τον στόλο και δεν χρησιμοποίησαν καθόλου τα πυρπολικά. Μάλιστα, αφαίρεσαν τα πηδάλια των πλοίων. Ακόμη, διασκόρπισαν τις δυνάμεις τους στην ξηρά και δεν έδιωξαν τα γυναικόπαιδα.

Οι αποβιβασθέντες Τούρκοι του Χοσρέφ κατέβαλαν με σχετική ευκολία τους αμυνομένους και μέσα σε δύο μέρες είχαν καταλάβει το νησί. Επακολούθησε η φοβερή καταστροφή. Το πλήθος έσπευσε να σωθεί στα λίγα πλοία, από τα οποία δεν είχαν αφαιρεθεί τα πηδάλια. Λίγοι τα κατέφεραν, καθώς ο στόλος του Χοσρέφ είχε περικυκλώσει το νησί.

Μόνη εστία αντίστασης παρέμεινε το Παλαιόκαστρο, η οχυρή θέση που δεσπόζει της Χώρας. Οι υπερασπιστές του, ανάμεσά τους και πολλά γυναικόπαιδα, αμύνθηκαν σθεναρά εναντίον 6.000 Τούρκων που τους πολιορκούσαν. Όταν η αμυντική γραμμή τους έσπασε και το φρούριο πλημμύρισε από Τούρκους, ο Αντώνιος Βρατσάνος έβαλε φωτιά στην πυριταδοποθήκη για να μην πέσουν στα χέρια των εισβολέων.

Η καταστροφή και η σφαγή που ακολούθησε υπήρξε τρομερή. Από τους 30.000 κατοίκους του νησιού, οι 18.000 θανατώθηκαν ή πωλήθηκαν ως σκλάβοι. Την εικόνα της καταστροφής δίνει με τον πιο παραστατικό τρόπο ο εθνικός ποιητής Διονύσιος Σολωμός στο περίφημο επίγραμμά του:

Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη
περπατώντας η Δόξα μονάχη
μελετά τα λαμπρά παλληκάρια
και στην κόμη στεφάνι φορεί
γινωμένο από λίγα χορτάρια
πούχαν μείνει στην έρημη γη.

Από τα περίπου 100 πλοία των Ψαριανών, μόνο 16 διασώθηκαν, καθώς και 7 πυρπολικά με τον Κανάρη. Όσοι από τους κατοίκους των Ψαρών γλίτωσαν από το γιαταγάνι των Οθωμανών εγκαταστάθηκαν στη Μονεμβασιά και μετά την απελευθέρωση στην Αρχαία Ερέτρια, που πήρε την ονομασία Νέα Ψαρά.

Η Καταστροφή των Ψαρών υπήρξε δεινό πλήγμα για την Επανάσταση. Χάθηκε μία από τις σημαντικές βάσεις του ελληνικού ναυτικού, ενώ διέτρεξαν άμεσο κίνδυνο οι υπόλοιποι. Η άμεση κινητοποίηση και η αντίδραση των υπόλοιπων δυνάμεων της μαχόμενης Ελλάδας έσωσε την κατάσταση...
Διαβάστε περισσότερα ...

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012

Η εξήγηση της μετατροπής του Φαλμεράιερ από Ελληνολάτρη σε “εξολοθρευτή” της Ελληνικής συνέχειας (Jakob Philipp Fallmerayer)

Όχι, δεν μιλάμε για τα περί φυλετικής συνέχειας και αν το DNA των νεοελλήνων είναι ίδιο με του Περικλή ή του Ταμερλάνου (γι’ αυτό υπάρχει στο τέλος η απάντηση για όσους αγχώνονται). Μιλάμε για μία απλή, πικρή αλήθεια που όμως ΚΑΝΕΙΣ δεν τολμά να ψελλίσει. Αντίθετα, οι κραυγές εναντίον του Φαλμεράιερ για τα περί φυλετικού αφανισμού είναι το προπύργιο της δειλίας μας ενώπιον των δικών μας ευθυνών για την κατάντια μας. Η φυλετική κληρονομιά άλλωστε δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. ΑΠΟΛΥΤΩΣ. Ιδιαίτερα όταν έχεις ξεπουλήσει κάθε αρετή που σου κληροδοτήθηκε και χρησιμοποιείς τον φυλετισμό για να κρύψεις την ηθική ανυπαρξία σου.

Διαβάστε λοιπόν τη μεγάλη αλήθεια που είπε ο Φαλμεράιερ και την έφερε στο φώς το εξαιρετικό Πόντος και Αριστερά:

“…Εδώ βρίσκεται το μυστικό της νίκης της ημισελήνου πάνω στο χριστιανισμό της Ανατολής. Ο Έλληνας είχε ξεχάσει τελείως την πολεμική τέχνη. Και ο αγροίκος Τούρκος, όταν ξεσπάθωσε να κατακτήσει την κληρονομιά των Παλαιολόγων και των Κομνηνών, βρήκε μπροστά του ‘εναν τρέμοντα, αλλά ελπίζοντα σε μια από θαύμα σωτηρία φοβισμένο αντίπαλο. Στο πέρασμα του χρόνου τα πράγματα είχαν αλλάξει τόσο πολύ, που οι εγγονοί των αρχαίων εκείνων ανδρών, οι οποίοι κάποτε στις Πλαταιές και στη Σαλαμίνα διαπληκτίζονταν ποιοι θα πρωτοπολεμήσουν για την ελευθερία του ανθρώπινου γένους, τώρα είχαν καταντήσει να πιστεύουν ότι θα σπιλωθούν αν έπιαναν τα όπλα για να επιδιώξουν να υπερασπιστούν μ’ αυτά την πατρίδα ενάντια στους βαρβάρους…”

Κάθε λέξη αυτής της παραγράφου μπορεί να προσδιορίσει την ολέθρια μετάλλαξη που οδήγησε στις σφαγές και τους εξανδραποδισμούς δεκάδων εκατομμυρίων γηγενών της Ανατολής από την μισάνθρωπη λαίλαπα. Ένα πέπλο λήθης και αυτοκαταστροφής έπεσε πάνω σε ελεύθερους ανθρώπους, μετατρέποντας τους σε “ποίμνιο” έτοιμο για σφαγή. Οι λατρευτικές συνήθειες έγιναν άκρατος μεσσιανισμός και η αυτοδύναμη, ορθολογική ύπαρξη έγινε “μετά θάνατον σωτηρία” καθιστώντας εύκολο το έργο των σφαγέων.

Κοινώς, “σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω”.

Ήταν επόμενο, όταν η διάθεση για προσφορά στο σύνολο, η προστασία της Πατρώας Γης ως αυθύπαρκτη ευθύνη, η αποστασιοποίηση από το περιοριστικό Εγώ για το συνολικό καλό μετατρέπονται σε αυτιστική διάθεση συγχώρεσης και μοιρολατρική πορεία εγκατάλειψης του υπέρτατου Θείου δώρου της ζωής.

Για αυτή τη μετάλλαξη της έννοιας της Πίστης θα αναφερθούμε σε άλλο άρθρο. Η απάντηση δεν είναι η διαφαινόμενη “του δόγματος” αλλά απλώς οι μεθοδεύσεις του εκάστοτε εξουσιαστικού Ιερατείου που δεν θέλει ελεύθερους πολίτες αλλά φοβισμένους αμνούς ποτισμένους με μεταφυσικό τρόμο να παραδίδουν οικειοθελώς την Ελευθερία τους σε διάφορες ολιγαρχίες Φεουδαρχικού τύπου.

Για να επιστρέψουμε όμως στο “φαινόμενο Φαλμεράιερ”, ας δούμε τι γράφει το Π&Α για ένα έργο του που αποσιωπείται και μπορεί να δώσει μία πρώτη απάντηση στα ανωτέρω:

Γιατί άραγε οι γνώστες αποσιωπουν πλήρως ένα άλλο εξίσου -άν όχι περισσότερο- σημαντικό έργο του Φαλμεράϊερ, το “Geschichte des Kaiserthums von Trapezunt” (Ιστορία της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας), που εκδόθηκε στο Μόναχο το 1827.


σε αυτόν αλλά και σε χάρτες της "μεγάλης Σερβίας" η Τραπεζούντα αναφέρεται ως "Ελληνική Αυτοκρατορία" όπως και η Ήπειρος

Εκεί ο Φαλμεράιερ φαίνεται να βρίσκεται στον αντίποδα των “κατασκευαστών”, εφόσον αποδέχεται τη συνέχεια των Ελλήνων και θεωρεί ότι το ελληνικό έθνος υπήρχε διαρκώς και συνεχώς από τους ομηρικούς χρόνους, ως διακριτή οντότητα, χωρίς ιδιαίτερες “μεταμορφώσεις”.

Ο Φαλμεράιερ θεωρεί Έλληνες -με τη σημασία που δίνουν οι δυτικοί του 19ου αιώνα- τους μεσαιωνικούς Ρωμιούς .

Γράφει στον Πρόλογο του “Geschichte des Kaiserthums von Trapezunt“ :

“Η ιστορία της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας… οδηγεί τον αναγνώστη στο χρόνο, μέχρι το παρηκμασμένο ανάκτορο του αρχαίου ελληνικού μεγαλείου… Ο χαρακτήρας τους είναι τραγικός, όπως και η όλη ιστορία της ελληνικής φυλής….”

Ο Φαλμεράιερ αναφέρεται ειδικά στους Έλληνες του Πόντου ως αδιάλειπτη συνέχεια της Ελληνικής φυλής. Ο Φαλμεράιερ βέβαια θα εξαιρούσε την Τραπεζούντα από τον ανωτέρω πικρό ορισμό (ίσως και να ισχυροποιούσε τα επιχειρήματα του) εάν γνώριζε πως οι Πόντιοι θα γλίτωναν την εξολόθρευση λόγω της αυτοοργάνωσης και του αντάρτικου σε αντίθεση με τους υπόλοιπους Χριστιανικούς πληθυσμούς που σε πολλές περιπτώσεις εξολοθρεύτηκαν μέχρις ενός.

Πως όμως ο Φαλμεράιερ “μεταλλάχθηκε” σε στυγνό θιασώτη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας σε βαθμό μάλιστα να θεωρείται ως ο “πατέρας” της φυλετικής αμφισβήτησης και “καθαρότητας” των νεοελλήνων; Διαβάστε ενδεικτικά πάλι από το Π&Α:

Βεβαίως ελάχιστοι από τους νεοέλληνες οπαδούς του αναρωτήθηκαν, πώς είναι δυνατόν, τι σκοπιμότητες υπήρξαν και τι δουλείες εξυπηρετήθηκαν, ώστε το 1827 να γράφει τα παραπάνω και τρία χρόνια αργότερα να αγνοεί τελείως την ύπαρξη συμπαγών ελληνόφωνων ομάδων στο Μωριά (Τσακωνιά, Μάνη κ.ά.), αλλά και στα υπόλοιπα Βαλκάνια (Θεσσαλία, περιοχή του Ολύμπου και σημαντικές, διόλου ευκαταφρόνητες περιοχές σ’ όλη τη Μακεδονία, Ήπειρο, Θεσαλονίκη, Χαλκιδική, Ανατολική Θράκη και Κωνσταντινούπολη, Ανατολική Ρωμυλία κ.ά.) , καθώς και στα νησιά (Αιγαίο, Κύπρος, Κρήτη) και στην Ιωνία και να γράφει ακραίες -σχεδόν ρατσιστικές- υπερβολές:



“Η Ελληνική φυλή έχει τελείως εξολοθρευθή από την Ευρώπη. Η φυσική ομορφιά, το μεγαλείο του πνεύματος, η απλότητα των συνηθειών, η καλλιτεχνική δημιουργία, οι αθλητικοί αγώνες, οι πόλεις, τα χωριά, το μεγαλείο των μνημείων και των αρχαίων ναών, ακόμα και το όνομα του λαού, έχουν εξαφανισθή από την Ελλάδα… Ούτε μία απλή σταγόνα αίματος, γνησίου ελληνικού αίματος, δεν τρέχει στις φλέβες των χριστιανών κατοίκων της σημερινής Ελλάδας. Μιά τρομερή καταιγίδα διασκόρπισε έως την πιό απόμακρη γωνιά της Πελοπονήσου μιά νεά φυλή συγγενή προς την μεγάλη φυλή των Σλάβων.

Οι Σκύθες-Σλάβοι, οι Ιλλυριοί-Αρβανίτες, οι συγγενικοί με τους Σέρβους και τους Βουλγάρους λαοί, είναι εκείνοι που τώρα ονομάζουμε Ελληνες. Ενας λαός με σλαβικά χαρακτηριστικά , τοξοειδείς βλεφαρίδες και σκληρά χαρακτηριστικά Αλβανών βοσκών του βουνού, που φυσικά δεν προέρχεται από το αίμα του Νάρκισου, του Αλκιβιάδη και του Αντίνοου. Μόνο μία δυνατή ρομαντική φαντασία μπορεί να ονειρεύεται ακόμα μιά αναγέννηση των αρχαίων Ελλήνων… Ενα διπλό στρώμα από ερείπια και ο βόρβορος δύο νέων και διαφορετικών λαών σκεπάζει τους τάφους των αρχαίων Ελλήνων. Τα αθάνατα έργα του αρχαίου ελληνικού πνεύματος και μερικά ερείπια, που βρίσκονται στην Ελλάδα, αποτελούν τώρα την μόνη απόδειξη πως πριν από πολλά χρόνια υπήρχε ένας λαός σαν τους Ελληνες.”

