Πάντα να ξαναρχίζεις ...

Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2017

Τα «Σεπτεμβριανά» του 1955 στην Πόλη

Ο ιδρυτής του σύγχρονου τουρκικού κράτους, Μουσταφά Κεμάλ, πέθανε το 1938, κατορθώνοντας κατ’ αρχάς να σώσει τη χώρα του από την πλήρη διάλυση μετά την ήττα που υπέστη κατά το Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εν συνεχεία, καταργώντας τον θεσμό του σουλτάνου, να την μετατρέψει σε μία δημοκρατία κοσμικού χαρακτήρα της οποίας ηγήθηκε για σχεδόν μία εικοσαετία κυβερνώντας απολυταρχικά και δημιουργώντας σταδιακά στους πολίτες της μία συνείδηση τουρκικού εθνικισμού.

Ο διάδοχός του, Ισμέτ Ινονού, συνέχισε την πολιτική του προκατόχου του πάνω σε ένα όραμα παντουρκισμού και κρατώντας τη χώρα του ουδέτερη κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1950, με την ανάληψη της εξουσίας από τους Δημοκρατικούς, Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξελέγη ο Τζελάλ Μπαγιάρ, με πρωθυπουργό του τον Αντνάν Μεντερές. Δύο χρόνια μετά, το 1952, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις θα εισέρχονταν σε μία νέα φάση έντασης, με επίκεντρο το Κυπριακό και τον αγώνα της ΕΟΚΑ.

Τότε παρακρατικοί μηχανισμοί στην Τουρκία, με πρωτοστάτη την εφημερίδα «Χουριέτ» (που τότε μετρούσε μόλις επτά χρόνια ζωής), επιδόθηκαν σε μία έντονη ανθελληνική προπαγάνδα, δίδοντας έμφαση σε δήθεν «εξόντωση» των Τουρκοκυπρίων από τους Έλληνες. Δημοσιογράφοι, όπως ο Σεντάτ Σιμαβί και ο Χικμέτ Μπιλ, υποδαύλιζαν το μίσος κατά οτιδήποτε ελληνικού.

Με την έναρξη του αντιαποικιακού-ενωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο τον Απρίλιο του 1955, αμέσως, ο εύπορος και οικονομικά ανθηρός πληθυσμός της Πόλης κατέστη στόχος, αφού σύμφωνα με τον τουρκικό Τύπο ήταν ο χορηγός της Οργάνωσης. Τον Αύγουστο, ο πρωθυπουργός Μεντερές σε λόγο του που εκφώνησε, κατήγγειλε τον Πατριάρχη Αθηναγόρα ως συνωμότη και το σύνολο σχεδόν του τουρκικού Τύπου άρχισε να ζητά από την κυβέρνηση την έξωση του Πατριαρχείου.

Οι διαδηλώσεις κατά του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης έγιναν καθημερινό φαινόμενο, αφού υποκινούνταν από πράκτορες των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, με πρωτοστατούσα την Οργάνωση «Kibris Turktur»(=η Κύπρος είναι τουρκική) και διάφορους φοιτητικούς συλλόγους.

Το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής έπαιξε (από τότε έπαιζε) και αυτό το ρόλο του, με εντελοδότη το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών. Του ανετέθη η αποστολή αναζήτησης, στους κόλπους της μουσουλμανικής μειονότητας στην Θράκη, ατόμου που θα τοποθετούσε βόμβα στον χώρο του τουρκικού προξενείου της Θεσσαλονίκης, με στόχο την ενοχοποίηση της Ελλάδας. Τελικά, ο νέος που επελέγη ήταν ο τριτοετής φοιτητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Οκτάι Ενγκίν.

Ο Ενγκίν παρέλαβε εκρηκτικό μηχανισμό από άτομα του προξενείου Κομοτηνής και τον παρέδωσε στον ίδιο τον Τούρκο υποπρόξενο της Θεσσαλονίκης, Αλή Τεκίνογλου, με μυστικότητα και εκείνος στον Ουλού Χασάν, έναν σκληροπυρηνικό της μειονότητας, που τον τοποθέτησε στον περίβολο του κτιρίου του προξενείου.

Η βόμβα εξερράγη στις 22.00’ το βράδυ της 5ης Σεπτεμβρίου του 1955, προξενώντας ασήμαντες ζημιές. Σύμφωνα με το σχέδιο, η ενέργεια αυτή αποδόθηκε από τον τουρκικό Τύπο σε Έλληνες και ζητούνταν από τον λαό να ανταποδώσει το «άγος». Η αφορμή για την έξωση του Ελληνισμού της Πόλης είχε σημάνει.

Το ίδιο βράδυ, κάτοικοι ολόκληρων χωριών μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, με τραίνα, λεωφορεία, ακόμα και με φορτηγά του Στρατού, μαζί και με ποινικούς κρατούμενους που αφέθηκαν προσωρινά ελεύθεροι από τις φυλακές με υποσχέσεις από τις Αρχές για μείωση των ποινών τους και αντάλλαγμα την συμμετοχή σε επιδρομή κατά των Ελλήνων. Στόχος υπήρξε κυρίως η περιοχή του Περάν, όπου βρισκόταν οι περισσότερες ελληνικές επιχειρήσεις, καταστήματα και οικίες Ελλήνων.

Αυτές οι ομάδες, υπό τα απαθή βλέμματα αστυνομικών και Στρατού, κρατώντας τουρκικές σημαίες και κραδαίνοντας ρόπαλα, μαχαίρια και λοστούς, άρχισαν να βιαιοπραγούν απρόκλητα κατά Ελλήνων, καταστρέφοντας, λεηλατώντας και πυρπολώντας όχι μόνο τις περιουσίες τους, αλλά και Ορθόδοξες εκκλησίες και νεκροταφεία. Μάρμαρα και σταυροί πάνω στους τάφους θρυμματίστηκαν και λείψανα νεκρών ξεθάφτηκαν και τα οστά τους ρίφθηκαν έξω.

Ο απολογισμός ήταν τρομερός. Πολλοί Έλληνες θανατώθηκαν με εξαιρετικά βίαιους τρόπους, 200 περίπου γυναίκες βιάσθηκαν, 4.340 καταστήματα Ελλήνων καταστράφηκαν μερικώς ή ολοσχερώς, ενώ οι οικίες που λεηλατήθηκαν υπερέβησαν τις 2.500. Εργοστάσια και ελληνικές βιοτεχνίες καταστράφηκαν και ουδέποτε ανέκαμψαν, ενώ 38 εκκλησίες και μονές λεηλατήθηκαν και κατόπιν κάηκαν ολοσχερώς και 35 υπέστησαν εκτεταμένες ζημιές.

Ο τουρκικός λαός την επομένη ημέρα πανηγύριζε, ενώ η κυβέρνηση Μεντερές αποποιούμενη κάθε ανάμειξη, επέρριπτε την ευθύνη αορίστως στους κομμουνιστές, αποστέλλοντας και σχετικό τηλεγράφημα στον Έλληνα πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή, σε μία προσπάθεια υποβάθμισης των γεγονότων. Η ελληνική κυβέρνηση άφησε την τουρκική προκλητικότητα αναπάντητη, αποφεύγοντας να καταγγείλει και να εκθέσει την Άγκυρα στους διεθνείς οργανισμούς.

Χρήστος Κονταρίδης.

Ο Χρήστος Κονταρίδης είναι αντιστράτηγος Αστυνομίας ε.α. ~ πολιτικός επιστήμονας και ιστορικός.

Διαβάστε περισσότερα ...

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Σουηδία: 50 χρόνια από τη μέρα που άλλαξε η οδήγηση από αριστερά στα δεξιά

Πόσο εύκολα μπορείς να αλλάξεις μία παράδοση αιώνων στην οδήγηση μέσα σε μία ημέρα; Ας δούμε τι έγινε στην Σουηδία το ξημέρωμα της Κυριακής 3 Σεπτεμβρίου του 1967.

"Η Σουηδία αποφάσισε να στρίψει από τα αριστερά στα δεξιά και δεν έχει να κάνει με την πολιτική όπως καταλαβαίνεται" ξεκινάει το αυτονόητο για την εποχή σχόλιο του παρουσιαστή για το ρεπορτάζ της Dagen-H, της ημέρας Η, της ημέρας δηλαδή που τα αυτοκίνητα πλέον θα ακολουθούσαν δεξιόστροφη πορεία αντί για την στροφή προς τα αριστερά που κληρονόμησαν από τις άμαξες και τα κάρα.

H Dagen-Η ή όπως απλά την λένε οι Σουηδοί Högertrafikomläggningen (εκτροπή της κυκλοφορίας προς τα δεξιά) ήταν κάτι που βασάνιζε από καιρό. Δώδεκα χρόνια πριν, το 1955 είχαν προχωρήσει μάλιστα σε δημοψήφισμα το οποίο με ποσοστά Τσαουσέσκου (83%) στήριζε την διατήρηση της οδήγησης προς τα αριστερά.

Μία σειρά όμως από γεγονότα όπως ο τριπλασιασμός του αριθμού των αυτοκινήτων μέσα σε λίγα χρόνια, το ότι τους δρόμους της χώρας τους χρησιμοποιούσαν 5 εκατ. οχήματα από τις γειτονικές χώρες, Νορβηγία και Φινλανδία, όπου όπως και στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη η οδήγηση ήταν προς τα δεξιά έκανε την κυβέρνηση να έχει δεύτερες σκέψεις για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Οι αλλαγές δεν ήρθαν σε μία εβδομάδα αλλά σε βάθος χρόνου με επιτροπές που είχαν την υποστήριξη ακόμη και ψυχολόγων ενώ η εκπαίδευση και η προετοιμασία των οδηγών διήρκεσε τέσσερα χρόνια.

Όλες οι συσκευασίες του γάλακτος είχαν επάνω της καμπάνια της Dagen-H, συνέθεσαν ειδικό τραγούδι που έπαιζε συνεχώς στην τηλεόραση, ακόμη και εσώρουχα σχεδιάστηκαν με το σήμα της καμπάνιας.

Μερικές εβδομάδες πριν εφαρμοστεί το μέτρο είχαν τοποθετηθεί οι σηματοδοτές οι οποίοι είχαν σκεπαστεί με μαύρες σακούλες ενώ είχαν αλλάξει και τα βέλη στην άσφαλτο (πρώτη φωτογραφία) και ήδη η αριστερή οδήγηση έμοιαζε να είναι η λάθος.

Το βράδυ της μεγάλης αλλαγής, Σάββατο προς Κυριακή 3 Σεπτεμβρίου 1967 είχε απαγορευτεί η κυκλοφορία σε όλα τα οχήματα από τη μία μετά τα μεσάνυχτα έως και τις 6 το πρωί. Οχήματα που θα έπρεπε να κινηθούν έπρεπε να διαθέτουν ειδική άδεια. Ακόμη και αυτά όμως είχαν λάβει οδηγίες.

Θα έπρεπε να ακινητοποιηθούν πλήρως στις 4:45 και στις 5:00 ακριβώς να έχουν τοποθετηθεί στο αντίθετο ρεύμα με την ίδια όμως φορά που ταξίδευαν. Καθ' όλη την διάρκεια της νύχτας άνθρωποι της σουηδικής τροχαίας και των δήμων ξήλωναν την παλιά σήμανση και την αντικαθιστούσαν με την νέα στην λογική της οδήγησης προς τα δεξιά.

Τα μεγαλύτερα προβλήματα που είχαν να αντιμετωπίσουν στο γιγαντιαίο αυτό εγχείρημα ήταν οι μονόδρομοι, οι στάσεις των δημόσιων συγκοινωνιών που θα έπρεπε να μεταφερθούν στην απέναντι πλευρά, των λεωφορείων που οι πόρτες των επιβατών άνοιγαν για οδήγηση προς τα αριστερά και οι διασταυρώσεις.

Τα λεωφορεία αποτέλεσαν και το μεγαλύτερο κόστος του εγχειρήματος καθώς έναν μεγάλο μέρος πέρασε από τα συνεργεία για να ανοίξουν πόρτες και από την αντίθετη πλευρά ενώ υπήρξαν και μαζικές αγορές νέων.

Οι Δήμοι του Μάλμο και του Γκέτεμποργκ πούλησαν τα λεωφορεία τους σε Πακιστάν και Κένυα και τα αντικατέστησαν με καινούργια.

Όσο και αν φαίνεται παράξενο την πρώτη εργάσιμη ημέρα εφαρμογής του μέτρου όχι μόνο δεν σημειώθηκε κανένα θανατηφόρο ατύχημα αλλά ήταν ελαφρά μειωμένος σε σχέση με το μέσο όρο. Συγκεκριμένα καταγράφησαν 125 τροχαία έναντι 130-198 που ήταν τις προηγούμενες Δευτέρες. Την μείωση των ατυχημάτων και των δυστυχημάτων την επιβεβαίωσαν και οι ασφαλιστικές εταιρείες οι οποίες είδαν τις αποζημειώσεις τους να μειώνονται κατά 40% ένα μεγάλο διάστημα. Δύο χρόνια αργότερα τα ατυχήματα και τα δυστυχήματα επέστρεψαν στα φυσιολογικά επίπεδα.



Φωτογραφίες: AP Images ~ Mε πληροφορίες από: Time.com Wikipedia Reddit
Διαβάστε περισσότερα ...

Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

3η Σεπτεμβρίου 1843: Η επανάσταση που οδήγησε στο πρώτο Σύνταγμα

Σαν σήμερα συμπληρώνονται 174 χρόνια από την ιστορικής σημασίας επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου που ανάγκασε τον βασιλιά Όθωνα να παραχωρήσει Σύνταγμα στον ελληνικό ναό δίνοντας το όνομά της και στην ομώνυμη κεντρική πλατεία της Αθήνας.

Είχαν περάσει ήδη οκτώ χρόνια από την ενηλικίωση του βασιλιά Όθωνα και η κατάσταση στην Ελλάδα ήταν τραγική και διαρκώς χειροτέρευε. Προβλήματα που σχετίζονταν με την αγροτική γή, τις εθνικές γαίες, την εκπαίδευση και άλλους βασικούς πυλώνες του συστήματος, αποσάθρωναν σταδιακά τη χώρα και προκαλούσαν την δικαιολογημένη δυσφορία του λαού.

Την κατάσταση επιδείνωνε ο απολυταρχισμός που χαρακτήριζε το παλάτι και οδηγούσε σε μικροεξεγέρσεις, οι οποίες όμως καταπνίγονταν αμέσως από τον κυβερνητικό στρατό. Το αποτέλεσμα ήταν το παλάτι να αποτελεί για χρόνια αιτία πολιτικών αναταραχών και να συγκεντρώνει το μίσος και τη δυσαρέσκεια του Ελληνικού λαού.

Η Ελλάδα ήταν προφανές ότι χρειαζόταν μία ριζική αλλαγή και την θέσπιση νόμων που θα οργάνωναν την πολυτάραχη κοινωνικοπολιτική ζωή της χώρας και θα έβαζαν το παλάτι και τους ενοίκους του στη θέση τους.

Η αρχή έγινε το 1840 όταν ο στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης ίδρυσε μία (κατά τον Όθωνα,παράνομη) οργάνωση, με σκοπό την επιβολή Συντάγματος. Η οργάνωση αυτή, σιγά σγιά συγκέντρωσε πρώην πολεμιστές του 1821 που είχαν πολεμήσει για μία ελεύθερη Ελλάδα και τώρα είχαν παραγκωνιστεί από τους Βαυαρούς και έβλεπαν τη χώρα τους να παρακμάζει.

Μερικοί από τους οπλαρχηγούς που μυήθηκαν ήταν οι Θεόδωρος Γρίβας, o Μήτρος Δεληγιώργης και o Κριεζιώτης, ενώ ο Μακρυγιάννης φρόντισε να μυήσει και ισχυρές προσωπικότητες του πολιτικού χώρου. Ήρθε σε επαφή με τον Ανδρέα Μεταξά και τον Ανδρέα Λόντο οι οποίοι μυήθηκαν στο κίνημα και τους ακολούθησαν οι Ρήγας Παλαμήδης, Κωνσταντίνος Κανάρης, Χρύσανθος Σισίνης και Κωνσταντίνος Ζωγράφος. Τέλος για να επιτύχουν και τη συνεργασία του στρατού μύησαν και τον συνταγματάρχη Δημήτριο Καλλέργη, τον οποίο όρισαν στρατιωτικό διοικητή της Αθήνας.

Το κίνημα είχε πλέον οργανωθεί. Έμενε μόνο να οργανωθεί το μεγάλο πραξικόπημα που θα ανάγκαζε τον Όθωνα να δώσει Σύνταγμα στον Ελληνικό λαό. Η αρχική ημερομηνία εκδήλωσης του κινήματος είχε ορισθεί να είναι η 25η Μαρτίου 1844, για να συμπίπτει με τον εορτασμό της επανάστασης. Ο Μακρυγιάννης όμως, μέσα στον ενθουσιασμό του διέδωσε το μυστικό σε πολλούς, με αποτέλεσμα να επισπευθεί η εκδήλωση του κινήματος.

Σύμφωνα με το σχέδιο το κίνημα θα ξεκινούσε από τους στρατώνες, προκειμένου να ακινητοποιηθούν άμεσα τα στελέχη του Οθωνικού καθεστώτος. Το τελικό σύνθημα δόθηκε τη νύχτα της 2ης προς 3ης Σεπτεμβρίου, όταν στελέχη του κινήματος κατευθύνθηκαν προς το σπίτι του Μακρυγιάννη. Η κινητικότητα αυτή, τράβηξε την προσοχή των χωροφυλάκων, οι οποίοι περικύκλωσαν ην οικία Μακρυγιάννη.

Ο συνταγματάρχης Καλλέργης, συνειδητοποιώντας την κρισιμότητα της κατάστασης, πήγε στους στρατώνες και με το σύνθημα "Ζήτω το Σύνταγμα" έδωσε το έναυσμα στους στρατιωτικούς να ξεσηκωθούν.

Ένας λόχος διέλυσε την πολιορκία στο σπίτι του Μακρυγιάννη και ένας δεύτερος άνοιξε τις φυλακές του Μεντρεσέ. Ο ίδιος ο Καλλέργης, παράλληλα, κατευθύνθηκε με 2.000 στρατιώτες στα ανάκτορα, ενω κατ' εντολή του, στρατιωτικά αποσπάσματα είχαν καταλάβει το νομισματοκοπείο, την Εθνική Τράπεζα, το Δημόσιο Ταμείο και τα διάφορα υπουργεία.

Ο στρατός έφτασε στα ανάκτορα της Αθήνας (τη σημερινή Βουλή) με ζητωκραυγές και επευφημίες και σύντομα ενώθηκε μαζί του και ο ελληνικός λαός. Κάθε προσπάθεια του πανικόβλητου Όθωνα να διαλύσει την πορεία έπεφτε στο κενό. Ο βασιλιάς φοβούμενος για τα χειρότερα, έστειλε τον Στάινστορφ, τον διαγγελέα του, στο Σχινά για να φέρει τα πυροβόλα, εκείνος όμως τον αγνόησε και συντάχθηκε με τους επαναστάτες

Στις 3 τα ξημερώματα κλήθηκε σε συνεδρία το συμβούλιο της επικρατείας προκειμένου να επικυρώσουν την επανάσταση. Το συμβούλιο αναγνώρισε το κίνημα, καθόρισε τη σύγκληση Εθνοσυνέλευσης και διόρισε επιτροπή υπό τους Γεώργιο Κουντουριώτη, Λ. Μαυρομιχάλη, Γ. Λινιάνα, Γ. Ψύλλα, Ανδρέα Λόντο και Κ. Προβελέγγιο, η οποία θα παρουσίαζε τις αποφάσεις του στο Βασιλιά.

Το νέο υπουργικό συμβούλιο, αποτελούνταν από στελέχη των τριών μεγάλων κομμάτων και είχε ως εξής : Ο Ανδρέας Μεταξάς ήταν ο Πρόεδρος και υπουργός εξωτερικών, ο Ανδρέας Λόντος ορίστηκε υπουργός στρατιωτικών, ο Κωνσταντίνος Κανάρης υπουργός Ναυτικών, υπουργός Δικαιοσύνης ο Λέων Μελάς, υπουργός εκκλησιαστικών & παιδείας ο Μιχαήλ Σχινάς, υπουργός Οικονομικών ο Δρόσος Μανσόλας και υπουργός Εσωτερικών ο Ρήγας Παλαμήδης.

Στις 3 το μεσημέρι της 3ης Σεπτεμβρίου, ο λαός και ο στρατός διαλύθηκαν αφού πληροφορήθηκαν ότι όλα τα αιτήματα των επαναστατών έγιναν αποδεκτά, ενώ με βασιλικό διάταγμα, η 3η Σεπτεμβρίου ανακηρύχθηκε μέρα εθνικής γιορτής και ο Δημήτριος Καλλέργης παρασημοφορήθηκε, ως αρχηγός του επαναστατικού κινήματος.

Τους δύο επόμενους μήνες (Οκτώβριο και Νοέμβριο) έγιναν οι εκλογές του 1843 και συγκροτήθηκε η συνταγματική Εθνική Συνέλευση, η οποία συνέταξε το Σύνταγμα που υπέγραψε και ο Όθωνας.

Η επανάσταση αυτή αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της πολιτικής ιστορίας της χώρας που οι Έλληνες δε θα πρέπει να ξεχνάνε, αφού η 3η Σεπτεμβρίου, αποτελεί πλέον κάτι παραπάνω απο ιστορικό γεγονός. Είναι ημέρα μνήμης για την αναίμακτη μετάβαση της Ελλάδας απο την βασιλεία στην συνταγματική μοναρχία, αποδεικνύοντας ότι ο λαός έχει τη δύναμη να εισακουστεί αναίμακτα και χωρίς τη χρήση βίας, ακόμα και κάτω απο τις πιο αντίξοες συνθήκες.
Διαβάστε περισσότερα ...

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

Η ίδρυση του ΠΑΣΟΚ - Στις 3 του Σεπτέμβρη του 1974

Στις 3 του Σεπτέμβρη του 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου ανακοινώνει την ίδρυση του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος, μιας πολιτικής παράταξης που θα κυριαρχήσει πολιτικά στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης και θα τη σημαδέψει θετικά και αρνητικά.

Η πτώση της Χούντας στις 24 Ιουλίου 1974, βρήκε τον Ανδρέα Παπανδρέου, 55 χρονών τότε, εξόριστο στον Καναδά. Ο ίδιος δεν έσπευσε να έλθει αμέσως στην Αθήνα, όπως θα περίμενε κανείς, αλλά παρέτεινε την παραμονή του στο εξωτερικό με προτροπή των πολιτικών του φίλων, καθώς υπήρχαν φόβοι για τη ζωή του στο ρευστό πολιτικό τοπίο των πρώτων ημερών της μεταπολίτευσης, την οποία είχε χαρακτηρίσει απλά «αλλαγή φρουράς του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα».

Στα τέλη Ιουλίου διέψευσε τις πληροφορίες για την ίδρυση κόμματος, καθώς πίστευε ότι η δημοκρατία δεν είχε αποκατασταθεί και ότι αν τελικά πραγματοποιηθούν εκλογές αυτές θα είναι νόθες και διαβλητές. Στελέχη της προδικτατορικής Ένωσης Κέντρου και ιδιαίτερα ο Γιάννης Αλευράς θα τον πείσουν τελικά ότι στην Ελλάδα συντελούνται ουσιαστικές πολιτικές μεταβολές και ότι πλατιές λαϊκές μάζες περιμένουν ανυπόμονα την επιστροφή του στην Ελλάδα και την κάθοδό του στην πολιτική.

Στις αρχές Αυγούστου ο Ανδρέας παίρνει την απόφαση να έρθει στην Ελλάδα και να ηγηθεί κόμματος, όχι της προδικτατορικής Ένωσης Κέντρου, όπως περίμεναν πολλοί, αλλά μιας νέας πιο ριζοσπαστικής πολιτικής παράταξης, με σοσιαλιστικό προσανατολισμό.

Στις 6 Αυγούστου συγκαλεί στο Βίντερτουρ της Ελβετίας για πρώτη και τελευταία φορά το εθνικό συμβούλιο του Πανελληνίου Απελευθερωτικού Κινήματος (ΠΑΚ), μιας αντιστασιακής οργάνωσης, που είχε ιδρύσει κατά τη διάρκεια της δικτατορίας και διακήρυττε όχι μόνο την πτώση της χούντας, αλλά και «την αποδέσμευση της χώρας από την ξένη εξάρτηση» και «την πραγματοποίηση ριζικών αλλαγών, με τελικό στόχο το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας».

Στη συνδιάσκεψη συμμετείχαν γύρω στα 80 άτομα, τα οποία την επομένη αποφάσισαν τη διάλυση του ΠΑΚ και τη μετεξέλιξή του σε σοσιαλιστικό κόμμα, που να βασίζεται στις διακηρυγμένες αρχές του Πανελληνίου Απελευθερωτικού Κινήματος. Παράλληλα, μια άλλη επιτροπή επιφορτιζόταν με τη συγγραφή ενός σχεδίου «διακήρυξης αρχών« του νέου πολιτικού σχηματισμού.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου επέστρεψε στην Ελλάδα το βράδυ της 16ης Αυγούστου και έτυχε αποθεωτικής υποδοχής από πολιτικούς του φίλους και χιλιάδες λαού στο αεροδρόμιο του Ελληνικού και κατά μήκος της διαδρομής προς το Καστρί.

Το σύνθημα που δονούσε την ατμόσφαιρα ήταν «ΝΑΤΟ, ΣΙΑ, προδοσία!».

Μαζί του από το αεροπλάνο βγήκαν η σύζυγός του Μαργαρίτα, ο γιος του Γιώργος, ο Κίμων Κουλούρης, η Αγγέλα Κοκκόλα και ο Μιχάλης Ζιάγκας.

Ένα από τα πρώτα προβλήματα που κλήθηκε να αντιμετωπίσει ήταν η επιμονή πολλών επιφανών κεντρώων πολιτικών να ηγηθεί της Ένωσης Κέντρου με ανανεωμένη φυσιογνωμία. Υπέρ αυτής της λύσης ήταν, μεταξύ άλλων, ο προδικτατορικός διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Αντώνης Λιβάνης, ο Γιάννης Αλευράς και ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος. Ο Ανδρέας δεν φαίνεται να πήρε σοβαρά την προοπτική αυτή και συζητούσε μαζί τους για χάρη της συζήτησης. Ήταν αποφασισμένος να ηγηθεί ενός νέου κόμματος κι εκεί κατευθύνονταν οι ουσιαστικές συζητήσεις με τους στενούς του συνεργάτες.

Κατά τη διάρκεια της επεξεργασίας της ιδρυτικής διακήρυξης του νέου πολιτικού σχηματισμού τέθηκε και το ζήτημα της ονομασίας. Ο Ανδρέας πρότεινε το «Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα για την Αναγέννηση της Ελλάδας», αλλά ο όρος «αναγέννηση» θα θεωρηθεί από τους περισσότερους συνομιλητές του απαρχαιωμένος, ενώ άλλοι θα πουν ότι μοιάζει με σύνθημα της χούντας. Τελικά, θα εγκαταλειφθεί και θα επιλεγεί η ονομασία «Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα».

Η πρόταση του Αντώνη Λιβάνη για αντικατάσταση του «σοσιαλιστικό» με τη λέξη «δημοκρατικό» επίσης απορρίφθηκε. Στο δίλημμα «κόμμα» ή «κίνημα» επικράτησε εύκολα το δεύτερο για να τονίζει τον αντιγραφειοκρατικό χαρακτήρα του νέου πολιτικού σχηματισμού. Το σήμα που τελικά υιοθετήθηκε, ήταν ένας πράσινος ανατέλλων ήλιος, εμπνευσμένο από μια μικρή τροτσκιστική ομάδα.

Η επίσημη παρουσίαση του νέου κόμματος έγινε στις 3 Σεπτεμβρίου 1974 στο ξενοδοχείο «Κινγκ Πάλας» της Αθήνας, παρουσία 150 ατόμων, που αποτέλεσαν τον ιδρυτικό του πυρήνα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου εμφανίστηκε καθυστερημένος στην αίθουσα της εκδήλωσης, φορώντας άσπρο πουκάμισο και φαρδιά δερμάτινη ζώνη. Διάβασε ολόκληρη τη «διακήρυξη αρχών» και στη συνέχεια τη μοίρασε στους παριστάμενους δημοσιογράφους, τυπωμένη σ’ ένα μικρό πράσινο βιβλιαράκι.

Το κεντρικό σύνθημα που αναφέρεται στη διακήρυξη και καθορίζει τις αρχές του νέου κόμματος, ήταν το τετράπτυχο «Εθνική Ανεξαρτησία - Λαϊκή Κυριαρχία - Κοινωνική Απελευθέρωση - Δημοκρατία». Όπως τόνισε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο «βασικός κυριαρχικός στόχος του κινήματος είναι η δημιουργία μιας πολιτείας απαλλαγμένης από ξένο έλεγχο ή επεμβάσεις, πολιτείας απαλλαγμένης από έλεγχο ή επιρροή της οικονομικής ολιγαρχίας.

Το Π.Σ.Κ, όπως το έγραφαν τις πρώτες μέρες οι εφημερίδες, ήταν γεγονός. Το αρκτικόλεξο ΠΑΣΟΚ, που θα επικρατήσει τελικά, θα το επιβάλλει μέσα από τις σελίδες του «Βήματος» ο πολιτικός συντάκτης Σταύρος Ψυχάρης.

Διαβάστε περισσότερα ...

Κυριακή, 27 Αυγούστου 2017

Sachs: Βόλτες στον χρόνο

Την 1η Αυγούστου 1895 ιδρύθηκε στην Schweinfurt από τους εφευρέτες Ernst Sachs (1867-1932) και τον Karl Fichtel , η γενική σύμπραξη Schweinfurter Präzisions-Kugellagerwerke Fichtel & Sachs (oHG) για την παραγωγή ρουλεμάν και ποδηλάτων.

Το 1897, η εταιρεία εισήγαγε τον ελεύθερο τροχό της για ποδήλατα, το οποίο έγινε ευρέως δημοφιλές.