Βεβαίως, οι φιλίστορες γνωρίζουν αυτό που πολλοί απέκρυψαν. Το 1830 ο Φαλμεράιερ έχει ήδη προσχωρήσει στη θεωρία περί ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ακριβώς γι αυτό θα έπρεπε να υπονομευτεί το φιλελληνικό αντιαπολυταρχικό ευρωπαϊκό ρεύμα, το οποίο υπήρξε και ο κύριος σύμμαχος των επαναστατών. Και ο καλύτερος τρόπος ήταν να αμφισβητηθεί η ελληνικότητα των επαναστατών και να καλλιεργηθούν τα αντισλαβικά αντανακλαστικά των δυτικών… Και αυτό μέσα από την επιλεκτική ανάδειξη στοιχείων και αποσιώπηση των ενοχλητικών…

“Μεροκαματιάρης” λοιπόν και ο Φαλμεράιερ, κατά τη συνήθη Οθωμανική πρακτική με τα γρόσια που διατηρείται μέχρι τις ημέρες μας. Εδώ λοιπόν φαίνεται ξεκάθαρα πως το σημαντικό δεν είναι η “φυλετική καθαρότητα” όταν ένας λαός διακρίθηκε για τον πολιτισμό, τις αρχές και την συνολική του προσφορά όταν οι γείτονες τεμάχιζαν παιδιά και γυναίκες με “νομοσχέδιο”.

Η διαφύλαξη των ηθικών αξιών είναι αυτή που μετράει. Γιατί μπορεί ο Σουηδός υπουργός να έχει μετοχές σε Τουρκικές επιχειρήσεις και να στηρίζει την Τουρκία. Μπορεί ο γερουσιαστής να λαμβάνει κονδύλι για να υπερασπίζεται τις Τουρκικές θέσεις. Μπορεί η ομοφυλόφιλη Αμερικανίδα λειτουργός να εκβιάζεται από πράκτορα της ΜΙΤ. Αυτοί όμως δεν είναι “φυλετικά Έλληνες”. Αντίθετα, ο Χριστοφοράκος και όλο το συφερτό που συναναστρεφόταν μαζί του μπορεί να καμαρώνουν για την “Άρεια” Ελληνική καταγωγή τους, ακόμα και να κατηγορούν τον Φαλμεράιερ στις δημόσιες τοποθετήσεις τους. Αυτό όμως δεν τους εμπόδισε να γίνουν έρμαια της Τουρκίας λαμβάνοντας αφειδώς το περιβόητο 2% της Siemens και έπειτα να εξυπηρετούν τους σπόνσορες τους: http://olympia.gr/2009/10/01/turkish-money-to-greek-politicians/

Τι να την κάνεις λοιπόν τη “φυλετική καθαρότητα”, όταν γίνεσαι γιουσουφάκι για έναν λεμονοστίφτη; Α ρε Ισοκράτη, όσο πας γίνεσαι και πιο επίκαιρος…

Και όσοι αγχωθήκατε μήπως κατάγεστε από τον …Μουλά Ομάρ και όχι τον Απόλλωνα, ηρεμείστε. Η απάντηση είναι εδώ:

Έρευνα των Πανεπιστημίων του Στάνφορντ των ΗΠΑ και της Παβίας της Ιταλίας απαντά ευθέως στον περιβόητο Φαλμεράγερ.

ΚΑΘΑΡΟ ΤΟ DNA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!

Δεν έχει επηρεασθεί από τους Σλάβους ούτε από τους Τούρκους, παρά τα 400 χρόνια σκλαβιάς.

Evτυπωσιακό! To DNA (γενετική σύσταση) των Ελλήνων καταδεικνύει πως σε ποσοστό 99,5% πρόκειται για καθαρά καυκάσια φυλή (λευκή φυλή)! Γεγονός που σημαίνει πως η συνεισφορά στη γενετική σύσταση των Ελλήνων, άλλων πληθυσμιακών ομάδων, εκτός της λευκής, αποτελεί ελάχιστο ποσοστό, μικρότερο του 0,5%!

To DNA των Ελλήνων, όπως έδειξε πρόσφατη διεθνής πανεπιστημιακή έρευνα, δεν έχει επηρεασθεί από τους Σλάβους, -όπως ισχυρίζονται ορισμένοι- ούτε από τους Τούρκους παρά τα 400 χρόνια σκλαβιάς! Ουσιαστικά έτσι έχουμε τη σύγχρονη επιστημονική απάντηση στις θεωρίες του Φαλμεράγερ. Καταρρίπτεται επίσης, μια άλλη θεωρία που ισχυριζόταν ότι οι Αρχαίοι Έλληνες, ήταν μαύροι… Ε, δεν υπήρξαν ποτέ μαύροι! Δεν είναι λίγοι όσοι υποστήριξαν και έγραψαν περί «Μαύρης Αθηνάς» (για τη Θεά Αθηνά) και πολλές άλλες θεωρίες χωρίς καμιά επιστημονική υπόσταση. Όλες αυτές οι …ανθελληνικές -θα έλεγε κανείς- θεωρίες καταρρίφθηκαν, όχι μόνον από μία έρευνα, αλλά από επτά διαφορετικές μεγάλες επιστημονικές έρευνες, Ευρωπαίων και Αμερικανών ερευνητών. Ο καθηγητής του Τομέα Γενετικής, Ανάπτυξης και Μοριακής Βιολογίας του ΑΠΘ, Κωνσταντίνος Τριανταφυλλίδης, και η ερευνητική του ομάδα συμμετέχουν σε διεθνή ερευνητικά δίκτυα, των οποίων απώτερος στόχος είναι να ιχνηλατηθεί η βιολογική ιστορία των ευρωπαϊκών πληθυσμών. Ο συντονισμός της συγκεκριμένη έρευνας, η οποία αφορά στη γενετική σύσταση των Ελλήνων -και άλλων λαών- έγινε από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ των ΗΠΑ, την ερευνητική ομάδα του κ. Τριανταφυλλίδη και το Πανεπιστήμιο της Παβίας της Ιταλίας.

Η ταυτότητα της έρευνας.
Συμμετείχαν, επίσης, άλλα 5 ερευνητικά εργαστήρια διαφόρων χωρών (από τη Βαγδάτη μέχρι τη Μόσχα). Τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύθηκαν στο αμερικανικό περιοδικό «Γενετική του Ανθρώπου». Τίτλος της έρευνας «Η προέλευση, διασπορά και διαφοροποίηση των απλοομάδων Ε και J, του χρωμοσώματος Υ: Συμπεράσματα για τη νεολιθική αποίκιση της Ευρώπης και μετέπειτα μεταναστευτικά γεγονότα στην περιοχή της Μεσογείου». Στην εργασία, χρησιμοποιήθηκαν 44 δείκτες DNA του χρωμοσώματος Υ και προσδιορίστηκε η γενεοτυπική σύσταση στο χρωμόσωμα Υ σε 2.400 άνδρες από 29 διαφορετικούς πληθυσμούς (από την Ευρώπη, τη Μεσόγειο, τη Μικρά Ασία, την Αφρική και την Κίνα). Από την Ελλάδα αναλύθηκε η γενετική σύσταση 143 ανδρών. Ιδιαίτερο βάρος δόθηκε στη διερεύνηση των απλοομάδων Ε και J του χρωμοσώματος Υ.
Μεταδώσαμε το γενετικό μας κώδικα και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι στην έρευνα δεν αποκαλύφθηκε μογγολική προέλευση στο DNA των Ελλήνων. Κι έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι οι Τούρκοι είχαν καταλάβει την Ελλάδα για 400 χρόνια και όλοι θα περίμεναν πως θα υπήρχε κάποια σχέση στο DNA των δύο λαών. Κι, όμως, δεν έχει επηρεασθεί ούτε στο ελάχιστο.

«Με 400 χρόνια σκλαβιάς περιμέναμε πως θα υπήρχε κάποια μογγολική υπογραφή. Δεν διαπιστώθηκε κάτι τέτοιο και δεν μιλάω μόνο για μία μελέτη, μιλάω για αποτελέσματα άλλων 7 μελετών, διαφόρων ερευνητών που βγάζουν αυτό το αποτέλεσμα. Συγκεκριμένα, σε 925 δείγματα Ελλήνων ανδρών, δείχνουν ότι μόνον κατά 0,4% οι Έλληνες δεν είναι Καυκάσιοι. Δεν αλλάζει αυτό με τίποτε. Οι Έλληνες είναι καυκάσια φυλή». Το ίδιο, όμως, δεν ισχύει για τους Ισπανούς. Η κατάληψη της Ισπανίας από τους Άραβες τεκμηριώνεται στην έρευνα, εφόσον οι Άραβες άφησαν την «υπογραφή» τους και το DNA τους. Τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν ότι σε σημαντικό ποσοστό οι σημερινοί κάτοικοι της Ισπανίας έχουν αραβική προέλευση. Η μελέτη κατέρριψε επίσης, μια άλλη θεωρία που ισχυρίζονταν ορισμένοι, πως οι Έλληνες, την εποχή του μεγάλου πολιτισμού, τον 4ο και 5ο π.Χ. αιώνα, ήταν μαύροι. Όλες οι μελέτες τεκμηριώνουν τη γενετική συνέχεια του ελληνικού πληθυσμού» είναι η επισήμανση του καθηγητή, ο οποίος αναφέρει και κάτι άλλο εξίσου σημαντικό:

«Σε μεγάλο ποσοστό, οι Έλληνες μεταδώσαμε το DNA και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Το DNA των Ελλήνων, “μοιάζει” πιο πολύ με αυτό των Ιταλών πρώτα, μετά με των Γάλλων, στη συνέχεια με των Ισπανών και τελευταία με των Τούρκων.

Τα στοιχεία της έρευνας μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε πολλές άλλες περιπτώσεις, όπως: Τεστ πατρότητας, εγκληματικές υποθέσεις και, κυρίως, χρησιμοποιούνται για να βρεθεί η προδιάθεση των ατόμων για διάφορες ασθένειες».

Η υπογραφή των Ελλήνων αποκαλύπτεται στη Νότια Ιταλία.

Ο Κ. Τριανταφυλλίδης αναφέρεται στην έρευνα και στα κύρια συμπεράσματα της:

«Βασικό συμπέρασμα της έρευνας είναι το εξής: Από τη Νότια Βαλκανική, δηλαδή, από τις πεδιάδες της Θεσσαλονίκης, της Κεντρικής Μακεδονίας και της Θεσσαλίας ξεκίνησε η μετακίνηση των εποίκων, ακολουθώντας την κοιλάδα του Αξιού και κατόπιν του Δούναβη και
έφτασαν στις βόρειες περιοχές. Οι Έλληνες δηλαδή, ξεκίνησαν και πήγαν στην Ευρώπη από τη Μακεδονία και άλλες περιοχές και μετέφεραν με τον πολιτισμό τους και το DNA τους στη
Δυτική Ευρώπη».

Στο σημείο αυτό, ο καθηγητής καταρρίπτει και τον ισχυρισμό ότι έχουμε επηρεασθεί -γενετικά- από τους Σλάβους:

«Όπως γνωρίζουμε σε διάφορες περιόδους έχουν έρθει Σλάβοι στην Ελλάδα. To DNA των Ελλήνων δεν έχει ουδεμία σχέση με αυτό των Σλάβων. Τα στοιχεία μας δείχνουν ότι η ομάδα, που χαρακτηρίζει τους Σλάβους, έχει μία συχνότητα 50% σε αυτούς και μια συχνότητα 10% στους Έλληνες, όση είναι και στην Εγγύς Ανατολή. Γεγονός που σημαίνει ότι οι επιμειξίες ανάμεσα στους Σλάβους και τους Έλληνες πρέπει να έγιναν σε τόσο μικρή συχνότητα, ούτως ώστε να μη διαπιστώνονται σήμερα με τις μεθοδολογίες DNA. Σημαντικό στοιχείο με μεγάλη σημασία είναι το εξής: Η σύγκριση του DNA των κατοίκων της Ελλάδας και ειδικότερα της Πελοποννήσου, με εκείνο των κατοίκων της Νότιας Ιταλίας δείχνει ότι οι κάτοικοι της Ιταλίας, -Απουλία, Καλαβρία- σε ποσοστό περίπου 20%, έχουν το ίδιο DNA με τους Έλληνες. Είναι γνωστό ότι οι περιοχές αυτές αποικίστηκαν σε ιστορικούς χρόνους από Έλληνες, π.χ. Πελοποννήσιους. Στην εργασία ελέγχθηκε η γενετική συνεισφορά των Ελλήνων αποίκων σε σχέση με τους πιθανούς νεολιθικούς κατοίκους της εποχής. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το χρωμόσωμα Υ, σε ποσοστό τουλάχιστον 7% των ανδρών της Καλαβρίας και 22% της Απουλίας, προέρχεται από Έλληνες.

Για άλλη μία φορά τεκμηριώνεται ότι η Μεγάλη Ελλάδα αποτελείτο κυρίως, από ελληνικούς πληθυσμούς και θα μπορούσαμε να πούμε ότι το αποτύπωμα, η υπογραφή αυτών των Ελλήνων, εξακολουθεί να αποκαλύπτεται ύστερα από 2.500 χρόνια μετά, πάλι, στους κατοίκους της Νότιας Ιταλίας».