Το 1911, ο Fichtel πέθανε, η εταιρεία είχε περίπου 7.000 υπαλλήλους. Το 1923, η εταιρική σχέση oHG μετατράπηκε σε μετοχική εταιρεία και το τμήμα που φέρει ρουλεμάν πωλήθηκε στην SKF , μια σουηδική εταιρία με την προϋπόθεση ότι η παραγωγή θα παραμείνει σταθερή στο Schweinfurt.

Από το 1929 έως το 1996, η F & S παρήγαγε επίσης κινητήρες, πρώτα για ποδήλατα, και αργότερα για μοτοσικλέτες και μικρά αυτοκίνητα.Το 1929, η F & S ξεκίνησε την παραγωγή εξαρτημάτων αυτοκινήτων, κυρίως συμπλεκτών και αμορτισέρ .

Ο Ernst Sachs πέθανε το 1932 και, το 1936, ο γιος του, Willy Sachs, έδωσε την αθλητική αρένα Willy Sachs Stadion στην πόλη Schweinfurt.


Στη δεκαετία του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η F & S αγόρασε πολλές παραδοσιακές εταιρείες ποδηλάτων και μάρκες όπως η Hercules Rabeneick Huret Maillard και Sedis.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Sachs παρήγαγε την επαναστατική μοτοσικλέτα Hercules με κινητήρα Wankel .


Το 1987, η γερμανική Mannesmann AG απέκτησε το μεγαλύτερο μέρος της μετοχής της F & S και το 1997 μετονομάστηκε σε Mannesmann Sachs AG .

Το 2001, η Sachs πωλήθηκε στην ZF Friedrichshafen AG και μετονομάστηκε σε ZF Sachs AG .Το τμήμα ποδηλάτων πωλήθηκε σε μια αμερικανική εταιρεία, την SRAM Corporation που εδρεύει στο Σικάγο , αφήνοντας το τμήμα Sachs της ZF να επικεντρωθεί στην παραγωγή εξαρτημάτων αυτοκινήτων για κινητήρες και σασί .

Το 2003, η ZF Sachs AG είχε 16.511 υπαλλήλους σε 19 χώρες και όγκο πωλήσεων 2,1 δισ. Ευρώ . Ο όγκος των πωλήσεων μειώθηκε έκτοτε σε 1,8 δισ. Ευρώ το 2011.

SACHS RL 50

H ιστορία του μοτοποδηλάτου στην Ελλάδα ανήκει και στη Sachs. Η πορεία της όμως πέρασε μια κρίση όταν οι Ιάπωνες έφτασαν στη χώρα μας. Πρόσφεραν χρώματα, φωτάκια, λαμπάκια, διακόπτες και φλας. Τότε η Sachs φάνηκε προς στιγμή να χάνει το παιχνίδι.


Όταν όμως ξεκίνησε και αυτή να προσφέρει χρώματα, φλας, ζάντες, δισκόφρενα, και κάτι ακόμα… ποιότητα κατασκευής, τότε ξαναγύρισε στις πωλήσεις αν και οι τιμές της ήταν ιδιαίτερα “τσουχτερές”.

Ένα από αυτά τα μοτοποδήλατα που πρόσφεραν τα παραπάνω ήταν και το Sachs RL 50.Ο κινητήρας ήταν δίχρονος, δεν διάθετε καμιά ιδιαίτερη τεχνολογία αλλά ήταν κατασκευασμένος από υλικά πρώτης ποιότητας και η αντοχή του είχε δημιουργήσει θρύλους γύρω από το όνομα της Sachs.


Ο συμπλέκτης ήταν υγρός πολύδισκος και το κιβώτιο ταχυτήτων που εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί άξονες, αξονάκια, και ροδέλες διέθετε πέντε ταχύτητες. Στο RL η κεφαλή και ο κύλινδρος ήταν κατασκευασμένοι από αλουμίνιο και διέθεταν πλούσιες ψύκτρες.

Ο σκελετός αποτελείτο από από μια σωλήνα μεγάλης διαμέτρου και ο κινητήρας κρεμόταν από αυτόν. Οι αναρτήσεις ήταν αρίστης ποιότητας και διέθεταν τα καλύτερα αμορτισέρ που υπήρχαν τότε. Το RL εκτός από τα πίσω αμορτισέρ διέθετε αμορτισέρ και εμπρός, όπου δεν υπήρχε πιρούνι αλλά ένα ψαλίδι.


Στον τομέα του φινιρίσματος όλα ήταν άψογα. Χρώματα καλής ποιότητας, καθρέπτες, στροφόμετρο, ταχύμετρο, φλας, διακόπτες καλής ποιότητας, μεγάλα φωτιστικά σήματα, λάστιχα που πολλοί θα ζήλευαν, σκάρα, πολλά εργαλεία, τρόμπα και ζάντες χυτές μαγνησίου! Η σέλα χωρούσε άνετα δύο άτομα και η ανάφλεξη ήταν ηλεκτονική.

Στον τομέα της οδικής συμπεριφοράς το RL 50 χαρακτηρίστηκε ως το μοτοποδήλατο με την καλύτερη οδική συμπεριφορά από όλα τα αντίστοιχα 50άρια. Μπορούσε κανείς να επιτύχει κλίσεις, απλησίαστες ακόμα και για μοτοσυκλέτες. Η σωστή γεωμετρία, τα καλά ελαστικά και τα αμορτισέρ, παρουσίαζαν μια ενθουσιώση εικόνα.


Η άνεση βρισκόταν σε καλά επίπεδα, χάρη στα σωστά ελατήρια ενώ το ακριβέστατο τιμόνι επέτρεπε στον αναβάτη να ελέγχει με ακρίβεια κάθε ελιγμό. Η τελική του ταχύτητα ήταν λίγο πάνω από την γραμμή των 100χλμ/ώρα καθιστώντας έτσι το RL 50, το πιο γρήγορο 50άρι της εποχής του…
Διαβάστε περισσότερα ...

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017

Zündapp: Αφησε κι αυτή το στίγμα της

Η πρώτη μοτοσικλέτα ήταν το μοντέλο Z22 το 1921. ένα απλό, αξιόπιστο μηχανάκι που παράγεται σε μεγάλες σειρές.

Από το 1931 ο Ferdinand Porsche και ο Zündapp ανέπτυξαν το πρωτότυπο Auto für Jedermann (αυτοκίνητο για όλους) που ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε το όνομα Volkswagen.  

Η Porsche προτιμούσε τον τετρακύλινδρο κινητήρα, αλλά η Zündapp χρησιμοποίησε έναν υδρόψυκτο 5κύλινδρο ακτινικό κινητήρα .Το 1932 λειτουργούσαν τρία εργοστάσια.Η πρώτη μοτοσυκλέτα μεγάλου κυβισμού κατασκευάζεται το 1933 με την σειρά K με κινητήρες 200cc και 800cc.Η καινοτομία τους ήταν στο σύστημα μετάδοσης της κίνησης με άξονα και όχι με αλυσίδα όπως είχαν οι περισσότερες μοτοσυκλέτες της εποχής.

Και τα τρία εργοστάσια χάθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου, το τελευταίο σε επιδρομή βομβιστικής επίθεσης στη Στουτγάρδη το 1945.

Η Zündapp KS600, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1938, είχε 28 hp (21 kW) οριζοντίως αντίθετοι δικύλινδρο κινητήρα με βαλβίδες επικεφαλής . Το KS600 διακόπηκε και αντικαταστάθηκε τελικά από το KS750, ο κινητήρας του ήταν ένα απομεινάρι μετά την καταστροφή του πολέμου.


H Zündapp επέστρεψε στην παραγωγή μοτοσικλετών στα τέλη της δεκαετίας του 1940, επέλεξε να επαναχρησιμοποιήσουν κινητήρα του KS600 το KS601 με μερικές τροποποιήσεις. Από το 1936-1938 παρήγαγε το μοντέλο KKS500. Αυτή ήταν η πρώτη Zündapp με την αλλαγή ταχυτήτων στο πόδι.



Από το 1940 και μετά παράγονται περισσότερες από 18.000 μοτοσυκλέτες.Κατασκεύασε επίσης κινητήρες αεροσκαφών, συμπεριλαμβανομένου του 9-092, το οποίο χρησιμοποιείται σε ελαφρά αεροσκάφη, συμπεριλαμβανομένου του Brunswick LF-1 Zaunkönig (1942) ab initio εκπαιδευτικό αεροσκάφος.



Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η εταιρεία μεταπηδά σε μικρότερες μηχανές, κυρίως το «Bella» σκούτερ, το οποίο ήταν ένα σχετικά βαρύ μηχανάκι για τον τύπο του.Το 1951 Zündapp κυκλοφόρησε την τελευταία μεγάλου κυβισμού μοτοσυκλέτα, ένα από τα πιο διάσημα του: το KS601 (τον «πράσινο ελέφαντα”) με 598 cc δικύλινδρο κινητήρα.



Από το 1957 – 1958 η εταιρεία παρήγαγε επίσης το λιλιπούτειο αυτοκινητάκι, microcar Zündapp Janus.Το 1958 η εταιρεία μετακόμισε από τη Νυρεμβέργη στο Μόναχο .Στη συνέχεια, η εταιρεία ανέπτυξε αρκετά νέα μικρότερα μοντέλα, διέκοψε την ανάπτυξη των τετράχρονων κινητήρων και παράγει μόνο δίχρονους. 

H Zündapp παρουσίασε κάποια επιτυχία στα μηχανοκίνητα αθλήματα με τον αμερικανικό αναβάτη Dave Ekins να κερδίζει μια συνολική νίκη στο Enduro του 1967 Greenhorn Enduro με 100cc Zündapp, νικώντας τους ανταγωνιστές σε πολύ μεγαλύτερες μοτοσυκλέτες. O Βέλγος αναβάτης André Malherbe οδήγησε ένα Zündapp για να κερδίσει τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα μοτοσικλετών 125cc το 1973 και πάλι το 1974.

Αρχικά, τα σκούτερ και τα μοτοποδήλατα Zündapp πωλούνταν καλά, αλλά αργότερα οι πωλήσεις μειώθηκαν και το 1984 η εταιρεία χρεοκόπησε και έκλεισε.



Μετά την πτώχευση, ολόκληρη η γραμμή παραγωγής και οι πνευματικές ιδιότητες αγοράστηκαν από την Xunda Motor Co. Tianjin (Κίνα).Παράγουν μικρές μοτοσικλέτες Zündapp από το 1987 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Το Zündapp εξακολουθεί να δραστηριοποιείται, αλλά κάνει τις μοτοσικλέτες τετράχρονες και τα ηλεκτρικά μοτοποδήλατα που βασίζονται στην Honda.

Η Zündapp είχε επίσης μια τεχνική συνεργασία με την Royal Enfield (Ινδία) για την κατασκευή μοτοποδηλάτων και μοτοσικλετών. Ένα ειδικό εργοστάσιο κατασκευάστηκε στο Ranipet κοντά στην Chennai στις αρχές της δεκαετίας του 1980 για την κατασκευή μικρών, ελαφρών δίχρονων μοτοσυκλετών που θα προσφέρονται μαζί με τη ναυαρχίδα Royal Enfield Bullet .

Η Enfield ξεκίνησε δύο μοτοσυκλέτες των 50cc πρώτα το Silver Plus και τη μοτοσικλέτα εξερευνητών 3 ταχυτήτων.Αργότερα τo 175cc Enfield Fury (με βάση το Zündapp KS175) εισήχθη ως μοτοσικλέτα επιδόσεων.Είχε κιβώτιο ταχυτήτων 5 ταχυτήτων, ένα υδραυλικό δισκόφρενο Brembo και ένα ατσάλινο βαρέλι με σκληρό χρωματιστό κύλινδρο, όλα ήταν τα πρώτα σε μια μοτοσικλέτα στη χώρα.

Διαβάστε περισσότερα ...

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Kreidler Florett - Η ιστορία της μηχανής που άφησε εποχή στην Ελλάδα

Το 1903 ένας έξυπνος γερμανός ο Άντον Κρέιντλερ (Anton Kreidler), αποφασίζει να ξεκινήσει μια μικρή βιοτεχνία παραγωγής μεταλικών τηλεγραφικών καλωδίων κοντά στην πόλη της Στουντγκάρδης στην Γερμανία.

Φυσικά, ο έξυπνος επιχειρηματίας δεν είχε ιδεα πως μερικά χρόνια αργότερα θα δημιουργούσε ένα εξαιρετικό "κατασκεύασμα" που αφησε ιστoρία.

Θα ήταν η μηχανή Florett-Kreidler, ή αλλιώς γνωστή στην Ελλάδα ως "φλωρέττα", μια μοτοσυκλέτα που αποτέλεσε ένα "φαινόμενο" στους Ευρωπαϊκούς δρόμους μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο το 1960 η 1 στις 3 μοτοσυκλέτες που κυκλοφορούσαν στους γερμανικούς αυτοκινητόδρομους να είναι φλωρέττες.

Anton Kreidler

Η Kreidler είχε αρχικά την έδρα της στο Kornwestheim , μεταξύ του Ludwigsburg και της Στουτγάρδης . Ιδρύθηκε το 1903 ως Kreidlers Metall- und Drahtwerke από το Anton Kreidler και άρχισε να κατασκευάζει μοτοσικλέτες το 1951. 

Ο γιος του Αντόνιου, Alfred, κατάφερε να ανοίξει εκ νέου το εργοστάσιο το 1945. Εκτός από το ότι ήταν καλός επιχειρηματίας, ο Alfred ήταν ένας καλός εργοδότης που φρόντιζε την ευημερία των εργαζομένων του. Είχε επίσης ιδέες πέρα ​​από την κατασκευή καλωδίων. 

Ο Alfred ενδιαφέρθηκε για ελαφρούς κινητήρες και, το 1950, μόλις 5 χρόνια μετά το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρχε ανάγκη για οικονομικά δίκυκλα δίκυκλα.Εκείνη την εποχή, μόνο οι πλούσιοι θα μπορούσαν να αντέξουν τα αυτοκίνητα.

 

Έτσι, ο Alfred, ο οποίος, μαζί με μερικούς φίλους, είχε ήδη κατασκευάσει μερικούς κινητήρες κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να εμπλακεί στην κατασκευή μοτοποδηλάτων. 

Το πρωτότυπο Kreidler R50 (R = Roller, Γερμανικά το σκούτερ) απέδειξε ότι το σχέδιο ήταν βιώσιμο.Ο Gunter Markert έφτασε σε ένα χιλιόμετρο ισοδύναμο με μια παγκόσμια περιοδεία στην R50 και ο γερμανικός τύπος ανέφερε την πρόοδό του. Η παραγωγή του Kreidler ξεκίνησε το 1951.

Στα επόμενα χρόνια, τα Kreidlers έγιναν πολύ δημοφιλείς στη Γερμανία, κυρίως λόγω της αξιοπιστίας τους. Άλλοι λόγοι για αυτήν τη δημοτικότητα ήταν τα πολυάριθμα αρχεία ταχύτητας 50cc που είχαν τεθεί από αυτά τα μηχανήματα.