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
 

Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2005
Διαβάστε περισσότερα ...

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2012

ΕΡΜΗΝΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΜΥΘΟ - ΓΕΩΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

Η γεωμυθολογία ασχολείται με εκείνους τους μύθους που σχετίζονται με το γεωπεριβάλλον. Σκοπός της είναι να κατανοήσουμε ποιο ήταν το γεωπεριβάλλον κατά την μυθολογική περίοδο (με τη βοήθεια των Γεωεπιστημών) και να αντλήσουμε τα γεωπεριβαλλοντικά στοιχεία και δεδομένα που υπάρχουν μέσα στην μυθολογική διήγηση.

Η κατάλληλη ερμηνεία των μύθων, μας βοηθά στην καλύτερη κατανόηση του περιβάλλοντος, αλλά και στο πως αυτό μεταβάλλεται. Για παράδειγμα, ορισμένες γεωλογικές ανακατατάξεις, ερμηνεύονται με την Γιγαντομαχία την Τιτανομαχία, κλπ. Το Σχολικό δίκτυο Γεωπεριβαλλοντικά - Γεωμυθολογικά μονοπάτια, εξετάζει το περιβάλλον διαχρονικά, αποδεικνύοντας ότι το περιβάλλον δεν μένει σταθερό αλλά μεταβάλλεται όχι μόνον λόγω φυσικών μεταβολών, αλλά και λόγω ανθρώπινων παρεμβάσεων.


Ο ΌΛΥΜΠΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΩΑΔΕΣ Ο Όλυμπος το ψηλότερο βουνό της Ελλάδας, είναι ένας από τους πιο γνωστούς τόπους στον κόσμο, γιατί σύμφωνα με την ελληνική Μυθολογία θεωρείται η κατοικία των Θεών. Από γεωλογική άποψη, ο Όλυμπος παρουσιάζει μια σύνθετη γεωτεκτονική δομή: Συγκεκριμένα αποτελείται από τρεις μεγάλες ομάδες πετρωμάτων (γεωτεκτονικές ενότητες), διαφορετικής σύστασης και προέλευσης, που βρίσκονται "τεκτονικά" τοποθετημένες η μία πάνω από την άλλη. Από κάτω βρίσκεται η "ενότητα του Ολύμπου", πάνω της η "ενότητα της 'Οσσας" και πάνω σε όλες η "ενότητα του Πηλίου" .

Ο μύθος των Αλωάδων, όπως αναφέρεται στον Απολλόδωρο (αλλά και σε άλλους αρχαίους συγγραφείς) εμφανίζει εντυπωσιακές ομοιότητες με την προαναφερθείσα γεωτεκτονική εξέλιξη του ευρύτερου χώρου του Ολύμπου.
Η Ιφιμέδεια, σύζυγος του Αλωέα, που ήταν γιος του Ποσειδώνα και της Κανάκης, είχε ερωτευτεί τον Ποσειδώνα. Συνήθιζε να περπατά στην ακροθαλασσιά όπου παίρνοντας νερό με τις παλάμες της το έριχνε στο σώμα της. Ο κυανοχαίτης Ποσειδών ανταποκρινόμενος στον έρωτά της, της χάρισε δύο γιους, τον Ώτο και τον Εφιάλτη, τους οποίους ανέθρεψε ο Αλωεύς, γι’ αυτό ονομάστηκαν Αλωάδες.

Ο Ώτος και ο Εφιάλτης κάθε χρόνο μεγάλωναν ένα πήχη σε πλάτος και μια οργιά σε ύψος. Όταν έγιναν εννέα ετών, είχαν αποκτήσει 9 πήχεις πλάτος και 9 οργιές ύψος (δηλαδή γύρω στα 16 μέτρα). Έχοντας συνειδητοποιήσει τις δυνάμεις τους, λόγω των γιγαντιαίων τους διαστάσεων, αποφάσισαν να ανέβουν στον Όλυμπο, να πολεμήσουν τους θεούς και αφού γίνουν κυρίαρχοι να αποκτήσουν ως συζύγους, ο μεν Ώτος την Ήρα, ο δε Εφιάλτης την Αρτέμιδα.Για να ανέβουν αποφάσισαν να τοποθετήσουν την Όσσα πάνω στον Όλυμπο και το Πήλιο πάνω στην Όσσα. Κατ' αυτόν τον τρόπο, κατασκεύασαν μια κλίμακα, των πετρωμάτων που σχηματίζουν τον Όλυμπο. Ένας χρησμός έλεγε πως οι Αλωάδες δεν θα μπορούσαν να σκοτωθούν ούτε από χέρι θνητού ούτε από χέρι αθάνατου. Η Άρτεμις για να τους τιμωρήσει, έστειλε ανάμεσά τους ένα ελάφι, που έβαλαν εκείνοι στο σημάδι, όμως αντί γι' αυτό, ο ένας αδελφός χτύπησε τον άλλον "πριν το χνούδι τ' ανθερό τους σκιώσει το πηγούνι"


ΤΙΤΑΝΟΜΑΧΙΑ - ΓΙΓΑΝΤΟΜΑΧΙΑ Ο Ησίοδος αναφέρει ότι στην Τιτανομαχία, για δέκα ολόκληρα χρόνια πάλευαν μεταξύ τους οι παλιοί θεοί, οι Τιτάνες, από την κορυφή της Όθρυος και ο Ζευς με τ' αδέλφια του από τον Όλυμπο. Η Γαία με τον Ουρανό γεννά τους Τιτάνες αλλά όταν οι Τιτάνες με τον Κρόνο παίρνουν την εξουσία από τον Ουρανό και γίνονται κυρίαρχοι θεοί, ρίχνουν στον Τάρταρο τα τερατώδη αδέλφια τους (παιδιά κι αυτά της Γαίας και του Ουρανού) τους Κύκλωπες και τους Εκατόγχειρες. Η Γαία για να τιμωρήσει τους Τιτάνες, συμβούλεψε τους Ολύμπιους ’ότι για να νικήσουν στη μάχη, πρέπει να τους ανασύρουν από τον Τάρταρο.
Οι Εκατόγχειρες με τα τριακόσια χέρια τους, πήρανε τριακόσιες πέτρες. Μ' ένα σύννεφο από πέτρες καταχώσανε τους Τιτάνες και σφραγίσανε το τέλος τους. Οι νικημένοι δέθηκαν και ρίχτηκαν στα Τάρταρα, που απέχουν από τη γη σε βάθος τόσο, όσο απέχει σε ύψος ο ουρανός.

Αργότερα μετανιωμένη η Γαία (γονιμοποιημένη από το αίμα του Ουρανού) και επιθυμώντας να εκδικηθεί για την αιχμαλωσία των Τιτάνων, φέρνει στο φως τους Γίγαντες και τους στέλνει να πολεμήσουν ενάντια στους Ολύμπιους θεούς. Οι Ολύμπιοι νίκησαν πάλι με τη βοήθεια δυο ημίθεων, του Ηρακλή και του Διόνυσου.
Με μύθους σαν αυτούς, οι προγονοί μας, προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν γεωλογικές ανακατατάξεις και φαινόμενα όπως σεισμοί, εκρήξεις ηφαιστείων κλπ. Για παράδειγμα η Αθηνά καταδιώκει και πλακώνει τον Εγκέλαδο κάτω από τη Σικελία. Ο Ποσειδώνας καταδιώκει τον Πολυβώτη πάνω από τη θάλασσα και ξεκολλώντας ένα κομμάτι από την Κω τον θάβει κάτω από τη γη, δημιουργώντας την Νίσυρο. (κρατήρας του ηφαιστείου της Νισύρου ονομάζεται Πολυβώτης). Ο Δίας εξοντώνει αργότερα και το τελευταίο γιο της Γαίας από τον Τάρταρο, τον Τεράστιο Τυφωέα σκεπάζοντας τον με τη Αίτνα..


ΜΑΝΤΕΙΟ ΔΕΛΦΩΝ
  Στο Μαντείο των Δελφών προστρέχει ο Ηρακλής, με την ελπίδα να θεραπευτεί από τη αρρώστια, που είχε προσβληθεί λόγω της δολοφονίας του Ίφιτου, αδελφού της Ιόλης. Μετά από την άρνηση της Πυθίας να του δώσει μια απάντηση, ο ήρωας προσπαθεί να λεηλατήσει το ναό, να πάρει μαζί του τον τρίποδα και να ιδρύσει το δικό του μαντείο, γεγονός που τον φέρνει σε ανοιχτή αντιπαράθεση με το θεό Απόλλωνα.

Οι ψηλοί πέτρινοι όγκοι (Φαιδριάδες), που οριοθετούν προς βορρά την περιοχή των Δελφών, είναι μία μεγάλη ρηξιγενής ζώνη που αναπτύσσεται σε γενική διεύθυνση Ανατολή - Δύση. Μικρότερης τάξης ρήγματα έχουν εντοπιστεί εγκάρσια προς αυτή την μεγάλη ρηξιγενή ζώνη, σε γενική διεύθυνση περίπου Βορράς - Νότος.
Το ίχνος ενός ρήγματος που διέρχεται μέσα από τον Ναό του Απόλλωνος, τονίζεται από την παρουσία πέντε πηγών, (η πηγή ΙΣΧΕΓΑΙΟΝ είναι η πιο κοντινή στο Άδυτο του Ναού). Στα σημεία εκφόρτισης των πηγών παρατηρούνται αποθέσεις τραβερτίνη (πορόλιθου). Χαρακτηριστική είναι επίσης η μετατόπιση των δομικών λίθων που παρατηρούνται στον θησαυρό των Βοιωτών καθώς και στα θεμέλια του θησαυρού των Ποτιδαίων, που βρίσκεται λίγα μέτρα ψηλότερα κατά μήκος ενός άλλου ρήγματος παράλληλου προς το πρώτο.

Σύμφωνα με τις έρευνες των De Boer & Hale (2000 & 2001), στις αποθέσεις του τραβερτίνη, αλλά και στο νερό των πηγών που λειτουργούν έως σήμερα (π.χ. Κασταλία), ανιχνεύθηκε η παρουσία αερίων όπως είναι το Μεθάνιο, το Αιθάνιο και το Αιθυλένιο. Το αιθυλένιο έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν ως αναισθητικό στην ιατρική. Σε μικρές δόσεις προκαλεί ευφορία, αίσθηση ροής, αποσύνδεση της συνείδησης από το σώμα, ενώ σε μεγαλύτερες μπορεί να προκαλέσει ντελίριο, βίαιες αντιδράσεις και σε εξαιρετικές περιπτώσεις πλήρη απώλεια της συνείδησης, ακόμη και θάνατο.(ειδικά σε νεαρά άτομα). Σύμφωνα με τους παραπάνω ερευνητές, η κατάσταση της έκστασης που καταλάμβανε την Πυθία (η οποία ήταν ηλικιωμένη γυναίκα) συνδέεται με την ανάδυση του αιθυλενίου. Σε αυτήν περίπτωση αυτή δικαιώνονται οι αναφορές αρχαίων συγγραφέων περί χάσματος στο Άδυτον του Ναού του Απόλλωνος. Σύμφωνα με αμερικανούς ερευνητές, η πηγή των εν λόγω αερίων θεωρείται ένας σχηματισμός οργανικού ανθρακικού πετρώματος που εντοπίζεται στο υπέδαφος, ενώ κατά τον καθηγητή Ηλία Μαριολάκο, πιθανότατα συνδέεται και με το ελληνικό ηφαιστειακό τόξο.

Ο ΗΡΑΚΛΗΣ "ΩΣ ΥΔΡΑΥΛΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ"
-Η Ύδρα, είναι η τερατόμορφη θυγατέρα του Τυφώνα και της Έχιδνας που είχε αναθρέψει η Ήρα. Ο Ηρακλής φτάνει στην Λέρνη, συνοδευόμενος από τον ανιψιό του Ιόλαο και μαζί βρίσκουν το άντρο της Ύδρας, ο ήρωας υποχρεώνει το τέρας να εγκαταλείψει την κρυψώνα του, ρίχνοντας στο εσωτερικό της φλεγόμενα βέλη. Όταν η Ύδρα βγαίνει από την κρυψώνα, διεξάγεται μια σκληρή πάλη ανάμεσα τους. Από κάθε κεφάλι της Λερναίας Ύδρας, που λιώνει ο Ηρακλής με το ρόπαλό του, ξεφυτρώνουν αμέσως άλλα δυο γεγονός που κάνει αδύνατη την υποταγή της. Μόνο με τη βοήθεια του Ιόλαου, ο οποίος καίει τους κομμένους λαιμούς με δάδες, καταφέρνει ο Ηρακλής να ξεριζώσει το αθάνατο κεφάλι της Λερναίας Ύδρας και να το θάψει αμέσως κάτω από ένα βαρύ βράχο. Στη συνέχεια, βυθίζοντας τις μύτες από τα βέλη του στη χολή του τέρατος, ο ήρωας αποκτάει ένα θανατηφόρο όπλο.

-Ο Αυγείας, γιος του Ήλιου, ήταν ο πιο πλούσιος άνθρωπος σε κοπάδια, όμως για πολλά χρόνια δεν είχε καθαριστεί η κοπριά από τους στάβλους. Ο Ηρακλής παρουσιάζεται μπροστά του και προσφέρεται να καθαρίσει τους στάβλους πριν πέσει η νύχτα, με αντάλλαγμα το ένα δέκατο του κοπαδιού. Ο Αυγείας κοροϊδεύει τον ήρωα για την προσφορά του, όμως τελικά δέχεται τη συμφωνία. Για να ολοκληρώσει το έργο του, ο Ηρακλής ανοίγει δυο κανάλια στα θεμέλια των στάβλων και κατευθύνει εκεί τα νερά του Πηνειού που περνούν μέσα από το κτίσμα.

- Ο Ηρακλής φθάνει στην Καλυδώνα για να ζητήσει το χέρι της Δηιάνειρας κόρης του Βασιλιά Οινέα, πραγματοποιώντας έτσι την υπόσχεση που είχε δώσει στον αδελφό της, τον ήρωα Μελέαγρο. Ο ήρωας πρέπει να αγωνιστεί εναντίον του Αχελώου, γιου του Ωκεανού και της Τηθύος και πρωτότοκου αδελφού των τριών χιλιάδων θεών-ποταμών. Κατά τη διάρκεια της μάχης ο Αχελώος παρουσιάζεται με τη μορφή ανθρώπου με κεφάλι ταύρου, όταν ρίχνεται στο έδαφος γίνεται φίδι και μετά μεταμορφωμένος σε έναν τεράστιο ταύρο, προσπαθεί βίαια να τρυπήσει με τα κέρατα του τον ήρωα. Ο Ηρακλής κατορθώνει να του ξεριζώσει ένα κέρατο. Βλέποντας την ήττα και την ταπείνωσή του, ζητά πίσω το κέρατο από τον Ηρακλή. Αυτός όμως για να το επιστρέψει ζητά σαν αντάλλαγμα το κέρας της ναϊάδας Αμάλθειας, της τροφού του Δία, το οποίο έγινε αργότερα γνωστό ως το "Κέρας της Αφθονίας". (Όπως αναφέρεται από τον Φρ. Στέϊλιν ο ποταμός Σπερχειός, ονομάζεται και Αχελώος. Επίσης Αχελώος ονομάζεται και ο χείμαρρος που βρίσκεται: "...Ένα τέταρτο της ώρας ανατολικά της Λαμίας ο δρόμος και ο σιδηρόδρομος διέρχονται προς τη Στυλίδα πάνω από ένα ευρύ, κατερχόμενο από την Όθρυ ρέμα.Είναι ο αρχαίος Αχελώος στις όχθες του οποίου κατοικούσαν οι Παραχελωίτες...). Άλλοι συγγραφείς αναφέρουν τη σχέση του Αχιλλέα και του Αχελώου που είναι και οι δυο γιοι θεοτήτων του νερού, Θέτις-Τηθύς.

Η Γεωμυθολογική ερμηνεία του μύθου των πηγών της Λέρνης είναι απλή. Αν θελήσουμε να κλείσουμε το νερό από το σημείο που αυτό πηγάζει, τότε αυτό θα εκβάλλει από δυο σημεία δεξιά και αριστερά από το κλεισμένο στόμιο. Το στόμιο ακόμη και σήμερα, το ονομάζουμε κεφάλι ή κεφαλόβρυσο. Ο Ηρακλής έκοψε όλα τα κεφάλια και οδήγησε το νερό σε ένα κεντρικό αγωγό. Αντίστοιχα ο ήρωας, για τον καθαρισμό των σταύλων, διευθετεί την κοίτη του ποταμού. Η πάλη με τον Αχελώο, είναι η εκτροπή του ορμητικού ως ταύρου ποταμού, το φιδίσιο κορμί, είναι οι μαίανδροι που σχηματίζει ο ποταμός, το δε κέρας που αποκόπτει ο Ηρακλής είναι η ευθυγράμμιση ενός μαιάνδρου, ο οποίος όταν αποκόπτεται από την ροή του ποταμού, προσφέρεται ως γονιμότατη και εύφορη γη για καλλιέργειες. Η νέα γη αποστραγγισμένη από τα νερά του ποταμού είναι πραγματικά το κέρας της Αμάλθειας, δηλαδή το κέρας της Αφθονίας.

Ο ΗΡΑΚΛΗΣ ΣΤΗ ΦΘΙΑ Κατά τη διάρκεια ενός συμποσίου στην οικία του Οινέα στην Καληδώνα, ο Ηρακλής μαλώνει τον Εύνομο, έναν ατό τους οινοχόους, που δυστυχώς πεθαίνει με ένα μόνο χαστούκι. Παρά τη συγχώρεσή από τον πατέρα του νεαρού, ο ήρωας δεν μπορεί να λυτρωθεί από τις τύψεις κι έτσι αποφασίζει να αυτοεξοριστεί από την Καληδώνα και να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία του βασιλιά Κήυκα της Τραχίνας. Φτάνοντας στις όχθες του Εύηνου, λίγο μετά την αναχώρηση τους από την πόλη, ο κένταυρος Νέσσος προσφέρεται να βοηθήσει τη Διηάνειρα να διασχίσει τον ποταμό στην πλάτη του. Ο Νέσσος στη διαδρομή προσπαθεί να τη βιάσει, αλλά ο Ηρακλής τον θανατώνει με τα βουτηγμένα στο δηλητήριο της Λερναίας Ύδρας βέλη του. Ετοιμοθάνατος, στη λάσπη της όχθης, ο Νέσσος υποσχέθηκε στη Δηιάνειρα, ότι αν μάζευε το αίμα που έτρεχε από την πληγή του, θα αποκτούσε ένα φίλτρο, που θα το χρησιμοποιούσε σε περίπτωση που ο Ηρακλής έπαυε να την αγαπά.

Ο Ηρακλής πηγαίνοντας στην Οιχαλία (Εύβοια) κερδίζει τους αγώνες τοξοβολίας που είχαν έπαθλο την Ιόλη κόρη του Βασιλιά Εύρυτου, ο οποίος όμως αρνείται να δώσει την κόρη του Ιόλη, στο νικητή. Ο Ηρακλής σε μια κρίση τρέλας, σκοτώνει τον Ίφιτο, αδελφό της Ιόλης και αναζητώντας τον εξαγνισμό του, φθάνει στο Μαντείο των Δελφών όπου μετά την διαμάχη του με τον Απόλλωνα, παίρνει τον χρησμό πως πρέπει να πουληθεί για τρία χρόνια δούλος για να γιατρευτεί.Έτσι ο ήρωας περνά για τρία χρόνια στην ιδιοκτησία της Ομφάλης, βασίλισσας της Λυδίας. Με την Ομφάλη θα αποκτήσει ένα γιο, τον Λάμο ο οποίος αργότερα ίδρυσε τη Λαμία.

Αργότερα ο ήρωας μαζί με τον αμφιτρύωνά του Κήυκα, θα εκδικηθεί τον Εύρυτο, καταλαμβάνοντας την Οιχαλία και παίρνοντας μαζί του την Ιόλη, Μετά τη νίκη του ο Ηρακλής προετοιμάζει μια ευχαριστήρια θυσία προς τιμήν του Δία στο ακρωτήριο Κήναιον στη Βόρεια Εύβοια. Γι' αυτόν το σκοπό στέλνει τον αγγελιαφόρο του Λίχα στην πόλη της Τραχίνας, με αποστολή να ζητήσει από τη Δηιάνειρα την κατάλληλη ενδυμασία. Η Δηιάνειρα έμαθε ότι ο ήρωας, ήταν ερωτευμένος με την Ιόλη και γι' αυτό το λόγο, τυφλωμένη από τη ζήλια, βουτά το μανδύα που προόριζε για το σύζυγο της στο μαγικό φίλτρο που είχε παρασκευάσει από το αίμα του Νέσσου. Όταν φόρεσε ο Ηρακλής το θανατηφόρο ένδυμα, αυτό κόλλησε στο δέρμα του και το δηλητήριο της Λερναίας Ύδρας που περιεχόταν στο αίμα του κενταύρου άρχισε να κατατρώει το κορμί του. Ο Ηρακλής θεωρώντας τον Λίχα υπεύθυνο για τον δηλητηριασμένο μανδύα που του κατάτρωγε το σώμα, και τρελός από τον πόνο, άρπαξε τον Λίχα από το πόδι και τον πέταξε στη θάλασσα. Έτσι δημιουργήθηκαν δυο νησίδες, η μία από το σώμα και η άλλη απ' το κεφάλι του Λίχα, που από τότε ονομάζονται Λιχαδονήσια ενώ το όρος Κήναιο ονομάζεται Λιχάδα.

Τα Λιχαδονήσια, τα οποία είναι ηφαιστειακά νησιά και μάλιστα πρόσφατης ηφαιστειότητας. Τα πετρώματα που συναντούμε στα νησιά αυτά διαφέρουν κατά πολύ από τα πετρώματα της ευρύτερης περιοχής. Φαίνεται ότι εξ' αιτίας μεγάλων σεισμογόνων ρηγμάτων, κάποια τμήματα των νησιών αυτών αναδύθηκαν από τη θάλασσα. Η εμφάνιση των νησιών βέβαια ίσως να είχε σχέση με το ανεβοκατέβασμα του νερού εξ' αιτίας των κλιματοευστατικών κινήσεων της στάθμης της θάλασσας αλλά και με την άνοδο και πτώση των νερών της παλαιολίμνης που υπήρχε πριν 9000 χρόνια στην περιοχή, εκεί που σήμερα βρίσκεται ο Βόρειος Ευβοϊκός κόλπος. Ο μύθος του Ηρακλή με τον Λίχα είναι μάλλον πολύ μεταγενέστερος, φαίνεται όμως ότι η προφορική μαρτυρία (μύθος) από γενιά σε γενιά, για την δημιουργία των ηφαιστειακών αυτών νησιών παραμένει ισχυρή. Αξιοσημείωτο είναι ότι, στους Δελφούς υπάρχει Ομφαλός και Κωρύκειον Άνδρον ενώ στη Μικρά Ασία υπάρχει επίσης Ομφάλη και Κωρύκειο Άνδρον.

« Η ΑΕΙΦΟΡΙΑ ΠΟΛΥ ΠΑΛΙΑ .. Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΕΡΥΣΙΧΘΩΝΑ»
Η Δήμητρα, αρχέγονη Θεά, δίδαξε στους ανθρώπους όχι μόνο τον τρόπο καλλιέργειας των δημητριακών αλλά και τον τρόπο χρήσης της γης. Στη Λάρισα, αρχαιότατη Πελασγική πόλη, πλάστηκε και πιστεύονταν ο παρακάτω πελασγικός Λόγος.
Τα πολύ παλαιά χρόνια όταν ο Ποσειδώνας ηρέμησε και έπαψε η γη και η θάλασσα να αναστατώνεται βγήκαν οι άνθρωποι από τις σπηλιές που ζούσαν και άρχισαν τον αγώνα της επιβίωσης. Η Δήμητρα, αδελφή του Δία και του Ποσειδώνα βλέποντας τον δύσκολο αγώνα των ανθρώπων για την επιβίωση τους αποφάσισε να τους βοηθήσει. Τους έδωσε σπόρους από σιτάρι και τους έμαθε πώς να φροντίζουν και πώς να καλλιεργούν τη γη.

Οι άνθρωποι τιμούσαν τη Θεά σε καθιερωμένους ιερούς χώρους. Σ' έναν τέτοιο ιερό χώρο οι Ιέρειες της Δήμητρας με Αρχιιέρεια την Νικίππη κρατώντας στάχυς και άλλους σπόρους προσφέρουν σπονδή στη Θεά. Νικίππη. «Ευχαριστούμε σε. Θεά Δήμητρα. για όσα μας προσφέρεις. Σε ευχαριστούμε γιατί μας έμαθες πως να καλλιεργούμε τα χωράφια μας και, πως να φροντίζουμε τη γη για να μας φέρνει πάντοτε τα δώρα της, υποσχόμαστε ότι θα προσέχουμε κι θα φροντίζουμε αυτό το Ιερό Δάσος εδώ στη Λάρισα στο ΔΩΤΙΟ πεδίο για να βλαστάνουν και να αναπτύσσονται ελεύθερα όλα τα Ιερά δέντρα σου. Σ' αυτά θα κατοικούν οι Νύμφες και οι Αμαδρυάδες και όλα τα άλλα πανέμορφα Ζωντανά της φύσης μας. Τούτο το πεδίο θα αναζωογονεί και θα ξεκουράζει την κουρασμένη από την καλλιέργεια γη μας. Φύλακες θα είμεθα, κανένας να μην του κάνει κακό».