 

Το 1959 το ένα τρίτο όλων των γερμανικών μοτοσυκλετών ήταν Kreidler.Στη δεκαετία του 1970 η Kreidler είχε πολύ μεγάλη επιτυχία στο μηχανοκίνητο αθλητισμό. Ειδικά στην Ολλανδία οι αναβάτες Jan de Vries και Henk van Kessel ήταν επιτυχείς.

Η Kreidler δραστηριοποιήθηκε στην μοτοσικλέτα Grand Prix με μεγάλη επιτυχία στη δεκαετία του 1970 και τη δεκαετία του 1980, κέρδισε οκτώ τίτλους παγκόσμιου πρωταθλητή σε κατηγορία 50 cc :

 

  • 1971 Jan de Vries 
  • 1973 Jan de Vries
  • 1974 Henk van Kessel 
  • 1975 Ángel Nieto
  • 1979 Eugenio Lazzarini
  • 1980 Eugenio Lazzarini
  • 1982 Stefan Dörflinger
  • 1983 Stefan Dörflinger
    Οι νέοι της εποχής εκείνης επιθυμούσαν διακαώς και έκαναν τα αδύνατα δυνατά, ώστε να αποκτήσουν ένα από τα πιο δημοφιλή οχήματα.Ένα τέτοιο μοτοποδήλατο ήταν μεταφορικό μέσο, εργαλείο δουλείας και αντικείμενο διασκέδασης.


    Ανεβαίνοντας πάνω στην σέλα, ταυτόχρονα απολάμβαναν και μεγαλύτερης εκτίμησης στα μάτια του γυναικείου φίλου. Το θρυλικό αυτό μέσο, άρχισε να χάνει την αίγλη του, μετά από 30 περίπου χρόνια, όταν άρχισαν να κυκλοφορούν τα αυτοκίνητα σε μεγαλύτερο βαθμό.

    Η δεκαετία του 1980 έφερε στο τέλος το Kreidler.Οι ιαπωνικοί κατασκευαστές εισήγαγαν καλύτερα εμπορικά, πιο αξιόπιστα και πάνω από όλα πιο μοντέρνα μηχανήματα.


    Η Kreidler έπαψε τη δραστηριότητά της το 1982 και τα δικαιώματα επί του εμπορικού σήματος πωλήθηκαν στον επιχειρηματία Rudolf Scheidt ο οποίος είχε κατασκευάσει μέχρι το 1988 τον ιταλικό κατασκευαστή Garelli Motorcycles με το όνομα Kreidler.Τα δικαιώματα για το σήμα Kreidler αποκτήθηκαν στη συνέχεια από τον κατασκευαστή ποδηλάτων Prophete .


    Τα μοτοποδήλατα "Flirt-matic" ήταν διαθέσιμα μέχρι το 1988. Αυτά ήταν τα μηχανήματα του Garelli "κατασκευασμένα με σήματα" ως Kreidlers.Υπάρχει επίσης ασιατικό σκούτερ με το όνομα Kreidler Florette.

    Πρόσφατα η Kreidler αποφάσισε να επιστρέψει στην παραγωγή μοτοσυκλετών μικρού κυβισμού (αλλά και ηλεκτρικών scooter), με δυνατότερο χαρτί ένα Cafer Racer μοντέλο στα 125 κ.εκ. με το όνομα Dice CR 125.

    Το Dice CR 125 έχει ανακοινώσιμη ιπποδύναμη 11,2 hp, η εργοστασιακή ταχύτητα του δηλώνεται λίγο κάτω από τα 100 χλμ/ώρα, ενώ το βάρος βρίσκεται στα 112 κιλά.Η Kreidler ζητά 2.599 ευρώ για το Dice CR 125.


    Δίπλα στο Dice CR 125, βρίσκουμε 2 παραλλαγές της μοτοσυκλέτες σε Supermoto και On-Off μορφή, με αντίστοιχα ονόματα Dice SM 125 Dice GS 125 και τιμή ίδια με το CR 125 στα 2.599 ευρώ.

    Παράλληλα υπάρχει και ένα πενηντάρι στη γκάμα, το Supermoto Dice SM 50 και αυτό στην ίδια τιμή με τα 125 (2.599 ευρώ).Πέρα από τις παραπάνω μοτοσυκλέτες η Kreidler διαθέτει μια πλειάδα (9 παρακαλώ) rebadged κινέζικα scooter στη γκάμα της αλλά και 2 e-scooters με τα ονόματα E-Florett 1.0 (2.499 ευρώ) E-Florett 3.0 (3.899 ευρώ).



    Διαβάστε περισσότερα ...

    Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

    Nearest Green, ο σκλάβος από το Lynchburg του Τενεσί, που δίδαξε στον Jack Daniel

    Η συγγραφέας Fawn Weaver ήταν σε διακοπές στη Σιγκαπούρη το περασμένο καλοκαίρι, όταν διάβασε για πρώτη φορά για τον Nearest Green, τον σκλάβο από το Lynchburg του Τενεσί, που δίδαξε στον Jack Daniel πώς να φτιάχνει ουίσκι.

    Η ύπαρξη του Green ήταν από καιρό ένα κοινό μυστικό, αλλά το 2016 η Brown-Forman, η εταιρία που κατέχει το αποστακτήριο του Jack Daniel στο Τενεσί, παρουσίασε για πρώτη φορά στον διεθνή τύπο τη συμβολή του Nearest Green στην παρασκευή του διάσημου ουίσκι, σύμφωνα με δημοσίευμα των New York Times.

    «Ήταν μάλλον κάπως αταίριαστο να ειπωθεί νωρίτερα ότι ένα από τα πιο γνωστά εμπορικά σήματα στον κόσμο δημιουργήθηκε, εν μέρει, από έναν σκλάβο», λέει η Weaver, μια Αφροαμερικανίδα επενδυτής ακινήτων και συγγραφέας. Αποφασισμένη να δει την αλλαγή με τα ίδια της τα μάτια, πήρε το αεροπλάνο από τον Λος Άντζελες και ταξίδεψε στο Νάσβιλ. Αλλά φτάνοντας στο Lynchburg και αφού πραγματοποίησε τρεις διαφορετικές ξεναγήσεις στα αποστακτήρια της περιοχής, δεν άκουσε καμία αναφορά για τον Green.

    Αντί να φύγει, η Weaver αποφάσισε να ερευνήσει περαιτέρω την υπόθεση, να ανακαλύψει περισσότερα για τον Green και να πείσει την εταιρεία να τηρήσει την υπόσχεσή της και να αναγνωρίσει το ρόλο του στη δημιουργία του πιο διάσημου ουίσκι της Αμερικής. Έτσι νοίκιασε ένα σπίτι στο κέντρο του Lynchburg και άρχισε να έρχεται σε επαφή με τους απογόνους του Green, δεκάδες από τους οποίους ζουν ακόμα στην περιοχή.

    Ψάχνοντας αρχεία στο Τενεσί, τη Τζόρτζια και την Ουάσινγκτον, δημιούργησε μια χρονολογική σειρά της σχέσης του με τον Daniel, αποδεικνύοντας ότι ο Green όχι μόνο δίδαξε τον «βαρόνο» του ουίσκι πως να κάνει την απόσταξη, αλλά και εργάστηκε γι' αυτόν μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Σύμφωνα με την Weaver ήταν ο πρώτος μαύρος που ασχολήθηκε με την απόσταξη στην Αμερική.

    Από την έρευνα της, έχει συλλέξει 10.000 έγγραφα και αντικείμενα σχετικά με τον Daniel και τον Green, πολλά από τα οποία έχει συμφωνήσει να δωρίσει στο νέο Εθνικό Μουσείο Αφροαμερικανικής Ιστορίας και Πολιτισμού στην Ουάσινγκτον. Εκτός αυτού, ανακάλυψε το αγρόκτημα όπου οι δύο άντρες ξεκίνησαν την απόσταξη στο κέντρο της πόλης, το οποίο πρόκειται να μετατραπεί σε μνημειακό πάρκο, όπως επίσης ότι το πραγματικό όνομα του Green ήταν Nathan.

    Η μεγαλύτερη επιτυχία της Weaver, όμως, ήρθε τον Μάιο, όταν η εταιρεία αναγνώρισε επίσημα τον Green ως τον πρώτο κύριο εκπρόσωπο απόσταξης στη χώρα, σχεδόν ένα χρόνο μετά τη δέσμευση της εταιρίας να αρχίσει να μοιράζεται με το κοινό την ιστορία του Green. Ο Daniel είναι τώρα καταχωρημένος ως ο δεύτερος κύριος εκπρόσωπος στην απόσταξη. «Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι η συμβολή του Nearest προστίθεται στην ιστορία του Jack Daniel», δήλωσε σε συνέντευξή του ο Mark I. McCallum, πρόεδρος της Brown-Forman.

    Σύμφωνα με τους New York Times, η απόφαση της εταιρείας να αναγνωρίσει το χρέος της στον Green είναι μια σημαντική στροφή στην ιστορία.

    Ακόμη και αν οι μαύροι πρωτοπόροι στη μαγειρική και τη γεωργία έχουν αρχίσει να παίρνουν τα εύσημα για το έργο τους, η ιστορία του αμερικάνικου ουίσκι εξακολουθεί να είναι γνωστή ως μια υπόθεση λευκών, Σκοτσέζων και Ιρλανδών αποίκων που έφεραν τη τεχνογνωσία στις πολιτείες του Τενεσί και του Κεντάκι.

    Η ιστορία του Green αλλάζει όλα τα προηγούμενα δεδομένα, καθώς υπενθυμίζει ότι οι υποδουλωμένοι όχι μόνο παρείχαν το μυαλό, αλλά και τον τρόπο για να διεκπεραιώσουν μία δύσκολη και επικίνδυνη τεχνική λειτουργία.

    Σύμφωνα με την Weaver, ο Green νοίκιασε από τους ιδιοκτήτες του, μια εταιρία που ονομαζόταν Landis & Green, σε αγρότες γύρω από το Lynchburg, συμπεριλαμβανομένου του Dan Call, ενός πλούσιου γαιοκτήμονα και ιεροκήρυκα, ο οποίος απασχολούσε τον έφηβο Jack Daniel για να βοηθήσει στην παρασκευή του ουίσκι. Ο Green ήδη έμπειρος στην απόσταξη, πήρε τον Daniel εκπαιδευόμενο στην πτέρυγα του και μετά τον εμφύλιο πόλεμο και το τέλος της δουλείας του, πήγε να δουλέψει γι’ αυτόν στην νεοσύστατη επιχείρηση ουίσκι.

    Κατά πάσα πιθανότητα, υπήρχαν πολλοί άλλοι άντρες σαν τον Green, σε όλο το Νότο. Τα αρχεία είναι μπερδεμένα, αν και οι αναφορές σε σκλάβους ειδικευμένους στην απόσταξη και την παραγωγή ουίσκι εμφανίζονται ακόμα και σε καταχωρήσεις διαφυγής σκλάβων από τις αρχές του 19ου αιώνα. Αλλά μόνο ένας από αυτούς βοήθησε να βρεθεί μια μάρκα ουίσκι που σήμερα παράγει περίπου 3 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως σε έσοδα.

    Σύμφωνα με τον McCallum, η εταιρία είχε την πρόθεση να αναγνωρίσει τον ρόλο του Green ως κύριο εκπρόσωπο της απόσταξης πέρυσι στο πλαίσιο της 150ης επετείου, αλλά αποφάσισε να αναβάλει τυχόν αλλαγές λόγω της φόρτισης των εκλογών του 2016 με το ζήτημα του φυλετικού ρατσισμού. «Νόμιζα ότι θα μας κατηγορούσαν ότι κάνουμε ντόρο σχετικά με το θέμα για εμπορικούς λόγους», ανέφερε χαρακτηριστικά. Δε βοήθησε και το γεγονός ότι πολλοί παρερμήνευσαν την ιστορία, θεωρώντας ότι ο Daniel είχε στην ιδιοκτησία του τον Green και έκλεψε τη συνταγή του. Λέγεται όμως ότι ο Daniel δεν είχε ποτέ δούλους και δεν δίστασε να μιλήσει ανοιχτά για το ρόλο του Green ως μέντορα του στην απόσταξη.

    Έτσι τα σχέδια της εταιρίας έμειναν στο ράφι. Την ίδια στιγμή, αυτό προοριζόταν για ένα γρήγορο ταξίδι στο Lynchburg μετατράπηκε για την Weaver σε μια εξερεύνηση που κράτησε μήνες, καθώς ανακάλυψε μια άγραφη ιστορία, κρυμμένη σε ξεχασμένα αρχεία και χαραγμένη στη μνήμη των μαύρων κατοίκων της πόλης.

    Μέσα από δεκάδες συνομιλίες, οι ντόπιοι, πολλοί από τους οποίους εργάστηκαν ή εξακολουθούν να εργάζονται στην παραγωγή του Jack Daniel's, την ενημέρωσαν ότι γνώριζαν για την ιστορία του Green από τους γονείς και τους παππούδες τους, πολύ πριν αυτή βγει στο φως της δημοσιότητας από την εταιρία. «Είναι κάτι που μας έλεγε πάντα η γιαγιά μας. Το γνωρίζαμε στην οικογένεια μας, ακόμα κι όταν η εταιρία δεν έλεγε τίποτα», δήλωσε η Debbie Ann Eady-Staples, απόγονος του Green που ζει στο Lynchburg και έχει εργαστεί στο αποστακτήριο για πάνω από 40 χρόνια.

    Τίποτα δε μπορεί να παραμείνει κρυφό σε μια μικρή πόλη για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, ειδικά όταν εμπλέκεται ο μεγαλύτερος εργοδότης της πόλης. Έτσι το Μάρτιο του 2017, η Weaver συναντήθηκε με τον McCallum και παρέθεσε όλα τα στοιχεία που είχε συλλέξει από την έρευνα της, κάνοντας μια συζήτηση μαζί του που κράτησε πάνω από έξι ώρες.

    Ο McCallum μέσα σε λίγες εβδομάδες πραγματοποίησε συνάντηση με 100 υπαλλήλους που δούλευαν στο αποστακτήριο, μεταξύ των οποίων αρκετοί από τους απογόνους του Green, και τους παρουσίασε τον τρόπο με τον οποίο η εταιρία θα ενσωματώσει τον Green στην επίσημη ιστορία, ξεκινώντας εντατική εκπαίδευση σε όλους του ξεναγούς.

    Υπάρχει ακόμη η πληροφορία ότι κάποια στιγμή ο Jack Daniel είχε προτείνει την προσθήκη μιας φιάλης για τον Nearest Green στη συλλεκτική σειρά «Master Distiller», αλλά η ιδέα ναυάγησε όταν εκφράστηκαν ανησυχίες από τους εκπροσώπους πωλήσεων της εταιρίας.

    Παρόλο αυτά, η Weaver κυκλοφόρησε το δικό της ουίσκι, Uncle Nearest 1856, το οποίο αγόρασε χύμα από άλλο αποστακτήριο.

    Σχεδιάζει μάλιστα να παράγει ένα δεύτερο, το οποίο θα μιμείται το ύφος και τις προδιαγραφές του ποτού που παρήγαγαν ο Green και ο Daniel. «Επιδοκιμάζουμε την κυρία Weaver για τις προσπάθειές της να επιτύχει το στόχο της με την κυκλοφορία αυτού του νέου προϊόντος», ανέφερε ένας εκπρόσωπος της Brown-Forman.