Εκείνα τα χρόνια συνυπήρχαν με τους ανθρώπους και οι γίγαντες. «Είμαι ο γίγαντας ο Ερυσίχθωνας ο γιος τον Τρίοπα, είμαι ο βασιλιάς, είμαι ο πιο δυνατός, είμαι ο πιο ξακουστός, είμαι ο πιο πλούσιος Αλλά το παλάτι μου είναι μικρό, δεν αρμόζει στη δύναμη, τη δόξα και τα πλούτη μου. Πρέπει το παλάτι να μεγαλώσω, να δείχνω τη δύναμη μου, να δείχνω τη δόξα μου, να δείχνω τα πλούτη μου. Διαταγή μου είναι να κόψετε και να φέρετε την καλύτερη ξυλεία , να κόψετε τις μεγάλες βελανιδιές, τους δένδρους, που η ξυλεία τους αντάξια του ονόματός μου και της δύναμής μου είναι». Οι υπήκοοι του προσπαθούν να τον μεταπείσουν. «Βασιλιά είναι ύβρις, είναι υπερβολή αυτό που μας διατάζεις να κάνουμε. Έχουμε υποσχεθεί στη θεά Δήμητρα για όλα όσα μας προσφέρει, για όλα όσα μας έμαθε, πώς να καλλιεργούμε τα χωράφια μας και πώς να φροντίζουμε τη γη, ότι θα προσέχουμε και θα φροντίζουμε αυτό το Ιερό Δάσος εδώ στο Δώτιο Πεδίο.

Στα δέντρα αυτά κατοικούν οι Νύμφες και οι Αμαδρυάδες και όλα τα άλλα πανέμορφα ζωντανά της φύσης. Τούτο το πεδίο αναζωογονεί και ξεκουράζει την κουρασμένη από την καλλιέργεια γη μας». Αλλά ο γίγαντας Ερυσίχθωνας, κανέναν δεν άκουσε, ούτε φοβάται την οργή της θεάς. Μαζί με άλλους Γίγαντες έκοψε τα Ιερά δέντρα. Κλαίνε τα πουλιά, τα ζώα, οι Νύμφες και οι Αμαδρυάδες. Ήταν εκεί η Θεά Δήμητρα και με τη μορφή της Νικίππης, τον παρακάλεσε να σταματήσει αλλά αυτός δεν άκουγε τίποτα. Έκοψε όλα τα δέντρα. Καταστροφή !!! Σε λίγο εμφανίζεται η Νικίππη, περίλυπη για την καταστροφή. « Ήμουν εκεί. Αυτό που έγινε είναι καταστροφή! Ο Ερυσίχθωνας μαζί με άλλους γίγαντες έκοψε τα ιερά δέντρα, για να κατασκευάσει περισσότερα και καλύτερα ανάκλιντρα για τα Βασιλικά γιγάντια συμπόσια που οργανώνει. Η Θεά του είπε ότι παραλογίζεται και από την πράξη του όλο το Δώτιο πεδίο θα ερημωθεί. Θα έχει ανάκλιντρα αλλά δεν θα έχει τρόφιμα και ποτά για τα συμπόσιά του».

Είμαι Γίγαντας και εγγονός του Ποσειδώνα της απάντησε, δεν φοβάμαι τίποτα. Φύγετε από το δρόμο μου. Η Θεά τότε κάλεσε από την Σκυθία την Πείνα και καθώς αυτός κοιμόταν τον κυρίευσε. Ο Ερυσίχθων έτρωγε συνεχώς με ακατάσχετη βουλιμία και χωρίς σταματημό. Όλα τα πούλησε και δεν χόρταινε με τίποτα. Ο πατέρας του ο Τριόπας παρακάλεσε τον Ποσειδώνα να τον σώσει αλλά ο Θεός δεν τον άκουσε. Όταν τίποτα δεν του απόμεινε αποφάσισε να πουλήσει την κόρη του Μήστρα. Αυτή καθώς ήταν ερωμένη του Ποσειδώνα ζήτησε τη βοήθειά του και ο Θεός της έδωσε το χάρισμα να μεταμορφώνεται σε ζώο όποτε ήθελε. Μ' αυτόν τον τρόπο ο Ερυσίχθωνας πουλώντας την κόρη του "ζώο" που ξαναγύριζε σ' αυτόν, προσπαθούσε να χορτάσει. Ούτε αυτό όμως τον έσωσε. Ήταν τέτοια η πείνα του, που τελικά από την βουλιμία του έφαγε τις ίδιες του τις σάρκες. Έτσι τελείωσαν οι Γίγαντες.

Οίτη Ο Ηρακλής, καταβεβλημένος από το μανδύα που είχε ποτιστεί με το δηλητήριο της Λερναίας Ύδρας ζητά να μεταφερθεί στην Οίτη, στους πρόποδες αυτού του βουνού -τοποθεσία που είχε υποδείξει το μαντείο των Δελφών πολύ καιρό νωρίτερα- αποκαλύπτει στο γιο του Ύλλο τον χρησμό του μαντείου ότι: «Κανένας ζωντανός άνθρωπος δεν θα μπορέσει ποτέ να σκοτώσει τον Ηρακλή, η καταστροφή του θα προέλθει από ένα νεκρό εχθρό του». ...Έπειτα είπε να τον φέρουν πάνω στο ψηλό οροπέδιο του Διός στην Οίτη, όπου το χορτάρι δεν είχε θεριστεί ποτέ. Από τότε, εκεί που άναψε για πρώτη φορά η φωτιά του Ηρακλέους, σ' έναν πέτρινο περίβολο, πού διατήρησε τη στάχτη μέχρι τις μέρες μας και που στις γιορτές του πάντοτε την ξανάναβαν, το μέρος αυτό ονομάστηκε Φρυγία, «Ο καμένος τόπος».

Διηγούνταν ότι ο μαλικός ποταμός Δύρας, ο σημερινός Γοργοπόταμος, τότε πήγασε από το βουνό, για να σβήσει την πελώρια πυρκαγιά που κατάστρεψε το ζωντανό σώμα του Ηρακλή. Μάταια όμως πήγασε το ποτάμι. Ήταν το θέλημα του ίδιου του Ηρακλή να καίει ή φωτιά. Ό Ύλλος, που του είχε ετοιμάσει τη φωτιά, αρνήθηκε να την ανάψει. Πάνω στα πελώρια ξύλα καθόταν ο πάσχων Ηρακλής και περίμενε κάποιον ξένο, έναν διαβάτη στο δρόμο. Τότε ήρθε ο Φιλοκτήτης, ο γιος του Ποίαντος, κι άναψε τη φωτιά. Μεγάλη ήταν γι' αυτόν η αμοιβή, το τόξο του Ηρακλή. Ο Ηρακλής, αφού άφησε το θνητό του μέρος στην κορυφή της Οίτης, ανέβηκε στον Όλυμπο για να ζήσει ανάμεσα στους αθάνατους. Εκεί, συμφιλιώθηκε με την Ήρα και πήρε για σύζυγο του την κόρη της, Ηβη. Στον τόπο της Πυράς του Ηρακλή υψώθηκε ναός για τη λατρεία του ήρωα θεού.


Παρνασσός – Κωρύκειον Άνδρον – Τυφωεύς Το Κωρύκειον Άντρον: (δερμάτινος σάκκος) μας είναι γνωστό από τους Δελφούς και από την Κιλικία, όπως είναι και ένας θηλυκός δράκων, πού ονομαζότανε Δελφύνη. Τόσο εδώ όσο κι εκεί ο μύθος συνδεότανε με ένα αρσενικό δράκο, τον Τυφώνα. Ή μόνη διαφορά είναι ότι αντίπαλος του δράκου αυτού είναι ο Ζεύς, ενώ στους Δελφούς τον νίκησε ένας γιος του Δία, ο Απόλλων. Ο Ζεύς εξόντωσε τον αρσενικό δράκοντα, ενώ ο Απόλλων τον θηλυκό. Ο δράκων Τυφωεύς - πού ονομάζεται και Τυφαών, Τυφών ή Τυφώς ήταν γιος της Γαίας. Πατέρας του λέγεται πώς ήταν ο Τάρταρος. (Τον Τυφάωνα των Δελφών τον γέννησε η Ήρα χωρίς πατέρα). Ο Τυφωεύς ήρθε στον κόσμο, στην Κιλικία, μισός άνθρωπος και μισός ζώο. Σε μέγεθος και δύναμη ξεπερνούσε όλα τα παιδιά της Γαίας. Μέχρι τη μέση είχε μορφή ανθρώπου και ήταν τόσο ψηλός, πού ξεπερνούσε όλα τα βουνά και το κεφάλι του άγγιζε τ' άστρα. Το ένα του χέρι έφτανε στη δύση και το άλλο στην ανατολή. Από τους ώμους του φύτρωναν εκατό κεφάλια φιδιών. Τα μαλλιά του άγριου κεφαλιού του και το γένι του ανέμιζαν στον αέρα. Στα μάτια του έκαιγε φωτιά. Με συριγμούς και μουγκρητά πέταγε αναμμένες πέτρες κατά τον ουρανό και από το στόμα του ξεπηδούσαν φλόγες.Ακόμα δεν ήταν βέβαιο αν ο Τυφωεύς θα κυριαρχούσε στους θεούς και τους ανθρώπους. Αλλά ο Ζευς τον χτύπησε από μακριά με αστραπές κι από κοντά μ' ένα ατσάλινο δρεπάνι και τον καταδίωξε.

Όταν είδε πώς ο Δράκων πληγώθηκε, θέλησε να πιαστούνε στα χέρια, αλλά τυλίχτηκε αμέσως από τα γυρίσματα των τεράστιων φιδιών. Ό Δράκων πήρε το δρεπάνι κι έκοψε τους τένοντες των χεριών και των ποδιών του θεού. Σήκωσε τον Δία στους ώμους και τον έφερε μέσ' από τη θάλασσα στην Κιλικία και τον ξεφόρτωσε σ' ένα σπήλαιο, πού το λέγαν Κωρύκειο. Εδώ έκρυψε τα νεύρα του Διός σ' ένα τομάρι αρκούδας και τα 'δώσε για φύλαξη στη Δελφύνη, μια δράκαινα, μισό κορίτσι και μισό φίδι. Ο Έρμης και ο Αιγιπάν κλέψανε τα νεύρα και τα ξαναδώσανε κρυφά στο θεό. Ο Ζευς ξαναβρήκε τη δύναμή του, και καταδίωξε τον γίγαντα, στη Θράκη, στην οροσειρά Αίμος, εκσφενδονίζοντάς του ολόκληρα βουνά, που τα έβαφε με το αίμα του κι από τότε το βουνό ονομάζεται Αίμος.Τελικά έφτασε στη Σικελία, όπου ο Ζευς πέταξε πάνω στο δράκοντα την Αίτνα. Το βουνό ξερνά μέχρι σήμερα ακόμα, τις φλόγες του δράκοντα.

Αργό Πεδίο. Η μικρή πεδιάδα, που αποτελεί τμήμα του Αρκαδικού Οροπεδίου ονομάζεται Αργό Πεδίο. Όπως λέει ο Παυσανίας δεν καλλιεργείται, γιατί πολλές φορές πλημμυρίζει το χειμώνα από τα νερά που συγκεντρώνονται από τα γύρω βουνά και τις πηγές (κεφαλάρια) που αναβλύζουν στα περιθώρια του. Το Αργό Πεδίο θα είχε μετατραπεί σε λίμνη, αν τα νερά μέσα από μία οφιοειδή αύλακα δεν εξαφανίζονταν μέσα από την σπηλαιο-καταβόθρα της Νεστάνης. Τα νερά επανεμφανίζονται μετά από λίγες ημέρες στις υποθαλάσσιες πηγές στον Αργολικό Κόλπο, που κατά την αρχαιότητα ήταν γνωστές ως Δίνη και βρίσκονται κοντά στο χωριό Κιβέρι. (Σημερινή ονομασία : Πηγές Αγίου Γεωργίου - Μικρός Ανάβαλος). Οι Αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν αυτή την υδραυλική επικοινωνία μεταξύ της καταβόθρας της Νεστάνης και της Δίνης (βλ. Παυσανίας-Αρκαδικά). Η περιοχή είναι ένας από τους ιερούς τόπους των αρχαίων Ελλήνων και των Αρκάδων ειδικότερα.

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, η Ρέα, που ήταν μία από τους μυθικούς Τιτάνες γέννησε τον μεγάλο θεό των Ελλήνων τον Ποσειδώνα, τον άφησε δίπλα σε μία πηγή κοντά σε μία στάνη με αρνιά και γι' αυτό η πηγή ονομάστηκε Αρνα. Στη συνέχεια η Ρέα είπε στον πατέρα του Ποσειδώνα, τον Κρόνο ( ήταν και αυτός ένας από τους μυθικούς Τιτάνες και την εποχή εκείνη έτρωγε τα παιδιά του επειδή φοβόταν ότι θα τον σκοτώσουν), ότι δεν γέννησε παιδί, αλλά ένα αλογάκι. Έτσι γλίτωσε ο Ποσειδώνας. Στο σημερινό χωριό Μηλιά, που υπάγεται στο Δήμο Μαντινείας, υπάρχουν τα ερείπια ενός Ιερού αφιερωμένου στον Ίππιο Ποσειδώνα. Αξιοπερίεργο είναι ότι στη Δίνη, τις υποθαλάσσιες πηγές κοντά στο Κιβέρι και συγκεκριμένα στη θέση Γενέθλιο ή Γενέσιο (που επικοινωνεί υδραυλικά με τη σπηλαιο-καταβόθρα της Νεστάνης) οι αρχαίοι Αργίτες θυσίαζαν άλογα στο Ποσειδώνα.

Οι διεργασίες της διάλυσης των ανθρακικών πετρωμάτων (ασβεστόλιθων), είναι γνωστές και ως καρστικοποίηση και είχαν αποτέλεσμα τον σχηματισμό της σπηλαιοκαταβόθρας, αλλά και της λεκάνης του Αργού Πεδίου. Με τις ίδιες γεωλογικές διεργασίες σχηματίζονται πολλές καρστικές πηγές, που είναι γνωστές ως κεφαλάρια, όπως: το Κεφαλάρι του Άργους, οι πηγές της Λέρνας αλλά και το βύθισμα της Λίμνης της Στυμφαλίας, του Φενεού και ολόκληρο το οροπέδιο της Αρκαδίας (Τρίπολης), καθώς και το σύστημα των υποθαλάσσιων καρστικών πηγών της Δίνης.


Μύθος 1ος: Ο ΑΣΩΠΟΣ - Η ΑΙΓΙΝΑ ΚΑΙ Η ΣΑΛΑΜΙΝΑ Ο θεός ποταμός Ασωπός αποκτά δυο κόρες η Μεγαλύτερη είναι η Αίγινα και η μικρότερη είναι η Σαλαμίνα.
Μύθος 2ος: Ο ΠΟΣΕΙΔΩΝ φέρει εκτός των συνήθων προσωνυμίων, προσωνύμια όπως Ενοσίγαιος, σεισείχθων και γαιήοχος που μαρτυρούν ότι πριν γίνει κυρίαρχος των θαλασσών ήταν επικυρίαρχος του εσωτερικού της γης, των σεισμών και των γεωλογικών αναστατώσεων. Στην Κόρινθο όμως τιμάται ο Ποσειδών ως Ίσθμιος και αυτό είναι κατανοητό γιατί υπάρχει ο Ισθμός η στενή λωρίδα ξηράς που χωρίζει δυο θάλασσες. Δεν είναι όμως κατανοητό γιατί στην πόλη αυτή τιμάται ως Επιλίμνιος, αφού δεν υπάρχουν λίμνες και γιατί τιμάται ως Πόρθμιος αφού δεν υπάρχουν υδάτινα στενά που χωρίζουν δυο τμήματα ξηράς. Η ερμηνεία αυτών των μύθων δεν θα είχε κανένα νόημα αν δεν λάβουμε υπόψη μας τις μεταβολές της στάθμης της θάλασσας από τότε που (πριν 18.000 χρόνια) άρχισαν να λιώνουν οι παγετώνες που κάλυπταν την Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη.

Η στάθμη της θάλασσας τότε ήταν 125 μέτρα πιο χαμηλά από σήμερα και όλα τα σημεία που σήμερα έχουν αυτό το βάθος, τότε ήταν ξηρά. ξηρά που αρχικά σκεπάστηκε από τα νερά. Έτσι και λίμνες και πορθμοί υπήρχαν στην περιοχή, σύμφωνα με τον δεύτερο μύθο, αλλά και ο πρώτος μύθος δικαιώνεται γιατί πρώτα ξεχώρισε σαν νησί η Αίγινα (παλαιο Αίγινα) και πολύ κατόπιν η Σαλαμίνα που είναι κόρες του θεού ποταμού Ασωπού γιατί ο Ασωπός φέρνει τα νερά που ανεβάζουν την στάθμη της θάλασσας και πλημμυρίζουν την στεριά.
Εγγειοβελτιωτικά έργα των Μινυών στην Κωπαΐδα Η σημερινή πεδιάδα της Κωπαΐδας προήλθε από την αποξήρανση της ομώνυμης λίμνης.. Ο πυθμένας της λεκάνης βρίσκεται 100 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, και το έργο της αποξήρανσης της λίμνης, που ξεκίνησε πριν 150 χρόνια, ήταν πολύ δύσκολο

Αλλά ήδη πριν τουλάχιστον 3.500 χρόνια οι Μινύες, οι πανάρχαιοι κάτοικοι του Ορχομενού, δημιούργησαν κι εκμεταλλεύτηκαν ένα μεγαλειώδες και εκτεταμένο σύστημα έργων ύδρευσης για να αποξηράνουν την λίμνη. Σκέφθηκαν να οδηγήσουν το μεγάλο μέρος των υδάτων κατευθείαν στους υπόγειους αγωγούς μεγάλου δυναμικού (σπηλαιοκαταβόθρες) που βρίσκονταν στα ασβεστολιθικά πετρώματα βορειοανατολικά της Κωπαΐδας. Για το σκοπό αυτό κατασκεύασαν διώρυγα κατά μήκος της βόρειας πλευράς της λεκάνης, η οποία αρχίζει από την πρωτεύουσα των Μινυών, τον Ορχομενό, και καταλήγει στην καταβόθρα των Σπιτιών, κοντά στον θαλάσσιο λιμένα των Μινυών, στον όρμο της Λάρυμνας στον Ευβοϊκό κόλπο. Η διώρυγα εξυπηρετούσε τρεις σκοπούς:

Α. Την εκτροπή των υπερχειλίσεων του Κηφισού, κύριου ποταμού της Κωπαίδας
Β. Την τροφοδότηση των οικισμών και των αγροτικών γαιών κατά τους θερινούς μήνες με ωφέλιμο νερό, κυρίως από τις πλούσιες πηγές του Μέλανος ποταμού του Ορχομενού.
Γ. Τη δημιουργία εσωτερικής ναυσιπλοΐας και μεταφορικής «οδού» από τον Ορχομενό στο κέντρο μεταφόρτωσης στην καταβόθρα, απ' όπου ένας δρόμος οδηγούσε σε μικρή απόσταση στο λιμάνι της Λάρυμνας.


Η διώρυγα είχε μήκος περίπου 25 χλμ., πλάτος 40 μ. και βάθος 2-3 μ. Οριοθετείται από χωμάτινα προχώματα πλάτους μέχρι 30 μ. και ύψους 2μ., τα οποία περικλείονται με ισχυρά κυκλώπεια τείχη. Ο σχεδιασμός της διώρυγας στηρίχθηκε προφανώς στο εξής σκεπτικό: έπρεπε να κατασκευαστεί σε στεγνό έδαφος, στο ψηλότερο χείλος της λεκάνης, και να συσχετιστεί με όλες τις πλησιέστερες καταβόθρες. Περίπου 2,5 χλμ. βορειοανατολικά του Ορχομενού η κοίτη του Κηφισού μεταφέρθηκε στη νέα διώρυγα. Στην περιοχή της πόλης οι όχθες είχαν ενισχυθεί, κι επομένως η κοίτη του ποταμού ήταν σταθερή.

Προκειμένου να προστατευθούν οι καταβόθρες από υπερβολικές ποσότητες νερού και να ελέγχεται το υδραυλικό σύστημα «εισροής – αποθήκευσης - εκροής» ελήφθησαν δύο μέτρα: αφενός εξασφαλίστηκε η δυνατότητα απορροής των υδάτων της διώρυγας στη λίμνη, σε περίπτωση έντονων βροχοπτώσεων, με τη μέθοδο της υπερχείλισης, και αφετέρου κατασκευάστηκε ειδικός χώρος προσωρινής κατακράτησης των νερών που υπερχείλιζαν, ακριβώς μπροστά από τις μεγάλες καταβόθρες του βορειοανατολικού όρμου. Από τα περίπου 560 εκατ. κυβικά μέτρα νερού που εισέρρεαν στην Κωπαΐδα τα μισά εκτρέπονταν αμέσως προς τις οπές απορροής, ενώ τα άλλα μισά χύνονταν στη λίμνη. Τα νερά κατά το θερινό εξάμηνο (περίπου 140 εκατ. κυβικά μέτρα), εφόσον προέρχονταν από τον βορειοδυτικό αγωγό οδηγούνταν κατευθείαν στις καταβόθρες ή καταναλώνονταν από τον οικισμό και χρησιμοποιούνταν στα χωράφια για πότισμα. Η λίμνη δηλαδή δεν δεχόταν το καλοκαίρι άλλες εισροές, όπως γινόταν παλιά. Ο πυθμένας της φυτευόταν κατάλληλα και χρησιμοποιούνταν κυρίως ως βοσκότοπος.

Ένα ακόμη εντυπωσιακό στοιχείο της διώρυγας είναι η άκρως σταθερή ελαφρά κλίση ( 0,1%) Η κλίση αυτή υπαγορεύθηκε από τις εδαφολογικές συνθήκες και απαιτούσε ακριβή προσαρμογή της διαφοράς ύψους, στο συνολικό μήκος του έργου. Στη Μινυακή Κωπαΐδα δεν υπήρχε μόνο ο μεγαλύτερος και μακρύτερος αγωγός και τα περισσότερα αναχώματα της εποχής, αλλά και η μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη της πρώιμης Ελλάδας. Από τις 31 πόλεις της Βοιωτίας που συμμετείχαν στην εκστρατεία του Τρωικού Πολέμου, οι 12 βρίσκονταν στην περιοχή της Κωπαΐδας και είχαν υπό τον έλεγχο τους αυτά τα κατά τον Όμηρο «...χωριά στο πλούτος βουτηγμένα» Σύμφωνα με τη μυθολογία, οι Θηβαίοι με τον συντοπίτη τους Ηρακλή εποφθαλμιώντας τα πλούτη των Μινυών του γειτονικού τους Ορχομενού, κατέστρεψαν και έφραξαν την σπηλαιοκαταβόθρα, τα νερά πλημμύρισαν την Κωπαΐδα και οι Μινύες κατέληξαν υποτελείς των Θηβαίων.

Αχιλλέας: Το μεταξύ της νοτίου Θεσσαλίας και του ποταμού Σπερχειού τμήμα της σημερινής Φθιώτιδος ονομαζόταν Αχαΐα Φθιώτις. Έλαβε το όνομα του Φθίου, γιου του Ποσειδώνα και της Λάρισας που ήταν κόρη του Πελασγού (γενάρχη των Πελασγών). Υπάρχουν αρκετά στοιχεία για προϊστορικές μετακινήσεις πληθυσμών από την Αχαΐα Φθιώτιδα και την ευρύτερη περιοχή γύρω από την Όθρυ προς τις νοτιότερες περιοχές και αντιστρόφως, κάποιοι μύθοι μαρτυρούν τέτοιες μετακινήσεις πληθυσμών.

Οι κάτοικοι της "εριβώλου Φθίης", ήταν γνωστοί ως Μυρμιδόνες, Αχαιοί και Έλληνες (ως κάτοικοι της Ελλάδας, πόλης που ίδρυσε ο Έλλην, ο γιος του Δευκαλίωνα και της Πύρας).

Μυρμιδόνες: Η νύμφη Αίγινα, η μεγαλύτερη κόρη του ποταμού Ασωπού και της Μετόπης, ενώνεται με τον Δία και γεννά τον Αιακό, Η Ήρα τιμωρεί το νησί με ξηρασία και στέλνει νερόφιδα που εξοντώνουν τον πληθυσμό. Μένει μόνον ο Αιακός που απογοητευμένος και μόνος παρακαλεί θερμά το Δία να στείλει στο νησί νέους κατοίκους. Έτσι ο Δίας Μεταμορφώνει σε ανθρώπους τα μυρμήγκια που κατεβαίνουν από την ιερή βελανιδιά, στην συνέχεια βρέχει και έτσι τελειώνει η "Αιάκειος ξηρασία" και τέλος εξαφανίζονται τα νερόφιδα. Έτσι δημιουργήθηκαν οι «Μυρμιδόνες». Ο Αιακός, με την Ενδηίδα γεννά τον Πηλέα και τον Τελαμώνα και με την Ψαμάθη, τον Φώκο. Κατά τη διάρκεια ενός αγώνα ρίψεων, ο Τελαμώνας σκοτώνει, τον Φώκο γεγονός που αναγκάζει τον Αιακό να εξορίσει τους γιους του. Ο Πηλέας πηγαίνει στη Φθία ακολουθούμενος από Μυρμιδόνες, και ο Τελαμώνας στη Σαλαμίνα. Αργότερα ο Πηλέας θα είναι ο μόνος θνητός που θα νυμφευτεί αθάνατη (την Θέτιδα) στον γάμο των οποίων έχουν προσκληθεί όλοι οι θεοί (εκτός της Έριδας που με το μήλο που έριξε ανάμεσα στις θεές. προκάλεσε τον Τρωικό πόλεμο). Με την Θέτιδα, ο Πηλέας θα αποκτήσει τον Αχιλλέα και όταν η Θετις εγκαταλείπει το παλάτι της Φθίας για να επιστρέφει στην θαλάσσια κατοικία της, ο Πηλέας αποφασίζει να εμπιστευτεί την ανατροφή του Αχιλλέα στο σοφό κένταυρο Χείρωνα.

Ο Αχιλλέας επιστρέφει στην αυλή του πατέρα του έφηβος πια, εκεί συναντά τον Πάτροκλο γιο του Μενοίτιου βασιλιά του Λοκρικού Οπούντα και θα δημιουργηθεί μια βαθιά φιλία μεταξύ τους. Η Θέτις κρύβει τον Αχιλλέα στη Σκύρο, με σκοπό να αποτρέψει τη συμμετοχή του γιου της στον Τρωικό Πόλεμο. Όταν ο μάντης Κάλχας ανακοινώνει στους Αχαιούς ότι η Τροία δεν θα κατακτηθεί χωρίς τη βοήθεια του Αχιλλέα, ο Αγαμέμνονας αναθέτει στον Οδυσσέα και στο Διομήδη να ανακαλύψουν τον τόπο διαμονής του και να πείσουν το νεαρό Αιακίδα να συμμετάσχει στην εκστρατεία.... Τελικά οι Αχαιοί Φθιώτες, οι μόνοι εκ των Αχαιών που καλούνται από τον Όμηρο Έλληνες, συμμετέχουν στον Τρωικό πόλεμο με πενήντα πλοία έχοντας αρχηγό τον Αχιλλέα, συντροφευμένο από τον φίλο του Πάτροκλο.