    Παρόλο που δεν υπάρχει γνωστή φωτογραφία του Green, η εταιρία έδωσε στη δημοσιότητα μια φωτογραφία του Daniel που καθόταν δίπλα σε έναν άγνωστο μαύρο άντρα, ο οποίος μπορεί να είναι ο ίδιος ο Green ή κάποιος από τους γιου του που επίσης εργαζόταν για χρόνια στο αποστακτήριο. «Θέλουμε να παρουσιάσουμε ότι ο Green ήταν ο πραγματικός μέντορας του Τζακ. Αναφέρουμε πολλά πράγματα για αυτόν στις ξεναγήσεις που κάνουμε στο αποστακτήριο μας», δήλωσε ο Steve May, ο οποίος διαχειρίζεται το κέντρο επισκεπτών και τις περιηγήσεις του αποστακτήριου.

    «Ο May ανέφερε ότι η μέχρι στιγμής ανταπόκριση των επισκεπτών στις νέες ξεναγήσεις που σχετίζονται με τον Green ήταν θετική και δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε τους λόγους. Η ιστορία των δύο αντρών περνάει ένα πολύ αισιόδοξο μήνυμα σε μια δύσκολη εποχή για τις φυλετικές σχέσεις στην Αμερική, ενώ ταυτόχρονα παρουσιάζει πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε η απελευθέρωση των σκλάβων στην εξέλιξη του αμερικανικού ουίσκι», αναφέρουν οι New York Times.

    Από την πλευρά της, η Weaver δεν έχει τελειώσει με την αναζήτηση των στοιχείων της υπόθεσης. «Έχω χάσει τα ίχνη του μετά το 1884. Ελπίζω να καταφέρω να βρω τον τάφο του και να ταξιδέψω και σε άλλα μέρη όπου βρίσκονται μέλη της οικογένειας του που μπορεί να έχουν παραπάνω πληροφορίες. Θα μπορούσα να κάνω αυτό για το υπόλοιπο της ζωής μου», πρόσθεσε.

    Διαβάστε περισσότερα ...

    Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

    Οι Αφροέλληνες της Θράκης

    Το Documento βρέθηκε στα δύο χωριά στο Δέλτα του Νέστου όπου ζουν εδώ και σχεδόν 250 χρόνια οικογένειες αφρικανικής καταγωγής.

    Είναι πληθυσμός αφρικανικής καταγωγής που δεν έχει προκύψει από πρόσφατες μεταναστεύσεις αλλά έχει παλαιότερη παρουσία στην περιοχή. Τα χαρακτηριστικά των περισσοτέρων όμως έχουν αλλοιωθεί από τις επιμειξίες και τη συμβίωση με άλλους πληθυσμούς της Θράκης εδώ και περίπου 250 χρόνια.

    Οι Αφροέλληνες είναι Έλληνες πολίτες και αποτελούν μέρος της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης. Δεν είναι γνωστός ο ακριβής αριθμός τους. Οι περίπου 50-100 οικογένειες, τα περισσότερα μέλη των οποίων έχουν καθαρά αφρικανικά χαρακτηριστικά, ζουν σε δύο χωριά στην κοιλάδα του Νέστου, στο Παλιό Εράσμιο και το Άβατο.

    «Αν θέλετε να πάτε στους μαύρους θα πάρετε τον επόμενο δρόμο και θα προχωρήσετε καμιά πεντακοσαριά μέτρα» μου λέει κάτοικος του Αβατου που με βλέπει να φωτογραφίζω τη ζωγραφιά με τα δύο παιδικά πρόσωπα, ένα λευκό και ένα μαύρο, στον τοίχο του παιδικού σταθμού που βρίσκεται στην είσοδο του χωριού. Στο τέλος των 500 μέτρων υπάρχει μια μεγάλη πλατεία, όπου δεσπόζει το κτίριο του σχολείου και η επιγραφή με γράμματα που δεν μπορώ να διαβάσω. Σπίτια χαμηλά, αγροτικά, ελάχιστοι άνθρωποι στον δρόμο. Ρωτάω κάποιον που σκουπίζει έξω από το πέτρινο περίπτερο. «Στο καφενείο· από κει θα περάσουν σιγά σιγά όλοι».

    Ο τρόπος με τον οποίο με υποδέχτηκαν εξαφάνισε τις όποιες επιφυλάξεις είχα.Η συζήτηση άρχισε εύκολα. «Ο Σπάρτακος ήταν ένας από μας» μου λέει ο Ολγκιούν (φωτογραφία κάτω) και με σοκάρει.Ο Σπάρτακος ήταν από τη Θράκη αλλά ήταν λευκός. Ο Ολγκιούν ξέρει ότι και ο ίδιος όπως και οι συγχωριανοί του είναι μακρινοί απόγονοι Αφρικανών σκλάβων κι έτσι αναγνωρίζει στον Θρακιώτη Σπάρτακο έναν εμβληματικό πρόγονο.

    Ίσως βέβαια και να έχει μπερδευτεί λίγο από το ειδώλιο που έχει δει στο μουσείο των Αβδήρων το οποίο αναπαριστά έναν μαύρο πολεμιστή. Οι αρχαιολόγοι το χρονολογούν στον 5ο π.Χ. αιώνα και θεωρούν ότι βρέθηκε στην περιοχή από την εκστρατεία του Ξέρξη, στον στρατό του οποίου υπήρχαν Αιθίοπες στρατιώτες και σκλάβοι.

    Γενικά, πάντως, επικρατεί σύγχυση αναφορικά με την καταγωγή τους. Δεν έχουν εθνολογική σχέση με τους μουσουλμάνους της Κομοτηνής ή τους Πομάκους της Ξάνθης και το λένε και οι ίδιοι. Οι διαφορές στον τρόπο ζωής τους είναι σαφείς. Μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Λωζάνης ο πληθυσμός τους εμπλουτίστηκε με άλλους που ζούσαν στις γύρω περιοχές, οι οποίοι επέλεξαν να μη μεταφερθούν στην Τουρκία αλλά να παραμείνουν σε χωριά ανατολικά της Χρυσούπολης, όπως επέτρεπε η συμφωνία. Εγκαταστάθηκαν στις παρυφές της κοιλάδας του Νέστου για να βρουν γη και να τη μοιραστούν με Έλληνες επίσης εκτοπισμένους από τα εδάφη της Μικράς Ασίας.

    «Με την περιοχή ασχολείται ο υπουργός Εξωτερικών, γιατί να είναι έτσι;» λέει με παράπονο ο Ολγκιούν. Είχε παντρευτεί μια Μολδαβή αλλά δεν τη δέχτηκαν στο σπίτι του και η κοπέλα γύρισε στην πατρίδα της. Ούτε το σχολείο τελείωσε: «Ο δάσκαλος με έλεγε Τούρκο, δεν είμαι Τούρκος. Τα τουρκικά τα μιλάμε όλοι. Έλληνας είμαι και Έλληνας νιώθω και είμαι ακτιβιστής, δεν μου πάει πολύ η θρησκεία».

    Ο Εμίν θυμάται τον παππού του που ζούσε στο χωριό. Ο ίδιος είναι παντρεμένος με χριστιανή, μου ανέφερε και το ελληνικό επίθετό της. Τη γνώρισε όταν σπούδαζε στην Ξάνθη· κλέφτηκαν. Τα τρία παιδιά τους είναι λευκά με «μαύρα χαρακτηριστικά» είπε γελώντας. «Πολλά παιδιά είναι έτσι, τα χαρακτηριστικά χάνονται και εμφανίζονται πάλι, βλέπεις λευκή γιαγιά με μαύρο εγγόνι». Παρ’ όλη την απόσταση στέλνει τα παιδιά του σε ελληνικό σχολείο στην Ξάνθη. «Εκεί μαθαίνουν καλύτερα γράμματα, τα προσέχουν».

    «Είμαστε ένα κομμάτι της ελληνικής ιστορίας που δεν έχει καταγραφεί» μου είπε φεύγοντας ο Εμίν. Η κουβέντα κράτησε πολύ με άλλους που έμπαιναν κι έβγαιναν στο καφενείο: Τον μικρό Σαμπρί που θέλει να πάει να ζήσει στην Τουρκιά διότι εκεί «έχει πιο πολλά παιδάκια σαν εμένα» και την 17χρονη αδελφή του που λέει ότι είναι Ελληνίδα μουσουλμάνα αλλά δεν θα φορέσει ποτέ μαντίλα. Τον Ιγμάν που περιγράφει τις πλάκες που κάνουν σε τουριστικά γραφεία τα οποία οργανώνουν εκδρομές «για να δουν οι τουρίστες τούς μαύρους»! Αυτός οργανώνει τους κατοίκους του χωριού και εξαφανίζονται. «Οι τουρίστες ζητούν πίσω τα λεφτά τους και κάποτε θα σταματήσει αυτό το πράγμα».

    Το χρώμα του δέρματος του καθενός δεν έχει σημασία, ούτε τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Άλλωστε ο αδελφός ή ο πατέρας του μπορεί να μην του μοιάζει σε τίποτα. Μόνο ο Ολγκιούν επιμένει: «Θα βάλω υποψηφιότητα στις επόμενες εκλογές, θα είμαι ο πρώτος μαύρος δήμαρχος στην Ελλάδα». Και μου υπενθυμίζει συνεχώς: «Να μην ξεχάσετε ότι εδώ δεν έρχονται εφημερίδες. Οταν το δημοσιεύσεις να μου στείλεις πολλές για να έχω να τις δείχνω. Θα κάνω το άρθρο κορνίζα και θα το πάω σε αυτούς κάτω, στον Πολιτιστικό Σύλλογο».

    Η περίπτωση του Ρασίμ
     
    Είναι ο ιδιοκτήτης του καφενείου του χωριού στο Αβατο. Μας μίλησε ευχαρίστως αλλά δεν ήθελε ούτε τη φωτογραφική μηχανή ούτε το μαγνητόφωνο ανοιχτό. Η περίπτωσή του είναι ξεχωριστή, όπως τα χαρακτηριστικά του προσώπου του και ο τρόπος σύνταξης των κατά τα άλλα πολύ καλών ελληνικών του.

    Εγγόνι μουσουλμάνου από τον Καύκασο που έφθασε στην περιοχή στις αρχές του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, όταν οι Οθωμανοί ήθελαν να πυκνώσουν με μουσουλμάνους τον πληθυσμό της Θράκης. Μετά τη λήξη του πολέμου, στην ανταλλαγή των πληθυσμών, ως Οθωμανός έπρεπε να φύγει από το χωριό. «“Αυτός είναι καλός άνθρωπος, να τον κρατήσουμε” είπαν οι κάτοικοι του χωριού για τον παππού μου» μας μεταφέρει σήμερα ο Ρασίμ.

    Ο μόνος τρόπος για να παραμείνει ήταν να κάνει οικογένεια με ντόπια. Και τον πάντρεψαν με μια μαύρη. Ο γιος τους είναι ο πατέρας του Ρασίμ.

    «Δεν έχει άλλους σαν εμένα στην περιοχή. Προσπάθησα κάποτε να πάω στην Τουρκία για να ζήσω εκεί, αλλά δεν τα κατάφερα. Δεν μιλάμε τα ίδια τουρκικά, εγώ μιλάω όπως οι μουσουλμάνοι από την Ξάνθη μέχρι την Αδριανούπολη, εμείς τα λέμε θρακιώτικα, αυτά δεν τα καταλαβαίνουν στην Τουρκία. Εδώ γεννήθηκε ο πατέρας μου, εδώ γεννήθηκα εγώ, εδώ θα μείνω. Μόνο που τα παιδιά μου έχουν πάει στη Γερμανία, για δουλειά, ξέρεις, αλλά ούτε εκεί θέλω να πάω. Εδώ θα μείνω».

    Όπως σε κάθε καφενείο χωριού

    Ιστορίες από τον στρατό, σύγκριση του ΠΑΣΟΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ, παράπονα ότι όλες οι κυβερνήσεις δίνουν υψηλότερα επιδόματα στους Ρομά «που δεν τα κάνουν τίποτα, ενώ εμείς τα χρειαζόμαστε για λιπάσματα στα χωράφια». «Θα ξαναβγεί ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά έχει στον νομό τρεις βουλευτές κι εμείς εδώ δεν έχουμε δει κανέναν», «χρειάζονται τα λεφτά που δίνει η Αλληλεγγύη», «μεγάλη ανεργία, τα παιδιά μας φεύγουν για τη Γερμανία, να δουλέψουν», «αυτοί που έχουν τα μεγάλα χωράφια όταν είναι να μαζέψουν τη σοδειά φέρνουν εργάτες από τη Βουλγαρία με 20 ευρώ τη μέρα, εμείς προσπαθούμε να ζήσουμε με δυο τρία στρέμματα που έχει ο καθένας».

    Η προσπάθεια να στραφεί η συζήτηση στα θέματα της δικής τους μειονότητας δεν προχωράει, σκοντάφτει σε φράσεις όπως «μα δεν έχουμε διαφορές, μαζί ζούμε όλα τα χρόνια, στις γιορτές μας έρχονται, στα πανηγύρια τους πηγαίνουμε», «όταν ήμασταν μικροί παίζαμε με τον Αρχοντή μπάλα στην ίδια ομάδα», «από τότε που μπήκε η δορυφορική τηλεόραση βλέπουμε πιο πολύ τουρκικά κανάλια, τα ελληνικά δεν έχουν τίποτα να δεις».

    Συνεργάζονται στον αγροτικό συνεταιρισμό, από τους λίγους που παραμένουν ισχυροί στην Ελλάδα. Πολύ λίγες γυναίκες φοράνε μαντίλα, συνήθως οι μεγαλύτερης ηλικίας. Εχουν το μεγαλύτερο ποσοστό πολιτικών γάμων στη χώρα, ξεπερνά το 80%, όταν στην υπόλοιπη επικράτεια μόλις που υπερβαίνει το 50%: «Για να μην μπλέκουμε με τους παπάδες και τους μουφτήδες και για να παίρνουν και τα κορίτσια κληρονομιά».

    Αν υπάρχει κάποια διαφορά, είναι μόνο μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων κι αυτή δεν είναι ορατή. «Εμένα η γιαγιά μου ήταν Βουλγάρα άσπρη, ο γιος μου παντρεύτηκε Πομάκα. Εμείς εδώ είμαστε “κρμα”. Κρμα στη γλώσσα μας θα πει “ανακατεμένος”».

    Από συζήτηση σε καφενείο στο Παλιό Εράσμιο, ένα από τα δύο χωριά του νομού Ξάνθης που κατοικείται από Αφροέλληνες.

    Ήρθαν τον 18ο και τον 19ο αιώνα

    «Η περίπτωση της Ξάνθης δεν είναι καμιά τρομερή ιδιαιτερότητα. Αντίθετα, δεν αποτελεί καν ιδιαιτερότητα. Οι κοινότητες και τα μέλη τους διατηρούν κάποια φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά τέτοιου τύπου. Ξέρουμε ότι ήρθαν στον σημερινό ελλαδικό χώρο τον 18ο και τον 19ο αιώνα» εξηγεί στο Documento ο ιστορικός Λάμπρος Μπαλτσιώτης, εντεταλμένος διδασκαλίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.


    «Απ’ ό,τι γνωρίζουμε από τις διάφορες πηγές, στο πλαίσιο των μετακινήσεων πληθυσμών που γίνονταν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία βρέθηκαν στα Βαλκάνια και στη σημερινή Τουρκία άνθρωποι από το Σουδάν και τη νότια Αίγυπτο. Αυτοί που στα τουρκικά ονομάζονται “αράπ”, δηλαδή “μαύροι”. Οι άνθρωποι αυτοί βρέθηκαν σε διάφορές περιοχές, από το σημερινό Μαυροβούνιο μέχρι τη νότια Τουρκία.

    Υπάρχουν ακόμη οι κοινότητες οι οποίες στο παρελθόν ήταν πολυπληθείς αλλά σήμερα για διάφορους λόγους, που σχετίζονται κυρίως με το γεγονός ότι πολλοί μουσουλμάνοι έφυγαν από τα Βαλκάνια στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, έχουν μείνει πολύ λίγες.

    Επειδή οι ίδιοι ήταν μουσουλμάνοι, υιοθέτησαν τη γλώσσα της κοντινής σε αυτούς μουσουλμανικής κοινότητας.Για παράδειγμα, στην Ξάνθη τα τουρκικά, στο Μαυροβούνιο τα αλβανικά. Ανάλογα με την κοινότητα, την περιοχή και την οικονομική κατάσταση διατήρησαν, περισσότερο ή λιγότερο, την ενδογαμία.

    Η παρουσία τους δεν είναι κάτι παράξενο, διότι υπάρχουν ακόμη πολλές κοινότητες τέτοιου τύπου. Υπήρχαν και στην Κρήτη αλλά τα μέλη τους έφυγαν με την ανταλλαγή πληθυσμών. Μεγάλο μέρος τους, ανεξαρτήτως φυσιογνωμικών χαρακτηριστικών, αφομοιώθηκε από τον τοπικό πληθυσμό και σήμερα μπορεί να είναι χριστιανοί και να μη γνωρίζουν ούτε οι ίδιοι την καταγωγή τους.

    Αναφερόμαστε, λοιπόν, σε αυτές τις κοινότητες που έχουν παραμείνει μουσουλμανικές και τα μέλη τους έχουν διατηρήσει τα χαρακτηριστικά τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι κοινότητες αυτές ήταν αποκομμένες από την υπόλοιπη κοινωνία, πολλά από τα μέλη τους ήταν αγρότες. Αυτό είναι το γενικό μοντέλο. Στην Ξάνθη ο μουσουλμανικός πληθυσμός είχε και αυτό το στοιχείο, σε ένα μικρό κομμάτι του».

    Ρεπορτάζ/φωτογραφία: Νίκος Σερβετά

    Πηγή: Documento
    Διαβάστε περισσότερα ...

    Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

    Τα κανόνια του Αρχιμήδη

    Ένας Ιταλός επιστήµονας υποστηρίζει ότι κατάφερε να λύσει το περίφημο µυστήριο του τρόπου µε τον οποίο ο Αρχιµήδης χρησιµοποίησε τις ακτίνες του ήλιου προκειµένου να καταστρέψει τον ρωµαϊκό στόλο κατά την πολιορκία των Συρακουσών.

    Ο καθηγητής Μηχανολογίας Τσέζαρε Ρόσι του Πανεπιστηµίου Federico ΙΙ της Νάπολης υποστηρίζει ότι ο Αρχιµήδης δεν χρησιµοποίησε κάτοπτρα για να εκµεταλλευτεί τις «φονικές ακτίνες» του ήλιου ώστε να πυρπολήσει τα ρωµαϊκά πλοία τον 3ο π.Χ. αιώνα, όπως αναφέρει ο θρύλος, αλλά απώθησε τους εισβολείς χρησιµοποιώντας... κανόνια ατµού.

    Σε µελέτη του µε τίτλο «Τα κανόνια του Αρχιµήδη εναντίον του ρωµαϊκού στόλου;» ο Ρόσι αναπτύσσει τη θεωρία του: ο Αρχιµήδης, ένας από τους σηµαντικότερους µαθηµατικούς, µηχανικούς και φυσικούς της αρχαίας Ελλάδας, αντί να στρέψει µέσω των κατόπτρων το φως του ήλιου στα κινούµενα πλοία, είναι πιθανό να χρησιµοποίησε καθρέφτες προκειµένου να ζεστάνει νερό που βρισκόταν σε ειδικές δεξαµενές. Το νερό έβραζε και ο παγιδευµένος ατµός προκαλούσε την έκρηξη του όπλου, στέλνοντας «οβίδες» στους Ρωµαίους – 1.500 χρόνια πριν γίνει γνωστή στην Ευρώπη η πυρίτιδα – και µάλιστα µε ταχύτητα άνω των 200 χλµ. ανά ώρα και βεληνεκές περίπου 150 µέτρα.

    Ο Ρόσι πιστεύει ότι οι «οβίδες» ήταν πήλινες και περιείχαν «υγρό πυρ», µια µάζα από εύφλεκτα υλικά. Ετσι, η βολή προκαλούσε εκρήξεις και τελικά πυρπόληση των στόχων. Η πολιορκία των Συρακουσών έγινε το 214 π.Χ., όταν η πόλη ανήκε ακόµα στην Ελλάδα. Η πόλη καταλήφθηκε έπειτα από 2 χρόνια και ο Αρχιµήδης δολοφονήθηκε. Σύµφωνα µε την παράδοση, κατά την κατάληψη της πόλης, έπειτα από προδοσία, ένας ρωµαίος στρατιώτης σκότωσε τον έλληνα επιστήµονα ενώ αυτός ήταν απασχοληµένος µε κάποιο γεωµετρικό πρόβληµα. «Μη µου τους κύκλους τάραττε», πρόλαβε να του πει ο Αρχιµήδης.

    Η αντιµετώπιση των Ρωµαίων µε κάτοπτρα αποτελεί στην πραγµατικότητα έναν θρύλο των µεσαιωνικών χρόνων. Από τις αρχαίες πηγές, ο φυσικός και φιλόσοφος Γαληνός αναφέρει µια συσκευή πυρπόλησης που χρησιµοποιήθηκε εναντίον του ρωµαϊκού στόλου, η λεπτοµέρεια όµως µε τα κάτοπτρα απουσιάζει, όπως και σε όλη την αρχαία γραµµατεία.

    Αντίθετα, ο Πλούταρχος κάνει αναφορά σε µια µακρόστενη µηχανή που ανάγκασε τους Ρωµαίους να εγκαταλείψουν την πολιορκία των Συρακουσών, ενώ άλλοι συγγραφείς αναφέρουν ένα κανόνι ατµού. Πολλούς αιώνες αργότερα, ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι σχεδίασε ένα παρόµοιο κανόνι χαρακτηρίζοντάς το ως επινόηση του µεγάλου αρχαίου µαθηµατικού. Ετσι, είναι πολύ πιθανό τα κάτοπτρα του θρύλου να ήταν στην πραγµατικότητα κανόνια ατµού.

     Αναδημοσίευση του άρθρου από τα Νέα της 19/07/2010
    Διαβάστε περισσότερα ...

    Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

    Τα Ιουλιανά του 1965

    Στις στις 8 Ιουλίου 1965 ξεκινά η ρήξη του πρωθυπουργού Γεώργιου Παπανδρέου με τα ανάκτορα.Τα Ιουλιανά και η «αποστασία» του 1965 ήταν κορυφαίες στιγμές στην ιστορία της ταξικής πάλης στην Ελλάδα.

    Κορυφαίες τόσο ως προς την ένταση που απέκτησε ο κοινωνικός αγώνας, όσο και ως προς τις ιστορικές δυνατότητες που διάνοιξε, τέτοιες που επέβαλαν στο αστικό καθεστώς να τις ακυρώσει μέσω της επιβολής μιας ειδεχθούς δικτατορίας.

    Γιατί ήταν η κορωνίδα μιας διαδικασίας «ηγεμονίας» στην πολιτική ζωή της χώρας που έφερε την Αριστερά, και μάλιστα με τη μορφή της άμεσης παρέμβασης των μαζών στο πολιτικό προσκήνιο, θέτοντας ζητήματα μετασχηματισμού του συνόλου του αστικού πολιτικού μηχανισμού με άξονα την ανακίνηση του πολιτειακού αλλά και του εκδημοκρατισμού και της εκκαθάρισης των κρατικών μηχανισμών.

    Πράγματι, τα «Ιουλιανά» ως τεράστια κίνηση μαζών επιστέγασε μια διαδικασία προώθησης των εργατικών θέσεων που είχε συντελεστεί από τα 1954 όταν η Αριστερά, 5 μόλις χρόνια μετά την καταστροφή που επέφερε ο εμφύλιος, αποσπούσε, στις δημοτικές εκλογές, στις 21 και 28 Νοεμβρίου, τους μεγαλύτερους δήμους της χώρας (εκτός από τους τρεις μεγαλύτερες δήμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και του Πειραιά, απέσπασε και τους πέντε στους οκτώ με πληθυσμό πάνω από 40.000 όπως τον Βόλο, τη Λάρισα, την Καβάλα, τη Νίκαια, το Κερατσίνι κλπ καθώς και τους περισσότερους της περιφέρειας πρωτευούσης) όταν στα 1956 διεμβόλιζε με την παρουσία της την πολιτική σκηνή και εξασφάλιζε σημαντική παρουσία στο εκλογικό μέτωπο κατά της ΕΡΕ με τη συμμετοχή της στη Δημοκρατική Ένωση, όταν αναδεικνυόταν σε αξιωματική αντιπολίτευση στα 1958, όταν έστρεφε το «Κέντρο» αριστερά στον «ανένδοτο» και τις εκλογές του 1963-64, όταν εξωθούσε στην εκλογική του τιμωρία στις δημοτικές του 1964, επειδή ως κρατικός πλέον διαχειριστής δεν ανταποκρίθηκε στις κοινωνικές απαιτήσεις. Αυτή ακριβώς η πορεία ήταν εκείνη που έβγαλε τις μάζες στα πεζοδρόμια στα 1965, που έθεσε τα θέματα εξουσίας σε κινηματική βάση.

    Αλλά και η «αποστασία» στα 1965 ήταν το αντίπαλο δέος, το επιστέγασμα μιας διαδικασίας που αφορούσε στην προώθηση των αστικών στρατηγικών σε κομβικά επίπεδα της ταξικής πάλης με τη μορφή του είδους του κράτους, των θεσμών και της μορφής της πολιτικής σκηνής που θα διαμορφώνονταν στην Ελλάδα εκείνης της περιόδου. Ήταν η απόπειρα συσπείρωσης των αστικών πολιτικών δυνάμεων, ήταν το προοίμιο ενός καθεστώτος που θα πλαισίωνε τα συμφέροντα του αστικού κόσμου, ένα αποφασιστικό βήμα στην επιβολή ενός κράτους έκτακτης ανάγκης που έπαιρνε ειδικά μέτρα εναντίον του λαϊκού κινήματος.

    Γιατί τα πλήγματα καταστολής που επέφεραν στο κίνημα αυτό οι παρακρατικοί μηχανισμοί της περιόδου 1958-1963,το σχέδιο «Περικλής» και η παραγωγή μιας «μνήμης» στους ανθρώπους,οι εκλογές «βίας και νοθείας» του 1961,η επιστράτευση του Κέντρου ως αντίπαλου δέους της Αριστεράς με στόχο, πρωτοφανή στα παγκόσμια χρονικά, να περιορίσει κατά από 20% στις επόμενες εκλογές την Αριστερά, δεν αποδείχθηκαν αρκετά για να προστατέψουν το αστικό πολιτικό σύστημα και απαιτήθηκε μια ευρύτατη πολιτική σύγκλιση γύρω από τα συμφέροντα του θρόνου.

    Αντίθετα, η Αριστερά άρχιζε να εμφανίζει για το σύστημα πολύ επικίνδυνα χαρακτηριστικά. Με άξονα την όξυνση του Κυπριακού ανασυγκροτούσε ραγδαία τα αντιιμπεριαλιστικά της μέτωπα, εκδηλώνοντας έναν έντονο αντιαμερικανισμό, πολλαπλασίαζε σε πυκνότητα τις απεργιακές κινητοποιήσεις που διοργάνωνε, ιδίως από τα 1962 και μετά, ενώ οι αγώνες για την εκπαίδευση και τον εκδημοκρατισμό διεύρυναν τα κοινωνικά υποκείμενα που μετείχαν στην κοινωνική αντιπαράθεση, με υπομόχλιο τη διαμόρφωση ενός φοιτητικού κινήματος, όπως μορφοποιήθηκε μετά το Β΄ Πανσπουδαστικό Συνέδριο του καλοκαιριού του 1959 και τη δημιουργία ενός ισχυρότατου κινήματος νεολαίας (1-1-4, κινήσεις για αφοπλισμό, πορείες ειρήνης, Λαμπράκηδες κλπ).

    Έναντι αυτών ακριβώς των πιέσεων του εργατικού κινήματος βρέθηκε στα Ιουλιανά αντιμέτωπος ο αστικός πολιτικός κόσμος. Ειδικά όταν οι δημοτικές εκλογές του 1964 έδειξαν ότι το εγχείρημα της Ένωσης Κέντρου ξεθώριασε όσο γρήγορα απέσπασε την αρχική εύνοια των μαζών και η ΕΔΑ κυριάρχησε σε όλους σχεδόν τους δήμους της χώρας,ενώ το κράτος αγωνιζόταν ασθμαίνοντας και καταργώντας όλα τα προσχήματα αστικής νομιμότητας να ενισχύσει τις τυπικές κατασταλτικές προφυλακές του ώστε να αντιμετωπίσει μια πιθανή έφοδο των μαζών στο πολιτικό προσκήνιο, με τη Χωροφυλακή να τρομοκρατεί ανοικτά τους πολίτες,το «σχέδιο Περικλής» και τον στρατό να εκδίδουν χιλιάδες φυλλάδια και βιβλία «εθνικού περιεχομένου», η δράση της CIA να γίνεται ανεξέλεγκτη, τις οργανώσεις τύπου ΕΚΟΦ να λυντσάρουν αριστερούς φοιτητές, αλλά και τους παρακρατικούς να διαπράττουν δολοφονίες εν μέση οδώ όπως του Λαμπράκη.

    Ήδη φαινόταν ότι ο Γ. Παπανδρέου αδυνατούσε να ελέγξει τα κινηματικά χαρακτηριστικά που είχε προσλάβει ο «Ανένδοτος» και είχε διεμβολιστεί από το εργατικό κίνημα και τις πρακτικές του, να διαχειριστεί τη νίκη του στις εκλογές του 1964 έναντι των κοινωνικών απαιτήσεων, ενώ η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης των μαζών, παρά την άνοδο όλων των άλλων οικονομικών δεικτών λόγω της ευνοϊκής διεθνούς συγκυρίας, ακύρωνε τα σχέδια πολιτικής συναίνεσης και δημιουργούσε όρους κοινωνικής πόλωσης, της οποίας η εκτίναξη της μετανάστευσης (σε αριθμούς μεταναστών μόνο στα 1965 έφτασαν τις 117.000 ) αποτελούσε μια πολύ ενδεικτική πλευρά.