Η Ιλιάδα, το μεγάλο έπος του Ομήρου, ξεκινά με την οργή του Αχιλλέα. Μετά από την επίμονη άρνηση του Αχιλλέα να συμμετάσχει στη μάχη, επειδή αισθανόταν προσβεβλημένος από τον Αγαμέμνονα, ο Πάτροκλος πηγαίνει στο πεδίο της μάχης εφοδιασμένος με τα όπλα του Αιακίδα και κατορθώνει να τρέψει σε φυγή τους Τρώες και να σκοτώσει αρκετούς από αυτούς, μέχρι που στο τέλος σκοτώνεται από τον Έκτορα. Η οργή του Αχιλλέα απέναντι στον Αγαμέμνονα γυρίζει τώρα ενάντια στον Έκτορα και, παρακούοντας για άλλη μια φορά τις προειδοποιήσεις της Θέτιδας, αποφασίζει να επιστρέψει στη μάχη για να εκδικηθεί το θάνατο του Πάτροκλου... Η λατρεία του Αχιλλέα, ως θεού των υδάτων έχει σχέση με την μητέρα του. Τηθύς και Θέτις είναι θεές των νερών, η Τηθύς είναι η παλαιότερη Θεά και η Θέτις η νεώτερη. (Με τον ίδιο τρόπο η Γαία έγινε Ρέα και κατόπιν Ήρα).


ΠΗΓΗ

ΙΣΤΟΤΟΠΟΣ ΓΕΩΜΥΘΟΛΟΓΙΑ (Τα στοιχεία είναι ατό το Αρχείο του καθηγητή Γεωλογίας του Παν. Αθηνών Ηλία Δ. Μαριολάκου)
Διαβάστε περισσότερα ...

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2012

Ισόβια στον Χόσνι Μουμπάρακ για το θάνατο 850 διαδηλωτών στην Αίγυπτο



Σε ισόβια κάθειρξη καταδικάστηκε ο έκπτωτος πρόεδρος της Αιγύπτου, Χόσνι Μπουμπάρακ, για το θάνατο 850 διαδηλωτών στη διάρκεια της λαϊκής εξέγερσης του 2011.
Ο πρώην υπουργός Εσωτερικών καταδικάστηκε επίσης σε ισόβια κάθειρξη.

Περισσότεροι από 5.000 Αιγύπτιοι αστυνομικοί είχαν αναπτυχθεί, για λόγους ασφαλείας, γύρω από το δικαστήριο, το οποίο ανακοίνωσε την ετυμηγορία για τον πρώην πρόεδρο της Αιγύπτου, Χόσνι Μουμπάρακ.
Η ακροαματική διαδικασία μεταδόθηκε απευθείας από τη δημόσια αιγυπτιακή τηλεόραση και ο πρώην πρόεδρος, ο οποίος τελεί υπό προσωρινή κράτηση σε στρατιωτικό νοσοκομείο κοντά στο Κάιρο, έφτασε με ελικόπτερο.

Όπως μετέδωσε το αιγυπτιακό πρακτορείο ειδήσεων ΜΕΝΑ, οι γιοι του έκπτωτου προέδρου Αλάα και Γκαμάλ, έφθασαν νωρίτερα το πρωί του Σαββάτου στο δικαστήριο. Στη σχολή της αστυνομίας όπου εδρεύει το δικαστήριο έφθασαν επίσης ο πρώην υπουργός Εσωτερικών Χαμπίμπ ελ-Αντλι και έξι πρώην υψηλόβαθμοι αξιωματικοί των υπηρεσιών ασφαλείας, που επίσης κάθισαν στο εδώλιο.

Ο Αντλι και οι έξι πρώην συνεργάτες του δικάζονται με την ίδια κατηγορία, για τη συμμετοχή τους στις επιχειρήσεις κατά των διαδηλωτών. Ο Αλάα και ο Γκαμάλ Μουμπάρακ διώκονται για διαφθορά, μια κατηγορία που έχει απαγγελθεί και σε βάρος του πατέρα τους.
Διαβάστε περισσότερα ...

Ποδοσφαιρικὴ ὁμάδα "Πόντος" : Ἀπαγχονίστηκαν, γιὰ νὰ τιμήσουν τὴ φανέλα τους

Στα ὄνειρά μου ἔρχεται συχνὰ ἡ μακρινὴ φωνὴ τῆς μάνας τρελῆς στοὺς ἔρημους δρόμους καὶ μὲ ρωτάει μὲ παράπονο ἂν κλαῖνε ἀκόμα τὰ ματοπήγαδα.

Μὲ ρωτάει γιὰ κάποιους πραγματικοὺς ἥρωες τοῦ ποδοσφαίρου. Ἦταν παιδιὰ τῆς γὴς τοῦ Πόντου. Δὲν ἔπαιξαν πότε σὲ μεγάλες ὀργανώσεις.

Δὲ λατρεύτηκαν ποτὲ ὡς θεοὶ ἀπὸ τὸ ἀφιονισμένο πλῆθος, δὲν εἶδαν ποτὲ τοὺς ὀπαδοὺς νὰ γεμίζουν πλατεῖες καὶ νὰ κλείνουν δρόμους γιὰ νὰ ἐκδηλώσουν τὴν ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια τοὺς (τί χυδαῖες ποὺ φαίνονται, ὁρισμένες φορές, οἱ λέξεις).


Οἱ ἥρωες (ἂν ἀκόμα ἔχουν, ἀκόμα, νόημα οἱ λέξεις) τῆς ὁμάδας «Πόντος» ἦταν ...καθηγητές, μαθητὲς καὶ ἀπόφοιτοί του κολεγίου Ἀνατολία τῆς Μερζιφούντας.


Οἱ μαθητὲς ἀποφάσισαν νὰ τιμήσουν τὴ φανέλα τους καὶ γὶ αὐτό, παρὰ τὴν τρομοκρατία καὶ τὶς ἀπειλὲς τῶν Κεμαλικῶν, ἀγωνίστηκαν μὲ ἐμφάνιση ποὺ θυμίζει τὴ γαλανόλευκη (ἄσπρες καὶ γαλάζιες ρίγες) καὶ στὴ μέση τὸ γράμμα Π. Αὐτὸ θὰ ἀποτελέσει τὴ βασικὴ κατηγορία τῶν Κεμαλικῶν, οἱ ὁποῖοι θὰ ὁδηγήσουν τοὺς Ἕλληνες ἀθλητὲς στὸ «δικαστήριο» μὲ τὴν κατηγορία τῆς ἐσχάτης προδοσίας (12 Φεβρουαρίου 1921) καὶ τὸν Ἰούνιο τοῦ ἴδιου χρόνου θὰ ἀπαγχονιστοῦν στὴν Ἀμάσεια.


Ἡ μάνα τρελὴ στοὺς ἔρημούς τους δρόμους μὲ ρωτάει ἀπεγνωσμένα ἂν μιλᾶνε γιὰ αὐτοὺς τοὺς ἥρωες τοῦ ποδοσφαίρου καὶ τῆς πατρίδας στὶς δεκάδες τηλεοπτικὲς καὶ ραδιοφωνικὲς ἐκπομπές. Μήπως ἀναφέρουν ἕνα μονόστηλο οἱ δεκάδες ἀθλητικὲς ἐφημερίδες ἢ τοὺς...


μνημονεύουν ὅλα ἐκεῖνα τὰ τέρατα τῆς μνήμης, ποὺ θυμοῦνται ἀκόμα καὶ τὸ δευτερόλεπτο ποὺ σημειώθηκε κάποιο γκόλ, σὲ κάποιον ἀγώνα, πρὶν τριάντα χρόνια (ἦταν, βλέπετε, πολὺ σοβαρὸ γεγονὸς γιὰ τὴ μετέπειτα ζωή τους). Μήπως κάποια κινηματογραφικὴ ταινία; κάποιο βιβλίο; ἢ ἔστω κάποιο τραγουδάκι τοὺς ἀναφέρει;


Κατεβάζω ντροπιασμένος τὸ κεφάλι μου.
Μοῦ λέει καὶ μοῦ ξαναλέει τὰ ὀνόματα, μήπως καὶ τὰ ἔχω ἀκούσει σὲ κάποια ἰαχὴ τῶν φιλάθλων


- Γ. Θεοχαρίδης,
- Χ. Γεωργίου,
- Α. Συμεών,
- Α. Παυλίδης,
- Σ. Ἀνανιάδης


Κατεβάζω ἀκόμα πιὸ ντροπιασμένος τὸ κεφάλι μου.


Τότε ἐκείνη ἀνεβάζει τὸ τόνο τῆς φωνή της καὶ ὠρύεται: «Τί ἠρωικότερο ἔχει νὰ ἐπιδείξει τὸ Ἑλληνικὸ καὶ τὸ παγκόσμιο ποδόσφαιρο ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς ἥρωες;
Καλὰ οἱ ξένοι, ἀλλὰ τί θὰ πείραζε, ὅλες τὶς ἑλληνικὲς ὁμάδες, νὰ ἀγωνιστοῦν γιὰ μία μόνο ἀγωνιστική, μὲ ἕνα περιβραχιόνιο μὲ τὸ γράμμα Π»;
Κατεβάζω καὶ ἄλλο τὸ κεφάλι μου.


Κάθε 19 Μαΐου, ἡμέρα μνήμης τῆς γενοκτονίας τῶν Ποντίων, θὰ ξανάρθει ἡ μάνα τρελὴ στοὺς ἔρημούς τους δρόμους καὶ μὲ τὸν ἀλαφροΐσκιωτο τρόπο της θὰ μὲ ξαναρωτήσει: «γιατί κλαῖν τὰ ματοπήγαδα;» καὶ ἀκόμα δὲν ἔχω βρεῖ ἀπάντηση.

Μήπως κανένας ἀπὸ σᾶς γνωρίζει;

Διαβάστε περισσότερα ...

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2012

H Σερβία Πληγώνει την Ελλάδα - Η Περήφανη Απάντηση

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ

Υπό τον τίτλο «Ελλάδα: από τη ‘μεγάλη ιδέα’ στο ‘μεγάλο χρέος’», η ε/φ DANAS δημοσίευσε αρνητικό άρθρο του Νέναντ Πέτροβιτς, συγγραφέα από το Βελιγράδι, στο οποίο αναφέρθηκαν τα εξής:

Η Ελλάδα και οι Έλληνες βρίσκονται σε σταυροδρόμι. Ή μάλλον δεν βρίσκονται πια, καθώς μπορεί να έχουν αποφασίσει να εγκαταλείψουν την πορεία που ακολούθησαν μέχρι τώρα;

Οι τελευταίες εξελίξεις φαίνεται να επιβεβαιώνουν τις ζοφερές προβλέψεις του καθηγητή Σάμιουελ Χάντιγκτον, διατυπωμένες ήδη τη δεκαετία του ’90 (‘Σύγκρουση Πολιτισμών’), ότι οι βαλκανικοί λαοί (κυρίως αναφερόμενος στην Ελλάδα ως χ-μ της ΕΕ), πολιτισμικά δεν ανήκουν στη Δύση και ότι αργά ή γρήγορα θα διαπιστωθεί ότι πρέπει να αποβληθούν. Ως ‘πολιτισμικά σύνορα’, ο καθηγητής πρότεινε τη γραμμή διαχωρισμού της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε Ανατολική και Δυτική τον 4ο αιώνα. Ο Χάντιγκτον για το λόγο αυτό δέχθηκε πολλές συναισθηματικές κριτικές από πλευράς ελλήνων διανοούμενων, οι οποίοι αισθάνθηκαν προσβεβλημένοι, μέσα στην εκσυγχρονιστική και φιλοευρωπαϊκή τους υπερηφάνεια.

Ας δούμε τώρα τις (αποτυχημένες) εκλογές της 6ης Μαΐου στην Ελλάδα. Ξαφνικά ο ‘ιδανικός’ δικομματισμός στον οποίο επικρατούσαν τη μία οι ‘σοσιαλιστές’ (ΠΑΣΟΚ) και την άλλη οι ‘δημοκράτες’ (ΝΔ)- ένα σύστημα που εδραιώθηκε το 1974 με την πτώση της Χούντας- έγινε πολύπλοκος με τη σοβαρή άνοδο των μέχρι τώρα ακραίων αριστερών ή δεξιών κομμάτων ή συνασπισμών του περιθωρίου. Για τους σέρβους ευρωσκεπτικιστές και ‘αριστερούς’, το γεγονός αυτό είναι ενθαρρυντική ένδειξη της αφύπνισης του λαού, της κατακραυγής του κατά του διεθνούς τραπεζικού συστήματος, της ανόδου της Αριστεράς. Με μια λέξη: πρόοδος, αντίσταση, επανάσταση! Έτσι το περιγράφουν επαινετικά εδώ κάποιοι από αναρχοσυνδικαλιστικά δελτία μέχρι τα ταμπλόιντ μεγάλης κυκλοφορίας.

Ας κοιτάξουμε τώρα τα πράγματα κατάματα με τον πιο ευθύ τρόπο. Η Ελλάδα, όπως και τα υπόλοιπα βαλκανικά έθνη που ιδρύθηκαν στη διάρκεια του 19ου αιώνα, έπασχε από την ‘παιδική ασθένεια του εθνικισμού’, που εκδηλώθηκε μέσω μιας μανίας για το μέγεθός της και της ετοιμότητας να ‘πουλήσει την ψυχή στον Σατανά για το καλό του έθνους’ (σκέψη του Νίκολα Πάσιτς). Και βέβαια, οι Φάουστ δεν λιγόστεψαν ποτέ, ενώ οι Μεφιστοφελείς πλέκουν τα δίκτυά τους. Ο ελληνικός εθνικισμός κατασκεύασε μια θεωρία από την οποία προκύπτει ότι οι σύγχρονοι Έλληνες είναι άμεσοι απόγονοι όχι μόνο των μεσαιωνικών Ρωμαίων στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Βυζάντιο και Βυζαντινοί είναι όροι που επινοήθηκαν από νεότερους επιστήμονες, καθώς οι κάτοικοί της δεν αυτοαποκαλούνταν έτσι ποτέ!), αλλά ότι η προέλευσή τους ανάγεται στην αρχαιότητα. Είναι μάλιστα απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, στους προγόνους τους περιλαμβάνονται ο Περικλής, ο Λεωνίδας, ο Πλάτωνας, ο Σωκράτης, ο Ευριπίδης, και με το χέρι στην καρδιά είναι ακόμη απόγονοι και των θεών του Ολύμπου από το Δία μέχρι το Διόνυσο. Όλοι αυτοί είναι Έλληνες, συγγενείς αυτών των σημερινών που πουλάνε γύρο και παγωτά στους τουρίστες! Και όταν τίθενται τα πράγματα με αυτόν τον τρόπο, βεβαίως θα ακολουθήσει η ‘μεγάλη ιδέα’ να ‘απελευθερωθεί’ η Κωνσταντινούπολη και να αποκατασταθεί το Βυζάντιο, ουσιαστικά η Ρώμη η οποία θα γινόταν μια εθνική ελληνική αυτοκρατορία. Τι παράλογη ιδέα!!! Η οποία, όμως, ενέπνευσε τις γενιές των Ελλήνων μέχρι το ελληνο-τουρκικό πόλεμο τη δεκαετία του ’20 του περασμένου αιώνα! Σήμερα μπορεί μόνο να μας προκαλέσει απορίες αυτή η πολιτική μεγαλομανία. Το πόσο η ιδέα ότι αποτελούν τη συνέχεια του Ελληνισμού και της αρχαιότητας είναι μια κατασκευασμένη προπαγάνδα της ελληνικής αστικής τάξης και των διανοούμενων, φαίνεται και στις περιηγήσεις των Ευρωπαίων από τις αρχές του 19ου αιώνα στην Αθήνα, όταν ρωτούσανε βοσκούς πάνω στα ερείπια της Ακρόπολης «τι είναι αυτό», «τίνος είναι αυτό», και εκείνοι απαντούσαν ότι είναι «ακάθαρτα μέρη», όπου διαμένει ο Σατανάς, τα οποία έκτισαν ειδωλολάτρες και δαιμονολάτρες που ασκούσαν και παιδεραστία. Μέχρι να νικήσει η ανθρωπιστική θρησκεία του Ιησού Χριστού, ο οποίος σταυρώθηκε για χάρη όλων μας. Και η τότε ορθόδοξη εκκλησία αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση των Ελλήνων με τους χυδαίους ειδωλολάτρες, οι οποίοι ευτυχώς έχουν ξεριζωθεί. Οι ιερείς προέτρεπαν στην καταστροφή των ήδη φθαρμένων αρχαίων ναών και τότε ουδείς είχε σκεφτεί ότι οι Έλληνες είναι εθνικοί και πνευματικοί διάδοχοι αυτών των επαίσχυντων της αρχαιότητας. Με τη δημιουργία του εθνικού κράτους, όλα αυτά άλλαξαν, εξαιτίας της ανάγκης των νεόπλουτων να αναζητήσουν μια αρχαία καταγωγή (η οποία πάντα είναι αρεστή) ώστε με αυτόν τον τρόπο να νομιμοποιήσουν τους πολιτικούς στόχους τους.

Από την ίδρυσή της έως σήμερα, η Ελλάδα απέδειξε ότι είναι ένα υπερχρεωμένο και αναποτελεσματικό κράτος. Από τη ΄μεγάλη ιδέα’ φτάσανε στο ΄’μεγάλο χρέος’. Έτσι συμπληρώνεται ένας κύκλος ενός αποτυχημένου έθνους και αποτυχημένου κράτους. (Και άλλες βαλκανικές χώρες είναι έτσι, συμπεριλαμβανομένης της Σερβίας, γεγονός που θα αποδειχθεί σύντομα όταν θα έρθει η σειρά να βγει στο φως ο χρηματοοικονομικός απολογισμός). Πράγματι, τίποτα αριστερό, προοδευτικό και αντιιμπεριαλιστικό δεν υπάρχει σε αυτή την απότομη στροφή του ‘εκλογικού σώματος’ στις ελληνικές εκλογές. Απλώς, ο μικροαστός-τσίφτης αναστατώθηκε διότι δεν μπορεί πια να ρίχνει προϊόντα στο καταναλωτικό του καλάθι. Πάει τελείωσε η υψηλού επιπέδου ζωή. Και τώρα νομίζουν ότι μπορούν με κάποιο κόλπο να αποφύγουν την αποπληρωμή του χρέους: ότι θα εκλέξουν μια νέα κυβέρνηση η οποία απλώς θα ακυρώσει όλες τις οικονομικές δεσμεύσεις ώστε οι πιστωτές να μην πάρουν τίποτα! Αν μπορούσε να γίνει αυτό. Οι πιστωτές δεν είναι αφελείς. Είναι φίδια πονηρά. Δεν τους νοιάζει μόνο εάν θα διαγράψουν τα (για αυτούς) ασήμαντα 300 δις. ευρώ, αλλά ότι κάτι τέτοιο μπορεί να αποτελέσει ένα κακό παράδειγμα το οποίο ενδέχεται να ακολουθήσουν και άλλοι.

Τίποτα επαναστατικό δεν υπάρχει στην πολιτική στροφή της κοινής γνώμης στην Ελλάδα, αλλά πρόκειται μάλλον για αυτό που ο Λένιν αποκάλεσε ‘ανταρσία της μικροαστικής τάξης’. Μα ποιος ήταν αριστερός στην Ελλάδα και τι ποσοστό συγκέντρωνε η αριστερά μέχρι τις τελευταίες εκλογές; Το να είσαι κομμουνιστής/αριστερός στην Ελλάδα δεν ήταν καθόλου δημοφιλές, διότι εκείνοι στη συνείδηση του λαού αντιπροσώπευαν έναν διπλά αναθεματισμένο εχθρό: ταξικό και εθνικό. Ταξικό, όπως και παντού στον καπιταλιστικό κόσμο και εθνικό επειδή οι έλληνες κομμουνιστές ηγήθηκαν της μίας από τις αντιμαχόμενες πλευρές στον εμφύλιο πόλεμο 1945-1948, της πλευράς που για τακτικούς λόγους αναγνώρισε στους Μακεδόνες-Σλάβους στη Μακεδονία του Αιγαίου (βόρεια Ελλάδα) το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, γεγονός που κάθε εθνικιστής θεωρεί θανάσιμο αμάρτημα. Όλοι τους θα ήθελαν να συναθροίσουν τους ομογενείς που ζουν στην γειτονιά, ενώ αρνούνται το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των άλλων λαών που ζουν στην επικράτειά τους. Η κυριαρχία είναι ένας νέος θεός, που επινοήθηκε ώστε να αντικαταστήσει του παλαιούς εκθρονισμένους θεούς. Οι έλληνες αριστεροί στην ουσία τώρα κάνουν ένα θανάσιμο αμάρτημα για κάθε αριστερό: ιππεύουν το άτι του εθνικισμού. Είναι απολύτως ίδια η ρητορική των ελλήνων αριστερών και δεξιών οι οποίοι αναζητούν τους εχθρούς τους στη Γερμανία και μεταξύ των Γερμανών. Εκείνοι τους εκμεταλλεύονται, ξεζουμίζουν. (Τίθεται ερώτημα εάν o μέσος γερμανός τουρίστας θα επιθυμήσει να παραθερίσει στην Ελλάδα σε ένα τέτοιο κλίμα;)
Εν τέλει, εάν η Ελλάδα αποχωρήσει από την ευρωζώνη και επιστρέψει στο εθνικό της νόμισμα, με αυτή την εξέλιξη δεν διαγράφονται τα χρέη της. Τα χρέη παραμένουν σε όλο τους το μεγαλείο, μόνο που θα είναι πιο δύσκολη η εξόφλησή τους υπό αυτές τις συνθήκες, όταν δεν θα υπάρχει μετατρέψιμο νόμισμα, αλλά ένα νόμισμα ευάλωτο στον πληθωρισμό. Και όταν δεν υπάρχει πίσω τους μια τόσο ισχυρή ένωση κρατών όπως η ΕΕ. //

Η Περήφανη Απάντηση από τον Πρέσβη Δημοσθένη Στωϊδη

Η DANAS δημοσίευσε σε προβεβλημένη θέση με τίτλο «Η Σέρβοι γνωρίζουν τι σημαίνει Ελλάδα» επιστολή του πρέσβη της Ελλάδας στη Σερβία, Δημοσθένη Στωίδη, με την οποία δίδονται απαντήσεις σε όσα ανέφερε αρνητικό άρθρο γνώμης του Νέναντ Πέτροβιτς, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα στις 21 Μαΐου 2012 :

Αγαπητή DANAS,

Το άρθρο του Nenad Petrovic στο φύλλο της 21 Μαΐου 2012, (Ελλάδα: Από τη «μεγάλη ιδέα» στο «μεγάλο χρέος»), ένα από τα πολλά που έχουν στόχο την χώρα μας, μας προσκαλεί να απαντήσουμε.

Μολονότι δεν του αναγνωρίζεται έννομο συμφέρον, εφόσον δεν περιλαμβάνεται στους δανειστές μας, εν τούτοις θα ήταν δόκιμη ακόμη και ευπρόσδεκτη καλοπροαίρετη και αμερόληπτη ανάλυση.

Όμως, εδώ εντυπωσιάζει η ευρηματικότητα του συντάκτη να αναζητήσει επιχειρηματολογία με ιστορίζουσα και ψυχαναλύζουσα διάθεση για την ταυτότητα και ιδιοσυγκρασία των Ελλήνων ακόμα και στους θεούς του Ολύμπου.

Πιθανόν να έχει δίκιο…

Όμως διερωτώμεθα γενικώς,

Μήπως η διοχέτευση σημαντικής ανθρωπιστικής βοήθειας κατά την δύσκολη περίοδο για την Σερβία προήλθε από λαό που «που πουλάει παγωτά»;

Μήπως η δωρεά δύο εκατ. Ευρώ για αποκατάσταση και επιδιόρθωση σερβικών σχολείων δωρήθηκε από ανθρώπους « που πουλάνε γύρο»;

Μήπως η δημιουργία 20000 θέσεων εργασίας για σέρβους πολίτες στις ελληνικές επιχειρήσεις θεωρήθηκε ότι είναι προϊόν «νεοπλουτισμού» ?

Μήπως η χρηματοδότηση έργων στο πλαίσιο του HIPERB ( Άξονα Χ –νότιο τμήμα-και δεκαπέντε έργα- 5εκατ. Ευρώ -) αναπτυξιακού και κοινωνικού χαρακτήρα είναι αποτέλεσμα « του μεγαλοϊδεατισμού» ?

Μήπως το γεγονός ότι η ελληνική Πρεσβεία ήταν από τις λίγες που παρέμειναν σε λειτουργία κατά την διάρκεια των γεγονότων το 1999, ήταν έκφανση ενός «αναποτελεσματικού κράτους» ?

Μήπως η συγχρηματοδότηση της επανάχρησης του ρόλου του KULA NEBOJSA απηχεί τη λογική του «χρεωμένος σαν έλληνας»?

Και βέβαια επιστέγασμα της ενασχόλησης του συντάκτη με αλλότρια αποτελεί η αναφορά στην « Μακεδονία του αιγαίου» διότι ξεσκεπάζει την μάσκα και προσθέτει μονομέρεια και σκοπιμότητα στον επικριτικό του λόγο για την χώρα μας.

Η συλλογική μνήμη και η ταυτότητα ενός έθνους όπως το ελληνικό δεν κατασκευάζεται κατόπιν αποφάσεων. Είναι αποτέλεσμα μακραίωνων διεργασιών, διανοητικών και πολιτισμικών επιτευγμάτων, ακόμη και καταστροφών, αλλά και θριάμβων.

Ο σερβικός λαός όμως γνωρίζει καλά τι σημαίνει Ελλάδα και είμεθα ιδιαιτέρως ευτυχείς για το γεγονός ότι στην πλειονότητα του θεωρεί την Ελλάδα δικαίως τον καλύτερο τουριστικό προορισμό.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία.



Διαβάστε περισσότερα ...

Facebook