    Για το αστικό καθεστώς ο κίνδυνος μιας κοινωνικής έκρηξης γινόταν όλο και πιο πιθανός, όπως φάνηκε και από τις σπασμωδικές προσπάθειες του Καραμανλή τα δύο προηγούμενα χρόνια να αποσοβήσει τις αντιδράσεις, ενισχύοντας τον έμμεσο μισθό και το κράτος πρόνοιας χωρίς, όμως, πραγματική κοινωνική αναδιανομή,προσφεύγοντας σε μια άναρχη διευκόλυνση εισαγωγής ξένου κεφαλαίου,ιδίως γερμανικού, στην Ελλάδα,και μάλιστα, χωρίς, ασφαλιστικές δικλείδες προστασίας της εγχώριας παραγωγής.

    Έτσι, σύντομα αντιμετώπισε τη διόγκωση του δημόσιου ελλείμματος και σε συνδυασμό με την κρίση των εξαγωγών αγροτικών προϊόντων και την καθήλωση του ναυτιλιακού συναλλάγματος δημιούργησε ένα εκτεταμένο έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.

    Η βελτίωση ορισμένων οικονομικών δεικτών δεν σήμανε και τη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης των εργαζομένων,ενώ η πρακτική παραγωγής εντυπώσεων με υπερκοστολογημένα «εντυπωσιακά» έργα, χωρίς παραγωγικό αντίκρισμα, δεν ανέκοψαν την κοινωνική δυσαρέσκεια και δεν διέσωσαν και την κυβέρνησή του.Από την άποψη αυτή τα Ιουλιανά και η «αποστασία» ήταν το τελευταίο χαρτί που έπαιζε το καθεστώς για να οχυρωθεί πίσω από ένα αυταρχικότερο κράτος, που θα έχαιρε όμως κάποιας στοιχειώδους δημοκρατικής νομιμότητας, αφού μια ανοικτή δικτατορία θα ακύρωνε τα σχέδια τμήματος της αστικής τάξης να δημιουργήσει όρους φυσιολογικής συσσώρευσης κεφαλαίου που δεν θα επέτρεπε και τις οικονομικές λαθροχειρίες που τα καθεστώτα έκτακτης ανάγκης πάντα γεννούσαν, «τραυματίζοντας» τα μακροπρόθεσμα αστικά συμφέροντα προς όφελος της «πελατείας» του εκάστοτε δικτάτορα.

    Όμως, όλο και περισσότερο τα πράγματα έδειχναν ότι μια τέτοια λύση θα ήταν η μόνη εφικτή για το σύστημα. Γιατί το παιχνίδι σε σχέση με την πατριδοκαπηλία είχε χαθεί για το αστικό καθεστώς, γιατί η εκρηκτική κατάσταση στην Κύπρο, ιδίως μετά το υπόμνημα το Μακαρίου για αλλαγές στο Σύνταγμα του νησιού και την απόρριψη των Τούρκων με τη συνοδεία απειλών για επέμβαση, στις 30 Νοεμβρίου 1963, έδινε πλέον την ιδεολογική ηγεμονία στον αντι-αποικιακό λόγο της Αριστεράς.

    Οι τεράστιες διαδηλώσεις στην Αθήνα, η καταδίκη των συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου, το συλλογικό μένος κατά του ΝΑΤΟ που πίεζε για εγκατάσταση νατοϊκής δύναμης στην Κύπρο και προωθούσε ζήτημα διχοτόμησης του νησιού, τα αιματηρά επεισόδια στον Πενταδάκτυλο, η αποστολή μυστικά μιας ελληνικής μεραρχίας στην Κύπρο, ο φόβος για πραξικόπημα και την ανακήρυξη χωριστού τουρκοκυπριακού κράτους στο νησί (Ιούλιος 1964),οι απελάσεις Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη, το Σχέδιο Άτσενσον, τον Αύγουστο του 1964, οι διαφωνίες Μακάριου-Παπανδρέου για την ακολουθητέα πολιτική στο Κυπριακό,ήταν ο καμβάς πάνω στον οποίο εξυφάνθηκε πλέον η παρέμβαση των μαζών στο ελληνικό πολιτικό προσκήνιο με όρους προνομιακούς ακόμα και στο «εθνικό» πεδίο.

    Αντίθετα, ο αστικός εθνικισμός φαινόταν να έχει τεθεί πλήρως στο περιθώριο.Αυτές τις δύσκολες συνθήκες για το αστικό καθεστώς προσπάθησε να αντιμετωπίσει η «Αποστασία». Με τη συνδρομή της CIA και των Αμερικανών εκδηλώνεται η πρόθεση να ανατραπεί η κυβέρνηση Παπανδρέου και να αυταρχικοποιηθεί το κράτος.

    Οι Αμερικανοί ήταν ιδιαίτερα δυσαρεστημένοι επειδή η κυβέρνηση Παπανδρέου απομάκρυνε από την ΚΥΠ τους φανατικούς οπαδούς της αμερικανοκρατίας, ενθάρρυνε την κυπριακή κυβέρνηση να αγοράσει όπλα από την ΕΣΣΔ, υποχρέωσε τη CIA τα χρήματα που μέχρι τότε έστελνε απευθείας στην ΚΥΠ να τα παραδίδει στο υπουργείο Προεδρίας και απαγόρευσε στην τελευταία να δίνει πληροφορίες στο State Department.Επιπλέον, οι Αμερικανοί θεωρούσαν ότι ο Παπανδρέου υπονόμευε την πολιτική τους στο Κυπριακό, ενώ και οι αμερικανικές εταιρίες πετρελαίου διαμαρτύρονταν για έλεγχο των κερδών τους στην Ελλάδα που απειλούσε να επιβάλει το ελληνικό υπουργείο των Οικονομικών.Έτσι, ξεκίνησε η υλοποίηση του σχεδίου της εκ των ένδον αποψίλωσης της κυβέρνησης Παπανδρέου.

    Η ίδια η αδυναμία του Παπανδρέου να επιβάλει στην Ένωση Κέντρου τη δεξιά της τάσης έναντι στους αριστερίζοντες (στις 20 Μαρτίου 1964 διεγράφη ο Η. Τσιριμώκος και ο Σ. Παπαπολίτης, ενώ στις εκλογές στη βουλή για την ανάδειξη προέδρου δεν ψήφισαν το Νόβα 30 βουλευτές και έγραψαν «Δημοκρατία» στα ψηφοδέλτια),επέβαλε στους Αμερικανούς να επισπεύσουν τις διαδικασίες.

    Η αποτυχία τους να επιβάλουν στον Παπανδρέου συνάντηση με τον τούρκο πρωθυπουργό Ινονού, κατά την επίσκεψη του τον Ιούνιο του 1964 στην Ουάσιγκτον, θεωρήθηκε μια επιπλέον νίκη της αριστεράς της Ε.Κ, παρότι κατόρθωσαν τελικά να επιβάλουν την παραίτηση του Α. Παπανδρέου από την κυβέρνηση, στις 16 Νοεμβρίου 1964 ( μετά από επιθέσεις της εφημερίδας «Ελευθερίας» και του Κ. Μητσοτάκη).Οι προβοκάτσιες στο Γοργοπόταμο, στις 29 Νοεμβρίου 1964 με τους 13 νεκρούς και το σαμποτάζ στον Έβρο ήταν μια δοκιμή για το παρακράτος που ανελάμβανε και αυτό κεντρικό ρόλο στις εξελίξεις.Η δεύτερη φάση της διάλυσης του πολιτικού σκηνικού που είχε απορρεύσει μετά τις εκλογές του 1963 έθεσε την «αποστασία» ως τον κυρίαρχο μηχανισμό των επιδιώξεών της.

    Είχε ως αφετηρία της, στις 8 Ιουλίου 1965, την επιστολή που έλαβε ο Παπανδρέου από τον βασιλιά που του απαγόρευσε να αντικαταστήσει τον Γαρουφαλιά ως υπουργό Εθνικής Άμυνας και έμμεσα τον κατηγόρησε ότι είχε αναμιχθεί στη συνομωσία του ΑΣΠΙΔΑ.Ήταν η κατάληξη ενός αντιπερισπασμού στις απόπειρες που έγιναν από την κυβέρνηση Παπανδρέου να ελέγξει τον κρατικό μηχανισμό που βυσσοδομούσε με το σχέδιο «Περικλής».

    Όπως κατάγγειλε στη βουλή ο Η. Ηλιού το σχέδιο είχε ενεργοποιηθεί εκ νέου στα 1965, όπως φάνηκε με τη δολιοφθορά στον Έβρο του Παπαδόπουλου και την ανακάλυψη "κομουνιστικής δολιοφθοράς και διείσδυσης εις τας Ενόπλους Δυνάμεις".Ακριβώς για να δημιουργηθεί σύγχυση επινοήθηκε και η υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ, ιδίως από τη στιγμή που επανήλθε στην κυβέρνηση, στις 25 Απριλίου 1965, ο Α. Παπανδρέου.

    Η εφημερίδα «Ημερήσιος Κήρυξ» της Λάρισας, του πρώην προέδρου της Βουλής Κ. Ροδόπουλου, κατήγγειλε ότι αξιωματικοί στην Κύπρο και Ελλάδα δημιούργησαν μια οργάνωση, τον ΑΣΠΙΔΑ, για να ανατρέψουν το αστικό καθεστώς, η «Ελευθερία» έσπευσε να εμπλέξει και τον Α. Παπανδρέου, ο Π. Γαρουφαλιάς, υπουργός Αμύνης της κυβέρνησης, κάλυψε τη μεθόδευση των «αποκαλύψεων» και διατάχθηκαν συλλήψεις και ανακρίσεις, παρότι το επίσημο πόρισμα του προέδρου του Αναθεωρητικού Στρατοδικείου αναφέρθηκε απλά σε «μωροφιλόδοξους» αξιωματικούς.Τότε ήταν που με το πρόσχημα την προστασία του πολιτεύματος Αμερικανοί και παλάτι στράφηκαν στους δεξιούς βουλευτές της Ένωσης Κέντρου, ώστε 80 από αυτούς να εγκαταλείψουν την κυβέρνηση και να την ανατρέψουν. Επιστρατεύτηκαν και σειρά «κινήτρων» προς τους αποστάτες, όπως μεγάλα χρηματικά ποσά και υπουργικοί θώκοι.

    Στις 10 Ιουλίου 1965 στην Κέρκυρα ο βασιλιάς προώθησε ως αντικαταστάτη του Παπανδρέου τον πρόεδρο της Βουλής Γ. Νόβα και με δύο καινούργιες ιταμές επιστολές υποχρέωσε τον Παπανδρέου σε παραίτηση στις 15 Ιουλίου 1965 45 λεπτά μετά προσκλήθηκε ο Νόβας και σχημάτισε κυβέρνηση,πλαισιωμένος από τους Μητσοτάκη, Παπασπύρου, Αλλαμανή, Μπακατσέλο, Πιτούλη, Τούμπα, Κωστόπουλο, Διαμαντόπουλο και άλλους.Ήταν ο ίδιος ο Νόβας που δεν έκρυψε στις προγραμματικές του δηλώσεις ότι από καιρό μεθοδευόταν η ανατροπή, αφού είχε προβεί σε «αλλεπάλληλες άκαρπες εκκλήσεις στον Παπανδρέου» να διορθώσει την πολιτική του.

    Μόλις ο Παπανδρέου παραιτήθηκε το παλάτι πήρε αμέσως τον έλεγχο της ΚΥΠ και μάλιστα με εισβολή στα γραφεία της στην οδό Μπουμπουλίνας και την εγκατάσταση νέας ηγεσίας (Παπαγεωργόπουλος, Ζαχαράκης, Φρατζέσκαρος). Ταυτόχρονα χιλιάδες αστυνομικοί προετοιμάστηκαν να αποκρούσουν τις δημόσιες αντιδράσεις, ενώ διατάχθηκαν και εκτεταμένες μετακινήσεις στρατιωτικών δυνάμεων.

    Όμως οι αντιδράσεις ήταν πολύ πιο δυναμικές και εκτεταμένες από ό,τι περίμεναν οι εμπνευστές των σχεδίων αυτών. Πάνω από 400 διαδηλώσεις προκλήθηκαν σε όλη τη χώρα την περίοδο των βασιλικών μεθοδεύσεων, μερικές από τις οποίες με απίστευτα επίπεδα μαζικής συμμετοχής.Στις 16 Ιουλίου οι διαδηλώσεις στην Αθήνα συνοδεύτηκαν με πυροβολισμούς στον αέρα και ακολούθησαν συγκεντρώσεις έξω από το σπίτι του Παπανδρέου στο Καστρί, μεγάλη συγκέντρωση στο γήπεδο του Παναθηναϊκού στις 17 του ίδιου μήνα, ενώ στις 19 Ιουλίου, κατά τη διάρκεια της καθόδου του Παπανδρέου από το Καστρί στα γραφεία της Ε.Κ στην οδό Κολοκοτρώνη, πλήθη στα πεζοδρόμια από την Κηφισιά, το Μαρούσι, το Χαλάνδρι, τους Αμπελόκηπους, την Πατησίων και την Σταδίου τον επευφημούσαν, σηκώνοντας ακόμα και το αυτοκίνητο του στα χέρια.Εξαιτίας του κλίματος αυτού, στις 20 Ιουλίου 1965, μόλις επιχείρησε η κυβέρνηση Νόβα, να εμφανιστεί στη βουλή, καταψηφίστηκε.

    Την επόμενη μέρα στις 21 Ιουλίου ολόκληρο το κέντρο της Αθήνας μετατρέπεται σε πεδίο μάχης και δολοφονείται ο Σωτ. Πέτρουλας.Η κηδεία του στις 23 Ιουλίου συγκεντρώνει ακόμα μεγαλύτερα πλήθη.

    Στις 27 Ιουλίου οργανώνεται και γενική απεργία. Ακόμα πιο σοβαρά επεισόδια γίνονται στις 20 Αυγούστου την ημέρα που ορκίστηκε ο άλλος αποστάτης που εξασφάλισε το παλάτι ο Η. Τσιριμώκος. Στήνονται οδοφράγματα, πυρπολούνται αυτοκίνητα, φωτιές ανάβουν στους δρόμους. Δεκάδες ήταν οι τραυματίες. Ακόμα και η ΕΔΑ τρομοκρατημένη αποκηρύσσει τα επεισόδια.Στις 25 Αυγούστου χιλιάδες συγκεντρώνονται έξω από τη βουλή που οχυρώνεται με συρματόσκοινα σε τριπλές σειρές.

    Όμως και ο Τσιριμώκος αποτυγχάνει στις 28 Αυγούστου να εξασφαλίσει τη συναίνεση της βουλής και καταψηφίζεται με μεγάλη πλειοψηφία.Τελικά στις 31 Αυγούστου, ως τελευταία λύση, ανακοινώνεται ότι θα συγκληθεί το συμβούλιο Στέμματος και ο φοβισμένος από την έκταση της λαϊκής παρέμβασης Παπανδρέου, στις 4 Σεπτεμβρίου, δέχεται να σχηματιστεί κυβέρνηση της ΕΡΕ αρχικά από τον Κανελλόπουλο και τελικά από τον Στ. Στεφανόπουλο (18 Σεπτεμβρίου 1965).Καθοριστικό ρόλο έπαιξαν τα συγκροτήματα του κεντρώου Τύπου, ιδίως οι εφημερίδες του Λαμπράκη, εν τω μέσω κατηγοριών για χρηματισμούς βουλευτών με χιλιάδες δολάρια και εκατομμύρια δραχμές, δώρα ολόκληρα διαμερίσματα, παροχή τυπογραφικών εγκαταστάσεων, διαγραφή χρεών προς το κράτος κλπ.

    Μετά την ορκωμοσία της κυβέρνησης Στεφανόπουλου το κράτος επιχείρησε ένα περιορισμένο συμβιβασμό με τις δυνάμεις που το αμφισβητούσαν. Υποβλήθηκαν αναπτυξιακές προτάσεις, προωθήθηκαν σχέδια κατευνασμού, αναθεωρήθηκε η κυβερνητική πολιτική για το Κυπριακό, προωθήθηκε η εκδίκαση των υποθέσεων ΑΣΠΙΔΑ και η δίκη για τη δολοφονία Λαμπράκη. Ωστόσο το αίτημα για εκλογές, οι καταγγελίες για τις βασιλικές ευθύνες για το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που επιχειρήθηκε διαδέχονται η μια την άλλη και δεν κόπαζαν.Το παλάτι είχε υποστεί ανεπανόρθωτη φθορά. Ήρθε η σειρά της χούντας των Συνταγματαρχών.

    Η αποστασία του 1965 επιτάχυνε αντί να αποτρέψει την εισβολή των μαζών στο πολιτικό προσκήνιο. Ειδικά από τον Σεπτέμβριο του 1964 όπου συγχωνεύονται η νεολαία της ΕΔΑ με τη Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη μαζικοποιείται και η νεανική διαμαρτυρία, αν και δεν θέτει μια αντίστοιχα αιχμηρή στοχοθεσία. Γιατί είναι η ίδια περίοδος που εμφανίζονται στους κόλπους της επίσημης Αριστεράς η ηττοπάθεια και λεγκαλισμός, εξαιτίας του φόβου για ένα ενδεχόμενο πραξικόπημα και αυτή αρκείται να αρθρώνει την επιχειρηματολογία της στην κατεύθυνση της θεσμικής διασφάλισης της «δημοκρατίας».

    Δεν είναι τυχαίο ότι διατυπώνει τις κεντρικές πολιτικές της προτάσεις 5 μήνες μετά τα συγκλονιστικά γεγονότα του Ιουλίου του 1965, τον Ιανουαρίου του 1966, με τα «πέντε σημεία της δημοκρατικής διεξόδου», όπου ζητά συνεργασία του πολιτικού κόσμου για να αποκηρυχθούν οι όποιες δικτατορικές τάσεις, αλλά και για να συμπεριλάβει στο μέτωπο αυτό και τους μοναρχικούς αρνείται να θέσει πολιτειακό.

    Μιχάλης Λυμπεράτος - Barikat 

    Διαβάστε περισσότερα ...

    Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

    Ιαπωνία: Αυτοοδηγούμενα φορτηγά-πλοία έως το 2025

    Αυτοοδηγούμενα φορτηγά πλοία και πλοία με δυνατότητα τηλεχειρισμού από τη στεριά, σχεδιάζουν κατασκευάστριες εταιρείες από την Ιαπωνία σε συνεργασία με μεγάλες ναυτιλιακές εταιρείες, που επενδύουν εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια προς την κατεύθυνση αυτή.

    Ανάμεσα στους κολοσσούς του χώρου, η Mitsui OSK Lines και η Nippon Yusen που συνεργάζονται με την Japan Maritime United για το «αύριο» της ναυτιλίας.

    Με τη βοήθεια εξελιγμένων συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης, οι Ιάπωνες, φιλοδοξούν να ναυπηγήσουν πλωτά φορτηγά που θα προβλέπουν και θα αποφεύγουν ατυχήματα αλλά και τυχόν μελλοντικά τεχνικά προβλήματα.

    Τα έξυπνα φορτηγά πλοία θα αναλαμβάνουν πρακτικά την αυτο-πλοήγηση τους, ακολουθώντας τη βέλτιστη δυνατή διαδρομή τόσο από πλευράς ασφάλειας, όσο και από πλευράς κατανάλωσης καυσίμων, κάνοντας την μέγιστη δυνατή οικονομία.

    Τα πρώτα τηλεχειριζόμενα φορτηγά πλοία, αναμένεται να πέσουν στο θαλασσινό νερό το αργότερο ως το 2025. Σε αυτά τον έλεγχο θα τον έχει ένα ολιγάριθμο πλήρωμα που θα φροντίζει και θα επιβλέπει τα πάντα από την ξηρά.

    Εκτός από τους Ιάπωνες, τηλεχειριζόμενα πλοία σχεδιάζει και το αντίστοιχο τμήμα της Rolls Royce, που υπόσχεται ότι τα πρώτα μη επανδρωμένα πλοία, θα διασχίζουν τα κύματα ίσως και πριν το τέλος της δεκαετίας.



    Διαβάστε περισσότερα ...

    Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

    Πως η σβάστικα κατέληξε σύμβολο των ναζί

    Το αρχαίο σταυροειδές σύμβολο, η σβάστικα, που ο Σλήμαν ανακάλυψε στην Τροία, ήταν διαδεδομένη στον Ινδοευρωπαϊκό χώρο ήδη από την αρχαιότητα.

    Το πέρασμα του χρόνου ωστόσο, δεν κατάφερε να την απαλλάξει από την αρνητική -εφιαλτική, επί της ουσίας- νοηματοδότηση που του έδωσαν οι ναζί. Πώς όμως, οικειοποιήθηκαν το σύμβολο; Η ιστορία αρχίζει πολύ πριν από τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.

    Όταν ο Γερμανός αρχαιολόγος Ερρίκος Σλήμαν (1822 - 1890) ταξίδεψε στην Ιθάκη το 1868, στη σκέψη του κυριαρχούσε μία και μόνη σκέψη: Η ανακάλυψη της Τροίας. Ο Σλήμαν ήταν πεπεισμένος ότι η ομηρική «Ιλιάδα» δεν είναι παρά ένας χάρτης που θα του αποκάλυπτε τη θέση αρχαίων πόλεων.

    Κάπως έτσι άρχισε τις ανασκαφές για το παλάτι του Οδυσσέα. Στην Ιθάκη έφερε στην επιφάνεια περί τις 20 τεφροδόχους, ένα θυσιαστικό εγχειρίδιο, ένα πήλινο ειδώλιο αρχαίας θεάς και άλλα μικρότερης σημασίας ευρήματα, αλλά όχι το ανάκτορο του Οδυσσέα. Και πάντα προς αναζήτηση της Τροίας, έφυγε για την Τουρκία.

    Τα επόμενα χρόνια, ο Γερμανός επιχειρηματίας, ο οποίος έκανε την περιουσία του εμπορευόμενος πρώτες ύλες για την παραγωγή πυρομαχικών, «συμβουλευόταν» τον Όμηρο για τα πάντα, από τα τοπικά έθιμα μέχρι τη θεραπεία ασθενειών.

    Συνεχίζοντας τις ανασκαφές που είχε ξεκινήσει ο Βρετανός αρχαιολόγος Frank Calvert στον λόφο Χισαρλίκ στη σημερινή βορειοδυτική Τουρκία, ο 49χρονος τότε Σλήμαν βρήκε μεταξύ άλλων, αυτό που νόμιζε ότι ήταν ο «Θησαυρός του Πριάμου», τον οποίο έστειλε αμέσως στη Γερμανία. Στην πραγματικότητα τα ευρήματα ήταν προγενέστερα του πολιτισμού της Τροίας κατά 1250 χρόνια.

    Όμως, κατά τις ανασκαφές ο Σλήμαν βρήκε και κάτι άλλο: Τη σβάστικα. Το σύμβολο που έμελε να διαμορφώσει τη νεότερη παγκόσμια ιστορία. Για την ακρίβεια, βρήκε τουλάχιστον 1.800 παραλλαγές του ίδιου συμβόλου.

    Το αρχαίο σταυροειδές σύμβολο που ο Σλήμαν ανακάλυψε στην Τροία, ήταν διαδεδομένο στον Ινδοευρωπαϊκό χώρο ήδη από την αρχαιότητα.

    Όπως γράφει το smithsonianmag.com, καθώς τα κατορθώματα του γίνονταν διάσημα, οι αρχαιολογικές ανακαλύψεις αποκτούσαν και μια άλλη, επιπλέον διάσταση: Έγιναν αφήγημα εθνικής ταυτότητας, που σταδιακά συνδέθηκε με το κύμα εθνικισμού που κατακυρίευσε τη Γερμανία.

    «Τα ευρήματα που αποκάλυψε ο Σλήμαν στην Τροία αποκτούν για εμάς διπλό ενδιαφέρον», έγραφε ο Βρετανός γλωσσολόγος Archibald Sayce το 1896. «Μας πηγαίνουν πίσω στη φυλή των Αρίων, στο τέλος της Εποχής του Λίθου».

    Αρχικά, ο όρος «Aryan» χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να οριοθετήσει την ινδοευρωπαϊκή γλωσσική ομάδα, όχι ως φυλετική ταξινόμηση.

    Οι μελετητές της γλωσσολογίας που έκανε τότε τα πρώτα της βήματα, παρατήρησαν ομοιότητες μεταξύ της γερμανικής, της ρωμαϊκής και των σανσκριτικών.

    Το ολοένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για την ευγονική και τη «φυλετική υγιεινή» ωστόσο, οδήγησε στη διαστροφή του λόγου, άρα και του όρου «Aryan», ο οποίος χρησιμοποιήθηκε από ένα σημείο και μετά για να περιγράψει τη διαδρομή μιας υποτίθεται αρχαίας, κυρίαρχης, καθαρής φυλετικά ταυτότητας απευθείας μέχρι τη σύγχρονη Γερμανία.

    Όπως έγραφε η Washington Post σε ένα δημοσίευμα για την άνοδο του ναζισμού αρκετά χρόνια πριν από την έναρξη του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, «[Aryanism]… επρόκειτο για μια διαμάχη μελετητών πάνω στην ύπαρξη μιας αγνής και αμόλυντης Αρίας φυλής σε κάποιο στάδιο της ιστορίας».

    Τον 19ο αιώνα ο Γάλλος αριστοκράτης Arthur de Gobineau -και άλλοι- συνέδεσαν τους μυθικούς Άριους με τους Γερμανούς, οι οποίοι ήταν οι ανώτεροι απόγονοι των πρώιμων ανθρώπων, προορισμένοι τώρα να οδηγήσουν τον κόσμο στην πρόοδο μέσω της κατάκτησης των γειτόνων τους.

    Ξαφνικά, τα αρχαιολογικά ευρήματα του Σλήμαν στην Τουρκία, απέκτησαν ένα βαθύτερο, ιδεολογικό περιεχόμενο.Για τους εθνικιστές, το «καθαρό σύμβολο των Αρίων» που αποκαλύφθηκε από τον Σλήμαν δεν ήταν πια ένα αρχαιολογικό μυστήριο, αλλά ένα τεκμήριο της ανωτερότητας τους.

    Οι γερμανικές εθνικιστικές ομάδες όπως το Reichshammerbund (μια αντισημιτική ομάδα του 1912) και οι Βαυαροί Freikorps (παραστρατιωτικοί που ήθελαν να ανατρέψουν τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης) χρησιμοποίησαν τη σβάστικα ως σύμβολο της «πρόσφατα ανακαλυφθείσας» ταυτότητάς τους ως κυρίαρχη φυλή.

    Λίγη σημασία είχε ότι παραδοσιακά σήμαινε καλή τύχη ή ότι βρισκόταν παντού, από μνημεία αφιερωμένα στην ελληνική θεά Άρτεμη μέχρι παραστάσεις του Βράχμα και του Βούδα και σε τοποθεσίες ιθαγενών Αμερικανών ή, ότι ουδείς ήταν στην πραγματικότητα βέβαιος για την προέλευσή του.

    «Όταν ο Σλήμαν ανακάλυψε μοτίβα που έμοιαζαν με σβάστικα σε θραύσματα κεραμικής στην Τροία, θεωρήθηκε απόδειξη φυλετικής συνέχειας, μία απόδειξη ότι οι κάτοικοι του τόπου εκείνου ήταν ανέκαθεν Άριοι», γράφει ο ανθρωπολόγος Gwendolyn Leick.

    «Η σύνδεση σβάστικας και ινδοευρωπαϊκής προέλευσης ήταν αδύνατο να απορριφθεί. Επέτρεψε την προβολή εθνικιστικών μηνυμάτων και συσχετισμών σε ένα παγκόσμιο σύμβολο, το οποίο ως εκ τούτου χρησίμευσε ως το διακριτικό όριο μεταξύ της μη-αρίας ή μάλλον της μη γερμανικής και της γερμανικής ταυτότητας ».

    Καθώς η σβάστικα συνυφαινόταν όλο και περισσότερο με τον γερμανικό εθνικισμό, η επιρροή του Αδόλφου Χίτλερ μεγάλωνε, οπότε και υιοθέτησε τον αγκυλωτό σταυρό ως σύμβολο του ναζιστικού κόμματος το 1920.

    «Τον προσέλκυσε επειδή χρησιμοποιούνταν ήδη από άλλες εθνικιστικές ομάδες» λέει ο Steven Heller, συγγραφέας των βιβλίων «Τhe Swastika: Symbol Beyond Redemption?» και «Iron Fists: Branding the 20th-Century Totalitarian State».

    «Νομίζω επίσης, ότι κατάλαβε ενστικτωδώς ότι έπρεπε να υπάρχει ένα σύμβολο τόσο ισχυρό όσο το σφυρί και το δρεπάνι, που ήταν ο μεγάλος εχθρός του».

    Για να εδραιώσει περαιτέρω τη σβάστικα ως σύμβολο της ναζιστικής εξουσίας, ο Γκέμπελες, (υπουργός προπαγάνδας του Χίτλερ) εξέδωσε διάταγμα στις 19 Μαΐου 1933 με το οποίο απαγόρευσε τη μη εξουσιοδοτημένη εμπορική χρήση του αγκυλωτού σταυρού.

    Η σβάστικα συνδέθηκε επίσης με την προπαγανδιστική ταινία της Λένι Ρίφενσταλ «Triumph of the Will», γράφει ο ιστορικός Malcolm Quinn.

    «Όταν ο Χίτλερ απουσιάζει... τη θέση του παίρνει η σβάστικα, η οποία, όπως και η εικόνα του Φύρερ, συμβολίζει το σημείο μετάβασης στη νέα προσωπική και εθνική ταυτότητα». Η συνέχεια είναι γνωστή - η σβάστικα μπήκε παντού, πάνω σε στολές, σημαίες και βέβαια, κυριάρχησε στις ναζιστικές συγκεντρώσεις και παρελάσεις.
    Διαβάστε περισσότερα ...

    Facebook